Een wild dagje

Gister hadden we afgesproken dat we vandaag zouden gaan water tuben. Dit betekend dat je een wetsuit aankrijgt en een helm op. Vervolgens spring je in een rivier en krijg je een grote opblaasband onder je kont waarmee je over de rivier vaart. De rivier heeft poelen, maar tussen deze poelen zitten er stroomversnellingen. Het is de bedoeling dat je in je band blijft zitten, wat nog een hele opgave is en je ondertussen met je handel peddelt. Zo gezegd en verteld, maar de uitvoering was nog niet zo makkelijk.

Om 8 uur moesten we klaar staan en zijn we naar het kantoor gereden, waar we ons om konden kleden. Voor het eerst in mijn leven heb ik en wetsuite aangehad en dat was nog wat geworstel voordat ik deze aan had. Vervolgens kregen we ieder een zwemvest en een helmpje op en deze werden even flink aangesnoerd, want je moest deze in de rivier niet kwijt raken.

Na de omkleedpartij werden we in de open achterbak van een jeep gezet. Nu weten wij ook hoe het voelt om daar achterin te zitten. Vaak zie je mensen wel rijden met in de achterbak mensen zitten, maar het gevoel is toch anders. Een hele ervaring om dat mee te maken. Na 15 minuten rijden waren we bij onze plek van bestemming en werden de banden (tubes) opgeblazen. Gelukkig hoefden we dat niet zelf met onze mond te doen. Na een fototje gemaakt te hebben was het tijd om af te dalen door het bos naar de rivier. Eenmaal aangekomen bij de rivier kregen we een briefing met daarin wat we wel en niet mochten en moesten doen.

Daarna moesten we met band en al in het water springen. De band moesten we aan de zijkant vast houden en achter je rug houden en vervolgens moest je in het water springen. Natuurlijk ging dit meteen fout bij mij. Ik sprong er meteen langs en ben toen vanuit het water er maar ingeklommen, want om nog een keer proberen te springen leek me niet zo'n goed idee.

We begonnen in een poeltje en kwamen al snel in de eerste stroomversnelling en dat ging toch iets sneller dan je had gedacht. Maar het was wel enorm gaaf. Je wordt van de ene naar de andere kant geduwd door de stroming en probeert ondertussen de rosten nog te ontwijken, maar zo af en toe knal je er met de band tegenaan, en ga je ineens achteruit verder. Want soms wel erg lastig is, dus dan maar snel opdraaien en verder peddelen en proberen een beetje recht te blijven.

Na door enkele poeltjes gepeddeld te hebben, wat overigens goed voor je buikspieren is omdat je jezelf een stuk omhoog moet houden en daarnaast je er sterke armen van krijgt, en nog enkele stroomversnellingen gehad te hebben. Viel ik er dan toch nog een keertje uit. Maar zo kwamen we terecht bij onze eerste waterval waar we vanaf gingen met band en al. Dat was best eng maar ook wel erg gaaf. Je gaat dan ineens een flink stuk omlaag met een enorme hoeveelheid water.

Onderweg hebben we veel gelachen, want dan lag de ene uit de band en dan de andere. Ook vonden onze 2 begeleiders/gidsen het erg leuk om af en toe ineens op andersmans band te gaan hangen waardoor je achterover eruit viel. Dan moest je veel moeite doen om er weer in te klimmen.

Bij de 2e waterval viel ik heel mooi achterover uit mijn band en met alle macht bleef ik mijn band vast houden en kwam zo terecht bij de rest van de groep. Vervolgens moest ik mijn band weer inklimmen, maar de poel was nogal diep waardoor ik mezelf niet af kon zetten en vanuit mijn armen me omhoog aan mijn band moest trekken. Dat ging toch niet helemaal zo goed als gepland, want tot 3x toe viel ik er weer uit of klapte de band om. Inmiddels was ik ook erg moe en had ik minder kracht in mijn armen van het vele peddelen. Maar het was zeer grappig en iedereen lachte dan ook flink en ik deed met volle borst mee. Uiteindelijk bij de 4e poging zat ik er weer in en konden we verder.

