Memorie spelen
Vanochtend hebben we eerst wat uurtjes op kantoor doorgebracht, voordat we naar de Lonwabo school gingen. We hebben onze workshops voor morgen voorbereid en verder wat mailtjes verstuurd. Eenmaal aangekomen bij de Lonwabo school hoefde we dit keer niet zo lang te wachten voordat we met de presentatie konden beginnen. Al snel zaten alle kinderen klaar en konden we met de presentatie beginnen. Lauren zou de presentatie geven en uitleg geven over Cerebral Palsy. Dat hebben al deze kinderen maar geen van allen heeft een idee wat het inhoud. Voor mij is het erg vreemd, dat deze kinderen een ziekte hebben, maar geen idee hebben wat het inhoud en hoe het komt dat ze deze ziekte hebben. Maar de informatie verschaffing is niet heel groot binnen Zuid-Afrika, zo heb ik gemerkt.
Na de presentatie hebben Ingrid en ik met een van de kinderen van councelling een memorie spel gedaan. We hadden deze memorie zelf bedacht en hebben allerlei plaatjes met emoties gezocht en deze aangevuld met plaatjes van familieleden. Onder de plaatjes hadden we de namen van de emoties en de familieleden neergezet.
Zelf vind ik het nog steeds moeilijk om met deze jongen om te gaan, aangezien hij weinig praat en totaal (zo goed als) geen emoties toont. Je ziet niet af aan zijn gezicht of hij het wel of niet leuk vindt. Zelf zou ik het wel erg fijn vinden om te weten te komen of hij de dingen die we met hem doen leuk vinden, maar wie weet komt het over een aantal weken. We zullen zien.
Helaas konden we het meisje van councelling niet meer zien, omdat ze tafeltennis practice had, dus zij komt volgende week aan de beurt. Toen werd het tijd om terug naar kantoor te gaan, voor eventjes want om half 4 hadden we een afspraak met Corrie om naar een boekwinkel waar ze allerlei schoolboeken hebben te gaan.
Tegen kwart over 3 zijn we bij kantoor weg gereden en niet veel later waren we bij de winkel. Het was een winkel boven een woonhuis en in eerste instantie dacht ik dat we fout zaten maar in tegendeel. Het was een redelijk grote winkel waar ze enorm veel boeken hadden. We waren met name op zoek naar leesboeken in het Xhosa en enkele simpele in het engels. Hiervan hadden ze een flinke plank vol, dus we hebben flink geneusd. Vandaag hadden we niet zoveel tijd en wilde graag een andere keer terug komen om op ons gemak rond te kijken en boeken uit te zoeken. Dit was geen probleem want ze waren iedere dag open. Dus na een half uurtje zijn we naar huis gegaan.
Hier hebben we snel het eten klaar gemaakt en ons voorbereid op de bioscoop want om 8 uur zou de film beginnen. Na het eten zijn we hup de auto ingesprongen. Wel tussen de regendruppels door, want die kwamen flink naar beneden uit de zwarte hemel. Gelukkig was het maar een minuut of 5 rijden naar de bioscoop en waren we zo binnen, dus werden we niet heel nat. Na een kaartje gekocht te hebben moesten we een flinke tijd wachten. We gaan het liefst op woensdag naar de bioscoop want dan kunnen we voor 20 rand (ongeveer 2 euro) naar de film. Dan is het nog eens leuk om regelmatig naar de bioscoop te gaan. We gingen naar een echte vrouwenfilm.
Inmiddels was het 8 uur geworden en wilde we naar de zaal, maar daar was nog steeds een film bezig. Dus ben ik gaan informeren of we wel in de goede zaal waren en dat was zo. De film draaide echt in zaal 4. Maar wat nu dan ... Blijkt dat de film bijna afgelopen is en dat onze film een kwartiertje later begint. Geen probleem hier in Zuid-Afrika.
Terwijl we staan te wachten ontmoeten we een Afrikaans stel en raken aan de praat. In eerste instantie over de film, maar daarna waar we vandaag komen en wat we hier doen. De geijkte vragen. Vervolgens verteld het meisje (vrouw) dat ze toen ze 15 was in Nederland is geweest voor een hockey tournooi. Dat is leuk zeggen wij. Ze vroeg of wij veel fietsen. Hier niet antwoorden wij, dat is veel te gevaarlijk maar in Nederland bijna iedere dag. Zij vertelde dat ze ook iedere keer op de fiets moesten naar het huis van hun gastgezin en dat ze dat zo leuk had gevonden. Maar hier in Zuid-Afrika zou ze het nooit doen, veel te gevaarlijk.