Bij een van de stroomversnellingen haakten we onze voeten bij onze voorganger onder de armen en gingen we in een treintje verder. Dit was flink lachen, want omdat niet iedereen peddelde ging op een gegeven moment het treintje scheef. In plaats van recht vooruit lagen we dwars en omdat ik in het midden zat en mijn voorganger met alle macht mijn voeten vast hield, viel ik uit mijn bootje. Na veel gelach heb ik mijn bootje weer terug gekregen en ben ik er weer in geklommen.

Het was een prachtige tocht en ik heb veel mooie natuur en rosten gezien :) Echt leuk om het een keertje vanuit de rivier te bekijken. Na een tocht van ongeveer 4 uur waren we dan bij ons eindpunt en mochten we uit onze bootjes. Dat kosten nog wat moeite en na nog een flink stuk omhoog geklommen te zijn mochten we neerploffen en waren we allemaal kapot.

Inmiddels waren we wel toe aan een douche en een beetje warmte, want de rivier was nogal koud. Na een half uurtje waren we bij het hostel en zijn we allemaal snel en omstebeurt onder de douche gesprongen. Na een lekker warme trui aangetrokken te hebben, kregen we een cd met foto's van een van de gidsen.

We waren allemaal erg moe en we vonden het tijd om naar huis te rijden, inmiddels was het ook al 3 uur. Dus na een korte stop bij een soort friettent om snel wat te eten, aangezien iedereen uitgehongerd was en we niks meer gegeten hadden sinds half 8, zijn we doorgereden naar huis. Tegen half 6 waren we thuis en zijn we op de bank geploft om de foto's te bekijken. De gidsen hadden goed hun best gedaan, want ze hadden 400 foto's gemaakt. De foto's zijn enorm gaaf en we staan er allemaal prachtig op. Erg leuk om te zien :)

De avond hebben we verder niet zoveel meer gedaan. Onze spullen opgeruimd en lekker op de bank gehangen. Want het was toch wel een vermoeiende dag :)

Suizen over prachtige natuur en watervallen

Als eerste zijn we naar het hostel gereden en dat zag er erg gaaf uit. Helaas ben ik vergeten om foto's te maken. Maar het meeste was zelf van grote boomstammen in elkaar getimmerd. Zo ook de stapelbedden. Dat waren boomstammen die in stukken waren gezaagd en in een stapelbed waren getimmerd.

In eerste instantie wilde weg gaan Quad rijden, maar helaas kon dat maar met 4 mensen tegelijkertijd en aangezien we met 6en waren, vonden we dat niet leuk. Dus toen hebben we gekozen om zip lining te gaan doen. Dit zijn verschillende kabelbanen waar je aan hangt en deze gaat over natuur en watervallen. Dit kon met de hele groep tegelijkertijd.

Eenmaal daar aangekomen duurde het een tijd voordat we klaar waren, want we kregen een tuigje om. Dit tuigje ging om je bovenbenen, je middel en je schouders. Aan dit tuigje hing het apparaat waarmee je aan de kabel hing. Vervolgens mochten we een flesje water pakken en deze konden we in een zakje aan het tuigje hangen. Na een foto gemaakt te hebben van ons allen waren we klaar om te gaan suizen over de natuur en watervallen.

In het begin vond ik het wel erg spannend, aangezien ik het nog nooit gedaan had en het toch wel een hoogte was. Maar deze spanning was nergens voor nodig want het was erg gaaf en je zat enorm goed vast. Je kon ook zelf aangeven door middel van de hendel omhoog of omlaag te duwen hoe hard je gaat en wanneer je wilt remmen. Op het einde van de kabel kwam je bij een plateau en daar moest je remmen. Er lagen gelukkig ook stootkussens waar je op terecht kwam.

Je had een stuk of 6 verschillende kabelbanen en ze gingen allemaal over een prachtig stuk natuur. Ook gingen er 2 over een waterval en daar je werd je wel een beetje nat van. De kabelbanen waren van verschillende lengtes vanaf 70 meter tot 211 meter. Er gingen ook 2 tourguides mee om ons elke keer vast en los te klikken bij elke kabelbaan. Zo wist je zeker dat je goed vastzit en je mocht dat zelf ook niet doen.

Bij de eerste kabelbaan vergat ik helemaal om om me heen te kijken naar de omgeving, omdat ik veel te veel bezig was met de hendel omhoog te houden en te kijken of alles goed ging. Op het einde moest je zelf ook remmen, dus ik dacht als ik maar niet te laat rem. Maar dat ging allemaal erg gemakkelijk. Dus vanaf de 2e kabelbaan ben ik ook maar eens naar de omgeving gaan kijken en genieten van de prachtige uitzichten.

Normaal, zo vertelde de man die met ons meeging, waren er mensen die foto's voor ons maakte, maar zij waren er vandaag niet. Dus vroeg hij of hij een van onze camera's mee mocht nemen om foto's te maken. Dus kreeg hij de mijne mee en heeft daar enorm veel foto's mee gemaakt.
Na een uurtje waren we, helaas, alweer klaar en was het tijd om ons te ontdoen van ons tuigje, de helm en de handschoenen. Na het terug krijgen van mijn fotocamera, die ik bijna was vergeten, zijn we terug naar het hostel gereden. Zelf was ik helemaal enthousiast want het was erg gaaf om zo rond te suizen en alles van bovenaf te bekijken.

Het was inmiddels een uur of 4 en we wilde nog wel iets doen, dus zijn we naar het informatie centrum gereden en hebben daar was foldertjes gehaald. Ze vertelde daar ook dat er een Big Tree was. De grootste uit de regio hier. Dus die wilde we wel eens zien.
Eenmaal aangekomen bij het park waar de Big Tree stond moesten we nog een stukje lopen voordat we er waren. Maar zelf vond ik hem nogal tegenvallen. Er stond een hek om de boom en de grote viel ook tegen. Er konden 8 volwassen omheen, maar we konden het niet eens uitproberen omdat er een hek omheen stond. Het zag er een beetje nepjes uit. Gelukkig was er nog wel een andere wandeling in het bos, dus die hebben we nog gemaakt. Het was allemaal wel erg glad, want het had flink geregend en dat was nog niet opgedroogd. Maar het was een mooie tocht :)

Eenmaal terug bij de auto zijn we terug gereden naar het hostel om ons een beetje op te frissen en zijn we uit eten gegaan in het enigste restaurant in het dorpje. Stormsriver Village is niet heel groot ofwel zeg maar erg klein, want buiten een cafetje, klein supermarktje, liquid store en een hotel hebben ze niet veel. Stormsriver is met name bekend om alles wat je er kunt doen in de natuur, aangezien het in een groot natuurgebied ligt.

Het eten was prima en lekker en na het eten zijn we terug naar het hostel gegaan, om daar een drankje bij de bar te drinken en vervolgens betijds te gaan slapen. Want de volgende ochtend moesten we vroeg op omdat we zouden gaan water tuben. Wil je weten wat water tuben is, lees dan het volgende verhaal!! ;)

Het lijkt wel Nederland .....

Regen .... hoor ik het nu echt goed .... Regen ....??

Vanacht tegen een uur of half 3 werd ik wakker en ineens stond mijn kamer in het licht en een seconde of 20 later donderde het eens flink. Ondertussen hoorde je tik, tik, tik, tik ...... Wat betekende dat het regende. Na nog een keer goed luisterende hoorde ik dat het goot ofwel de regen kwam met bakken uit de hemel. Zo hard heeft het hier nog niet geregend in de tijd dat we hier zijn.

Na een half uurtje viel ik in slaap, maar het was wel even eng. Want regelmatig staat je kamer ineens vol licht en de regen viel flink hard op het dak, met name omdat ik onder een plat dak slaap.
Tegen 6 uur werd ik weer wakker omdat het weer flink donderde en bliksemde. Na nog een uurtje geslapen te hebben werd het tijd om op te staan. Na een lekker warme douche gehad te hebben, liep ik terug naar mijn kamer maar stond ineens met mijn slipper in het water. Dat is nat dacht ik nog. Toen was ik ineens wakker, want hoe kan het dat ik water op de grond in mijn kamer voel. Dus mijn spullen neergelegd en het maar eens grondig gaan bestuderen.

Na deze grondig observatie was ik meteen wakker want een stuk van de gang, mijn kamer en Ingrid's kamer stond onder water. Wat bleek het plafond was aan het lekken. Het was ook geen klein laagje water maar een laagje 3 cm. Later zag ik dat het plafond in mijn kamer ook aan het lekken was. Dus dan maar op zoek naar een aantal emmers en handdoeken. Nadat ik het allemaal een beetje op had gedroogd en de handdoeken zo neergelegd dat de kamers niet onder blijven lopen, ben ik maar gaan ontbijten.