Na nog een tijdje gekletst te hebben en de tijd gedood te hebben, mochten we eindelijk gaan zitten. Niet veel later begon de film en hebben we lekker anderhalf uur kunnen genieten van een heerlijke film. Prachtig al die verhalen. De film is in het engels en ik kan het erg goed volgen. Soms mis ik wel eens iets, maar meestal gaat het erg goed.
Na de film zijn we naar de auto gerend en erin gesprongen, aangezien het nog steeds regende. Eenmaal thuis ging iedereen naar bed, aangezien het morgen weer gewoon een stagedag zou zijn.
Slaap lekker!!
Baie Dankie vur die baye film.
De afgelopen dagen
De laatste dagen, vanaf zondag, zijn niet zo heel spectaculair geweest. Zondag hebben we rustig aan gedaan. Met z'n allen hebben we aan de grote tafel aan school gewerkt en onder tussen flink wat lol gehad. Daarna ben ik met Lindy boodschappen gaan doen en hebben we nog een lekker kopje thee gedronken in een restaurantje in Walmer Shoppingscentre. Linday krijgt komende week haar ouders op bezoek en was vandaag al lekker zenuwachtig en hyper. We hebben een flinke tijd zitten kletsen in het restaurantje maar moesten op een gegeven moment vertrekken omdat ze gingen sluiten. Helaas... Eenmaal thuis gekomen zijn we nog gaan hardlopen. Even onszelf uitleven en aan de lijn doen :) In de avond hebben we de 2e film gekeken die we gister gehuurd hadden. Een heerlijke vrouwen comedy waar we allemaal flink bij hebben moeten lachen.
Maandag hebben we de gehele dag op kantoor gezeten en flink wat doorgewerkt. Inmiddels ben ik al aardig op weg voor school en loop ik zelfs voor op mijn planning. Zo heb ik van de 2 grote opdrachten, al eentje af en van de het vak dat ik af moet ronden ben ik ook al aardig op weg. Dus dat gaat helemaal goed komen :) Het geeft wel een fijn gevoel dat ik al zo ver ben.
Verder is er niet heel veel gebeurd op kantoor. Het blijft hier helaas nog flink regenen en het zonnetje mag nog niet door komen. Maar hopelijk komt daar snel verandering in. In de avond hebben we lekker voor de tv gehangen en heb ik wat dingetjes op mijn laptop gedaan.
Dinsdag zijn we in de ochtend naar de Lonwabo school gegaan, omdat Lauren daar een presentatie aan de clienten over Cerebral Palsy zou geven. De kinderen hier weten helemaal niks af van hun eigen ziekte. Dus dan maar door middel van een presentatie hun meer informatie verschaffen. Om 9 uur waren wij present en zaten we rustig te wachten, want Corrie (onze collega daar) zat in een meeting, die nogal lang duurde naar wat ze zij. Ze was ook pas tegen 10 uur terug, dus na een uur wachten konden we aan de slag.
Wij zouden alle spullen klaar zetten en Corrie zou de kinderen halen. 10 minuten later kwam ze terug, maar zonder kinderen. Wat bleek de kinderen moesten testen maken en mochten pas weg na 11 uur. Dat werd ons iets te lang om te wachten, dus dan maar terug naar kantoor. Zo gaat het in Zuid-Afrika. Het maakt helemaal niks uit als je een uur zit te wachten. Zelf ben ik er inmiddels al iets meer aan gewend en vind ik het niet zo'n probleem meer. Maar het geeft wel een onbevredigend gevoel, want aan veel werken kom je niet toe. Al vinden ze hier nog steeds dat wij hard werken, harder dan ze gewend zijn, terwijl het voor ons de gewone mentaliteit is.
De middag hebben we vrij genomen, omdat we dat allebei even nodig hadden en we een opkikkertje nodig hadden. Dus zijn we gaan shoppen voor het geld van de sponoractie. We hadden namelijk bij het shoppingscentrum aan six avenue een soort 2e hands winkeltje gezien met allerlei boeken, spelletjes en puzzels. Dit leek ons wel ene geschikte plek om spullen aan te schaffen. Dus we zijn begonnen met de eerste inkopen.
Het vrouwtje in de winkel was enorm lief. Ze vroeg waarvoor we deze spullen nodig hadden en wij vertelde wat over de sponoractie en de school waar we inkopen voor deden. Vervolgens kwam ze met een brochure aan zetten, waarin nog veel meer puzzels, spelletjes en dergelijke stonden voor de kinderen. We mochten de brochure meenemen en moesten die vooral met de collega's doornemen en laten weten wat we wilde bestellen. We konden haar altijd bellen, ze werkte 7 dagen in de week en smsen mocht ook altijd. Zo lief dat ze ons zo graag wilde helpen. Dus we hebben de brochure meengenomen en kunnen deze morgen doornemen met Corrie. Ook gaan we morgen met Corrie naar een grote boekhandel waar ze ook boeken in het Xhosa verkopen, want die kom je niet zomaar in elke boekhandel tegen.
Nadat we inkopen hadden gedaan voor de sponsoractie, zijn we nog naar Greenackers gegaan om lekker te shoppen voor onszelf. Dus ik heb weer een paar nieuwe kleertjes in de kast hangen :) Al mag ik niet teveel kopen, anders krijg ik het straks niet meer mee naar huis en dat is ook niet de bedoeling. Al heb ik al wel besloten om wat dingetjes die ik toch al bijna niet meer draag, te geven aan mensen in een township. Zij hebben er meer aan dan ik.
Later op de middag hebben we nog flink hard gelopen en ik heb mijn record verbeterd. We lopen 2 rondjes die we aan elkaar plakken en het zal ongeveer 5 kilometer zijn ofwel ongeveer een half uur rennen. Normaal loop ik halverwege altijd wel een stukje, omdat het in een keer iets te lang is, maar vandaag heb ik het hele stuk in een keer gelopen. Joehoe!! Eigenlijk ben ik best trots op mezelf. Nog een paar keer dit rondje en daarna gaan we het rondje maar eens uitbreiden. Kijken tot hoe ver en lang ik het volhoud.
In de avond heb ik een flinke tijd, ofwel ruim een uur, met Hanny en Kees aan de telefoon gehangen. We hadden beide een hoop te vertellen en dan ben je zo een uur verder. Heerlijk om af en toe mensen uit Nederland aan de telefoon te hebben. Dan heb je toch even het gevoel dat je terug bent. Maar ik zag vandaag dat ik al op 45 % ben, dus ik ben al bijna op de helft. Nog maar 82 dagen te gaan waarvan ik er een stuk of 30 bezoek heb :)
Zo nu ga ik naar bed :) Dankie voor het lezen en slaap lekker!
Rondje door P.E.
Vanochtend, al kan ik beter vanmiddag zeggen ben ik opgestaan na een heerlijke ochtend uitslapen. Ik werd pas tegen kwart over 11 wakker. Dat is het heerlijke van weekend hebben. Na een rustig ontbijtje, was het tijd om te gaan douchen en wat fatsoenlijke kleren aan te trekken.
We wilden vandaag eigenlijk naar een Spa gaan en hadden er diverse opgezocht. Niet veel later stonden we er bij eentje voor de deur om informatie te vragen en te kijken of we er terecht konden, maar helaas je had moeten reseveren. Dus dan maar naar de volgende maar ook daar was hetzelfde verhaal. Wel kregen we een prijslijst mee dus konden we kijken wat ze allemaal aanbieden. Niet slecht dachten wij en misschien iets voor volgend weekend :) Een heerlijk verwendagje is ook niet slecht.
Wat nu, want we hadden nog een flinke middag voor de boeg. Mm, na even nagedacht te hebben en gemerkt te hebben dat het begon te regen vonden we het een goed idee om P.E. een was verder te gaan verkennen. Thuis zitten is ook niks, dus dan kun je maar beter onderweg zijn.
Zo zijn we eerst naar het stadion gereden, want dat had nog niet iedereen gezien. Vervolgens zijn we naar het centrum van P.E. gereden. Dat leek een beetje op Kaapstad maar ze hadden een mooi plein met prachtige gebouwen. Ik stond er echt van te kijken dat ze dit in Zuid-Afrika en P.E. hadden. Helaas heb ik niet zo snel foto's kunnen maken want we konden nergens de auto's parkeren. Maar ik ga er nog wel een keertje naar terug.