Tegen 8 uur heb ik Martijn gebeld om te vertellen dat het lekte, maar ik was niet de eerste. Want in het andere huis lekte het ook, daarnaast op zijn kantoor en in zijn garage. Dus je kunt wel constateren dat de Zuid-Afrikaanse huizen niet zijn gebouwt op zoveel regen in een keer. Martijn zou komen kijken, maar hij vertelde ook dat hij er nu niks aan kon doen omdat het nog steeds regent. Hopelijk wordt de regen snel minder, want ik wil niet weten hoe het er straks uitziet als ik terugkom van stage.

Eenmaal onderweg naar stage was dat ook een hele ervaring, want putten en goten in de wegen kennen ze niet. Veel water stroomt weg in de aarde en het gras dat langs de wegen groeit, maar waar dat niet kan stroomt het water over de weg.
Wat grappige situaties veroorzaakt, want zo reden we over de weg richting stage en bleek een heel kruispunt onder water te staan. Het water spetterde zo hoog tegen de auto op dat we op een gegeven moment bijna niks meer door de ruit zagen aangezien de ruitenwissers het water niet meer aankonden.

Bij aankomst op stage belde Esra (van Khaya) om te vertellen dat hij in ons huis was en de schade had gezien, maar zo lang het regent kan hij er niks aan doen. Wel heeft hij aan de schoonmaakster, die er vandaag is, gevraagd of ze onze kamers schoon en droog maakt. Als wij weer thuis zijn, moeten we om de paar uur de emmers leeg maken die onder de lekkages staan en hopelijk wordt het snel droog, zodat alles gemaakt kan worden.

Niks beleven in Afrika ... dat kan niet .

Wat een ochtend om wakker te worden ....

Huisbezoeken

Voor vandaag was het afgesproken om bij 3 kinderen van de Lonwabo school op huisbezoek te gaan. Deze kinderen hebben sociale problemen ofwel ze krijgen een disability grand maar de ouders maken al het geld op waardoor zij geen geld krijgen voor eten of kleren.

Samen met de zuster van school zijn we met de kinderen naar alle huizen gegaan. Als we bij een van de kinderen naar binnen gingen dan ging het kind zelf mee, maar de andere 2 kinderen bleven dan rustig in de bus zitten. Zelfs als we ruim een half uur weg waren.

Als eerste gingen we naar het huis van de jongen waarvan de vader in het weekend bij zijn vriendin is, maar al zijn geld daarmee naar toe neemt, waardoor er geen geld meer is om eten te kopen. We kwamen daaraan, maar de weg ernaar toe was al een hele ervaring. Want we reden door een flinke township en ik merkte dat na 2 maanden ik inmiddels al voor een groot stuk gewend was aan de townships. Op een of andere manier wen je enorm snel aan het verschil tussen arm en rijk, terwijl je je daar eigenlijk bewust van wilt blijven. Maar alles wordt normaal en dit ook.

Helaas waren de ouders van deze jongen niet thuis. De zuster had wel gebeld dat we zouden komen. Maar ze waren naar de kliniek en konden niet op tijd thuis zijn, was het verhaal van de jongen.

Dan maar naar het volgende adres. Dit keer kwamen we in ongeveer hetzelfde huis terecht. Deze huisjes zijn gemaakt van een soort steen, maar zien er allemaal erg slecht uit. Er staat ook bijna niks binnen en wat er staat is oud en vervallen. Maar het is beter, zoals de mensen zelf zeggen, als een echt krottenhuisje van planken.

Bij dit huisje was de zus van het jongetje thuis. Zij zorgt ook voor de kinderen ofwel alle 6 haar broers en zusjes. Niemand werkt, dus ze leven alleen van het inkomen van de disabilty grand en dat is 1000 rand per maand, wat gelijk staat aan ongeveer 100 euro. Het vreemde is dat ze geen geld hebben om eten te kopen, maar ze hebben er wel een tv staan met aansluiting, wat ongeveer 600 rand per maand kost (dit hoorde ik later). Af en toe maken ze hier rare keuzes.