Ook kwamen we ineens de vuurtoren tegen. Naar deze was ik al maanden opzoek, omdat ik hem voor Albert op de foto moet zetten. Dus daar heb ik nu een mooie foto van. Wel raar om hem ineens tegen te komen als je er al zo lang naar opzoek bent. Hij stond ook op een plek waar ik hem niet verwacht had. Je zou zeggen dat hij aan het strand zou staan, maar dat stond hij niet.
Na deze mooie gebouwen en de vuurtoren gezien te hebben zijn we richting huis gereden. We hadden wel weer genoeg gezien en wilde graag naar huis. Vanavond wilden we een luie avond en we zijn naar de videotheek gegaan om een filmpje te huren. Natuurljk hoort daar ook wat drinken en wat lekkers bij, dus we zijn nog even de supermarkt ingedoken. Vervolgens zijn we naar huis gereden en lekker op de bank geploft.
Inmiddels hebben we gegeten en is het tijd voor de film. Dus morgen is het weer tijd voor een nieuw verhaaltje. FIjne avond en ik ga lekker mn filmpje kijken. Doeg ...
Zebra & Giraffe
De supervisie van deze week was heftig, aangezien veel van ons met zichzelf worstelt, dus de zakdoekjes moesten op tafel komen. Hier, in Zuid-Afrika, leer je veel over jezelf en worstel je met vele dingen omdat deze zo anders zijn dan je gewend bent. Na 2 uur supervisie gehad te hebben zijn we naar huis gegaan. Wel heb ik een opdracht binnen gehaald die ik volgende week af moet hebben en duidelijk moet weten wat ik wil gaan doen.
's Middags hebben we rustig aan gedaan, wat boodschapjes gedaan, beetje gelezen en wat aangerommeld op mn kamer. In de avond waren we uitgenodigd door een collega van Anouk om mee te gaan naar een bandje, die aardig populair zijn in Zuid-Afrika. Ze komen regelmatig op de radio. Het bandje heten Zebra & Giraffe.
We moesten eerst kaartjes halen bij de zaal waar ze zouden spelen, dus daar zijn we rond 7 uur naar toe gereden. Vervolgens zijn we cocktails gaan drinken, want ze zouden pas om 10 uur optreden. In de cocktailbar was het erg gezellig, we waren namelijk met een flinke groep aangezien de collega van Anouk nog enkele mensen mee had genomen. Een flinke tijd heb ik met de collega van Anouk en haar vrienden zitten kletsen. Ze waren erg nieuwsgierig wat ik van Zuid-Afrika vond en met name naar de verschillen. Natuurlijk moest ik ook het een en ander over Nederland vertellen en zo konden ze niet geloven dat het maar 4 uur rijden van de ene naar de andere kant van Nederland is. Daarnaast dat dieren alleen in een dierentuin leven en niet in de wilde natuur was ook onbegrijpelijk. Komen ze dan echt niet in de natuur voor, alleen maar in een dierentuin in een hok??
Rond half 10 zijn we naar de zaal gereden waar de band op zou treden. Toevallig kwamen we daar ook nog enkele mensen van het andere huis, Marshall Road, tegen. Iets na 10en begon de band en het was erg leuke muziek. Het zou een beetje rockachtig zijn en dat was het inderdaad ook, maar het sprak me zeker aan. Ik vind het alleen altijd erg jammer dat je de liedjes maar een keer hoort en als je ze meerdere keren gehoord hebt, dan vind ik ze altijd leuker. Maar ondanks dat viel het me niet tegen.
Na het concert wilde we graag nog ergens wat drinken en zijn we naar de Balizza gegaan, deze zat schuin onder de zaal waar het concert werd gegeven. Onder tussen dat we de kaart aan het bekijken waren kwam de serveerster naar ons toe en na een praatje gemaakt te hebben, herkende we haar ineens. Dit was ook het meisje waarmee we hebben gepaintballt. Ze herkende ons ook en ging snel haar vriend halen. Hij was verderop wat aan het drinken. Ze vertelde dat ze elke weekend in de Balizza werkt. Erg gezellig om haar te zien en we hebben nog een flinke tijd met ze zitten kletsen. Na een tijdje wilde ze naar huis, maar daarvoor nodigde ze ons nog uit om een keer te komen braaien. Dan konden we bijkletsen en zouden we hun vrienden ook ontmoeten. Gezellig zeiden wij en ze zouden een keer contact opnemen met ons. Dus ik ben benieuwd wanneer we daad werkelijk een uitnodiging krijgen.
Niet veel later zijn wij ook naar huis gegaan en tegen een uur of 1 waren we thuis. Iedereen was erg moe dus een kwartiertje later was het stil in huis. Je hoorde alleen jessie nog rond wandelen en de buren die met de auto thuis kwamen. Slaap lekker allemaal...
De workshop drama
Vandaag heb ik mijn eerste workshop in het engels gegeven ....
Vanochtend om half 9 stond ik klaar om richting de Northern Ligth school te gaan en 10 minuten later waren we er. Vandaag, als alles mee zat, dan zou ik mijn eerste workshop geven. Ingrid en ik zijn al een flinke tijd bezig geweest met het voorbereiden en maken van workshops in het engels. Deze workshops komen in een map en zullen bij de organisatie waar we stage lopen blijven liggen zodat andere collega's deze workshops kunnen gaan geven.
Zelf was ik erg benieuwd of de workshop die ik had gemaakt ook aan zou slaan bij de kinderen. Dus zenuwachtig was ik wel. Enkele collega's van de Northern Light hebben 10 jongens verzamelt die wel mee wilden doen. Oei, dacht ik nog, alleen maar jongens ... Ik ben benieuwd hoe dat gaat.
De zenuwen sloegen wat meer toe. Nog meer toen ook alle collga's, Lauren, Anouk en Ingrid erbij kwamen zitten. Gewoon rustig doen, alles komt goed. Dus ik begin met het voorstellen van mezelf en van Ingrid. Zij zou me helpen tijdens de workshop en ik vervolgens legde ik uit dat ze bij een workshop drama zaten. Aangezien de ik de meeste jongens, eigenlijk allemaal, niet kende zijn we begonnen met een namen rondje. De meeste namen kan ik nog wel uitspreken, al zal ik ze niet meteen onthouden, maar sommige namen daar kwam ik aan het einde van de les nog niet uit.
Bij de eerste activiteit die ik had verzonnen moesten ze in 2 tallen tegenover elkaar gaan staan en de handen tegen elkaar aan leggen. Met de handen moesten ze allerlei bewegingen maken en de ander moest deze volgen. Erg leuk om even warm te worden en iedereen te laten lachen. Lachen werd er inderdaad ook veel gedaan en tot nu toe ging het nog erg goed. Wel wist ik zelf even niet wat ik moest doen, maar na een minuut of 5 was het tijd om aan de volgende activiteit te beginnen. Hiervoor had ik kaartjes gemaakt met daarop dieren, beroepen, emoties en activiteiten en de bedoeling was dat ze deze woorden op de kaartjes uitbeelden en de rest ze zou raden. Iedereen was in het begin nogal verlegen, maar nadat er 2 gegaan waren kwam de rest ook een voor een. De jongens begonnen het steeds leuker te vinden en begonnen steeds sneller de woorden te raden. Na een ronde gedaan te hebben dacht ik eraan om er een eind aan te breien, maar ze wilde nog doorgaan en zo hebben we 3 rondes gedaan. Toen moesten we wel stoppen want de kaartjes waren op. Ik had ongeveer 30 kaartjes gemaakt.
Bij de laatste activiteit moesten ze hun ogen sluiten en omstebeurt tot 10 tellen, maar er was geen vast volgorde. Als 2 mensen tegelijk een getal zeiden dan moesten we opnieuw beginngen. We begonnen, maar het ging niet zo heel erg goed, op het laatste waren ze met z'n allen tot 10 aan het tellen. Het spel is erg lastig en een eigen draai eraan geven is ook leuk.
Uiteindelijk kan ik wel concluderen dat de workshop erg geslaagd was. De kinderen vonden het erg leuk en ik kreeg ook zeer positieve reacties van de collega's die er de gehele workshop bij hadden gezeten :) Dus de volgende 3 sessies kan ik met gemak met dezelfde groep doen. Ik ben benieuwd hoe het gaat als ze straks echt een toneelstukje moeten gaan spelen. We zullen zien.