Het gesprek met de zus was heftig en na een lange tijd hebben we haar duidelijk kunnen maken dat ze ervoor moet zorgen dat er eten is, want op een lege maag kun je niet goed op school presenteren. Wel raar dat een meisje van ongeveer 20 jaar voor alle kinderen moet zorgen omdat de moeder is overleden en omdat de vader verdwenen is.

Het volgende bezoek was net zo apart, want de moeder was thuis samen met 3 kinderen. In eerste instantie hadden we het over de problemen rondom de zoon en daar was ze best gewillig over om te praten. Maar daarna bleek dat de oudste dochter en de moeder flinke problemen te hebben. Hier hebben we het nog een tijd over gehad en daarna werd het tijd om op te stappen.

Het was raar om deze gesprekken te voeren, met name doordat ze alleen maar Xhosa spreken en wij absoluut niet. Dus constant heb je te maken met een tolk. Je krijg ook alleen maar een samenvatting van wat er gezegd wordt en hoort nooit wat er precies gezegd wordt. Maar goed we doen het er maar mee en het daarnaast ook zeer leerzaam.

Na een half uur waren we weer terug op de school en hadden we veel townships gezien. Het voelt ook al minder eng om er doorheen te rijden. Maar toch was ik weer blij toen we terug waren in het centrum.

Het was een leerzame ochtend en toen werd het tijd voor een kantoormiddagje. We hebben de huisbezoeken uitgewerkt in de dossiers en nog wat andere dingen voorbereid. Daarna kregen we te horen, want Jurgen (autoverhuurder) kwam langs, dat we over 2 weken een andere auto krijgen. Hij heeft een foxje voor ons. Dan hebben we geen problemen meer met de olie, dus ik ben erg benieuwd. Hopelijk rijdt hij net zo lekker als degene die we nu hebben.

Na boodschappen gedaan te hebben was het tijd om ons nog even uit te leven en hebben we nog een half uur flink gerend. Ik merk dat mijn conditie er al een stuk op vooruit gegaan is. Dus ik ben erg benieuwd hoe lang ik het over een maand volhoud :)

Back at Lonwabo

Vandaag was het weer tijd om terug te gaan naar de Lonwabo school. We zouden de kinderen van vorige week weer spreken en 2 nieuwe kinderen. De eerste client die we spraken was voor de councelling. Het lastig is dat de kinderen op deze school weinig tot geen engels spreken, maar alleen maar Xhosa. Dat maakt het communiceren erg ingewikkeld, want er moet constant een tolk bij zitten om alles te vertalen.

De eerste client had niet zo'n zin om te praten en vertelde dus zo goed als niks. We wilden een spiderweb maken, maar hij begreep niet wat dat was en kon het ook niet maken. Na een kwartiertje heb ik hem maar terug gebracht want hij vertelde helemaal niks. Het voelde niet erg statisfied (tevreden) en ik had het idee alsof ik niks met hem had bereikt.

De volgende client vertelde een stuk meer en was een stuk gewilliger om een spiderweb met ons te maken. Het leek alsof ze het nog leuk vond ook. We kwamen niet veel meer over haar te weten, omdat ze nog weing verteld en daarnaast zitten we in een ruimte waar constant andere mensen doorheen lopen en bezig zijn. Dus we hebben niet zoveel rust en om er een persoonlijk gesprek te voeren. Maar we doen het maar met wat we hebben.

De volgende 2 clienten waren nieuw en we zijn met hun bezig binnen het Ukhetho project. Ze spraken beide wel wat engels en we konden de intake formulieren redelijk goed invullen. Maar het communiceren blijft erg lastig.

Nadat we alle kinderen gesproken hadden vroeg de occupational therapist of we nog tijd hadden om naar een klas te gaan want er waren deze week maar erg weinig leraren op school en ze hoopten dat we iets in de klas konden doen, want de kinderen verveelde zich. Dus we ging naar grade 1 en 3. Zij zaten met z'n allen in een klas en de tijdelijke docent die daar was zat rustig haar papieren door te kijken en niks met de kinderen te doen. De kinderen zaten een beetje in de klas en deden verder niks.

We hadden in het begin geen idee wat we moesten doen, want de ideeen die we hadden waren te moeilijk om met de kinderen uit te voeren. Dus zijn we in eerste instantie maar liedjes gaan zingen en dat vonden ze helemaal geweldig. Ze deden de bewegingen vol overgave mee en probeerde ook mee te zingen. We zongen met name Nederlandse liedjes. We moesten de liedjes maar blijven zingen.