Vervolgens zijn we terug naar kantoor gegaan om nog wat dingetjes te doen. Vandaag zouden we ook inkopen gaan doen, dus dat zijn we tegen 1 uur gaan doen. We moesten vele dingen hebben voor de creatieve workshop waar we volgende week mee gaan beginnen. Ook wilden we nog gaan kijken bij diverse winkels om dingen te halen voor het geld van de sponoractie, maar daar hadden we geen tijd meer voor. Aangezien we om 4 uur bij de kapper moesten zijn. Ja, we durfden het aan om naar een Afrikaanse kapper te gaan. Het gebouw waar de kapper zat zag er erg chic uit en er werkte enorm veel mensen. In eerste instantie werd ik in een stoel gezet en mocht ik zeggen hoe ik mijn haar geknipt wilde hebben. Gewoon de puntjes er vanaf en wat kleine laagjes. Hierna werd mijn haar gewassen en mocht ik weer terug in de stoel gaan zitten zodat mijn haar geknipt kon worden. Maar mijn haren wassen en knippen werd door 2 verschillende mensen gedaan. Iedereen had hier zijn eigen taak. Zo waren er 3 mensen om haren te wassen, 3 andere mensen om de haren te knippen en weer iemand anders om alles op te ruimen. Erg apart om dat te zien. In de tijd dat ze niks te doen hadden, stonden ze rustig te wachten en ook werkelijk helemaal niks te doen.
Ik vond het erg spannend om te zien hoe mijn haar er uiteindelijk uit zou zien, maar het was niet slecht. Eerlijk gezegd ben ik er best tevreden over. Conclusie we kunnen er best nog wel een keer heen :)
Na de kapper zijn we nog even snel naar de winkel gegaan anders hadden we niks om te eten. Dus snel wat eten gehaald en daarna hebben we lekker gegeten. De rest van de avond was erg rustig en tegen 10 uur lag iedereen in bed. Het was toch wel een drukke week geweest.
De eerste vertrekt
Tegen half 12 waren we thuis want we hadden beloofd om Dirk naar het vliegveld te brengen. Dus braaf en op tijd stonden we voor de deur. Alleen was Dirk nog niet helemaal klaar. Ineens zie je dan een hele kant van hem. Hij was zenuwachtig en had verteld dat hij graag nog een tijdje hier was gebleven, maar helaas komt er aan alles een einde.
Om half 1 zijn we dan toch aangereden naar het vliegveld waar we een kwartiertje later waren. Het vliegveld is niet heel groot, maar we hadden toch de grootste moeite om een parkeerplaats je vinden. Het was enorm druk, maar na 10 minuten stond de auto op een mooi plaatsje.
Mijn idee was om Dirk op het vliegveld af te zetten en daarna door te rijden naar stage, maar dat liep toch iets anders. Aangezien Dirk graag nog even wat wilde drinken. Prima, dachten wij, want het is ook zo sneu om hem daar zo af te zetten. Gelukkig ging alles goed met zijn bagage, al was deze wel flink wat te zwaar (3 kilo) maar ze deden er niet moeilijk om. Dat valt dan weer mee.
We zijn toen neergeploft in een klein cafeetje waar we wat gedronken hebben, al hadden we niet veel tijd en al snel was het tijd om richting de gate te gaan. Intussen zag je Dirk met de minuut zenuwachtiger worden. Het is ook raar om iemand af te zetten op het vliegveld terwijl jij hier nog een flinke tijd blijft. Hij is over 2 dagen weer in Nederland, maar jij niet ... Een vreemde gewaar wording.
Dan is het toch tijd om afscheid te nemen en na een knuffel, 3 zoeken op de wangen en de laatste woorden gezegd te hebben zijn we aangelopen en hebben we Dirk op het vliegveld achter gelaten. Heb een fijne reis en doe voorzichtig. Wel vroeg hij nog even of we hem gingen missen, natuurlijk zeiden wij vanavond bij het avondeten al.
In de auto hebben Ingrid en ik nog een tijdje zitten kletsen en met name over het afscheid. Zo vreemd om iemand al af te zetten. Hij is hier al langer, maar hij hoort er gewoon bij en straks komen we thuis en dan is hij niet meer in het huis aanwezig. Het blijft raar als er mensen weggaan, maar dat zal helaas nog wel vaker gebeuren.
Na nog een paar uur op stage gewerkt te hebben zijn we richting huis gegaan. Waar we nog een kaartje vonden die Dirk achter gelaten had. Erg lief en leuk om nog een kaartje te lezen.
Wonderen verrichten
De eerste jongen vertelde over dat het hij de afgelopen dagen niet zoveel thuis was geweest maar dat het nu al een stuk beter ging. Hij kreeg geld van zijn ouders om eten te kopen. Zijn moeder had er verder niet veel meer over gezegd, maar alleen maar dat hij een grote mond had.
Ingrid en ik keken elkaar aan ... Is het nu al opgelost. We zijn alleen maar langs geweest en de kinderen krijgen nu al geld om eten te kopen. De jongen was erg blij dat hij nu geld kreeg. We hebben wel met hem afgesproken dat we hem over 2 weken weer zien, want we waren er niet echt heel zeker van dat het nu voor lange tijd is opgelost.
Al snel spraken we de volgende jongen en ook daar was het beter, want ook hij kreeg geld. Zijn zus was niet heel blij geweest dat we langs gekomen waren maar zij gaf hem nu wel geld. Hij kreeg ook een lunch mee naar school. Dus ook bij hem was het beter, maar ook met hem hebben we afgesproken dat we hem over 2 weken weer zouden zien.
Vervolgens was het de beurt aan de laatste jongen. Zijn ouders waren niet thuis geweest dus we hebben niet met ze kunnen praten, maar daar had hij zelf wel een oplossing voor. Zijn vader was van het weekend thuis geweest, maar er kwam een vrouw om geld vragen. Ze zou dan alcohol voor hem kopen. De jongen zei tegen zijn vader dat hij geld wilde, want hij had honger. Als hij hem geen geld gaf dan zou hij op school naar de social workers gaan en het vertellen. Vervolgens gaf zijn vader hem geld en kon hij eten kopen.
Hij vertelde dat zijn ouders morgen langs zouden komen om te praten. Ik ben erg benieuwd of ze ook echt komen.
We hebben dus echt iets veranderd, maar ik ben wel erg benieuwd voor hoe lang. Blijkbaar maken we soms ook indruk, aangezien een van de jongens met ons dreigden en het had nog effect ook.
Eenmaal thuis was dit de laatste avond van Dirk en zouden we gaan braaien. Het is raar om te bedenken dat er alweer iemand terug gaat naar Nederland, wel is Dirk hier al 4 maanden, maar het is gewoon raar. We hebben een heerlijke avond gehad, lekker gegeten en veel maffe foto's gemaakt. Maar helaas kwam er ook een eind aan en ging iedereen tegen 12 uur toch maar naar bed. De volgende dag zouden Ingrid en ik Dirk naar het vliegveld brengen.
Voor een gesloten deur staan
De middag hebben we in het warme zonnetje gezeten en geprobeerd bruin te worden. Maar helaas is mijn geduld daar nog niet lang genoeg voor en na een half uurtje had ik het wel weer gezien. Dan maar weer even naar binnen om wat te doen en daarna nog eventjes in de zon liggen.
In de avond zijn we uit eten gegaan bij een steak house. Het was lekker, maar na 3 dagen friet gegeten te hebben hoeven we die voorlopig niet meer. Het restaurant zag er gezellig uit. Zelf had ik vis en het was erg lekker om dat na een tijdje weer eens te eten.
Later op de avond wilde iedereen nog wat gaan drinken, dus zijn we in de auto gestapt. We waren met z'n 6en en hadden geen zin om 2 auto's mee te nemen, dus hebben we ons 6en in een auto gepropt en het paste prima. Er had nog makkelijk iemand bij gekund.
Na een kwartiertje rijden waren we bij de eerste kroeg en wilde we naar binnen lopen. Maar helaas hij was gesloten. Mmm, dachten we dan maar naar de cocktailbar. Hopelijk is die nog wel open. Maar ook daar stonden we voor een gesloten deur. Inmiddels was het half 12 en zijn we maar weer naar huis gereden, want nu zal alles wel gesloten zijn.
Dus tegen 12 uur waren we weer thuis en zijn we op de bank geploft. Na een aantal lange gesprekken was het 2 uur en toch maar eens tijd om naar bed te gaan. Zeker omdat we de volgende dag weer stage moesten lopen en vroeg ons bed uit moesten.