Hierna hebben we ik zie ik zie wat jij niet ziet gedaan en dat kenden ze ook. Dus ze vonden het erg leuk om te doen en werden steeds enthousiaster. Als laatste spel hebben we dieren uitgebeeld. Ze moesten geluiden van dieren maken en de rest moest ze raden. Dat bracht veel gelach teweeg en soms had ik het idee alsof ze ons uitlachten, maar dat zullen wij nooit weten, aangezien ze allemaal xhosa spreken.

Er was een jongetje dat zowel aan de armen als benen spastisch was en in een rolstoel zat, maar hij is enorm slim. Hij spreekt zowel engels als xhosa en als we iets uitlegte, dan legde hij het aan de rest van de klas in xhoas uit. Hij kon de bewegingen van de liedjes ook niet meedoen maar zingen kon hij wel. Hij was zo enthousiast en dat is erg leuk om te zien.

Na nog enkele liedjes gezongen te hebben zijn we weer terug gegaan, want het werd tijd om naar kantoor te gaan om daar nog enkele dingen af te ronden en voor te bereiden voor morgen.

Na een half uurtje rijden waren we op kantoor en hebben we daar nog flink doorgewerkt en verslagen gemaakt. Toen werd het tijd om naar huis te gaan en daar zit ik nu nog. Heerlijk rustig achter mijn laptop wat dingetjes bij te werken.

A hard and heavy day

Vandaag was het de laatste keer dat we bij de Merryvale stage zouden lopen. Dit omdat we het erg druk hebben op stage en we het beide niet zo heel leuk vinden. Dus we zijn er 2 uurtjes geweest en daarna moesten we weer naar kantoor voor een afpsraak. Deze 2 uren waren wel erg leuk en ik nog veel leukde dingen met de kinderen kunnen doen. Ze vonden het erg jammer dat wij niet meer zouden komen.

Eenmaal aangekomen op kantoor zijn we achter de computer gekropen, maar ik had helemaal geen concentratie. Dit omdat Ingrid en ik om 12 uur ons orientatigesprek met Lauren en een docent van school zouden hebben. Ik had nooit verwacht dat ik daar zenuwachtig voor zou zijn, maar ik was het toch meer dan ik had verwacht.

We hadden met Lauren om 10 uur afgesproken, maar helaas houden Zuid-Afrikanen zich 9 van de 10 keer niet aan hun afspraken, dus was ze er pas om kwart over 11. Terwijl we nog wat dingen moesten bespreken, maar dit hebben we nog snel gedaan. We kregen 's ochtends ook nog een mail van onze docent met daarin dat hij zenuwachtig begon te worden omdat hij nog geen telefoonnummer had gehad. Deze zouden Lauren ons vrijdag mailen maar dat was ze vergeten. Gelukkig kregen we na een smsje gestuurd te hebben het telefoonnummer en konden we onze docent ook mailen met het telefoonnummer.

Om iets na 12 uur belde hij. Het duurde even voordat alles geinstalleerd was en hij goed te horen was op de speaker, ondanks dat moesten we toch enorm hard praten anders hoorde hij ons niet. Na een uur met ons gezamenlijk en Lauren gesproken te hebben, moest Lauren weg en wilde hij ons een voor een spreken. Als eerste was ik aan de beurt en pas na driekwartier praten waren we klaar. Het was een heftig en moeilijk gesprek. Met name omdat onze docent flink doorblijft vragen en tot het diepste doorgaat. Eerst vond ik dat niet zo fijn, maar ik leer er enorm veel van maar het kost wel wat moeite.

Eenmaal na het telefoongesprek had ik weinig zin om nog aan stage te werken. Want het gesprek had toch flink wat impact gehad, meer dan ik had verwacht. Wel heb ik veel aan het gesprek gehad en kan ik nu verder met de leerdoelen die ik had. Ik heb weer nieuwe aanknopingpunten.

Eenmaal thuis gekomen heb ik een flinke tijd op mijn kamer doorgebracht en merkte ik dat ik de mensen in Nederland toch wel erg mis. Op sommige momenten komt dat ineens naar boven. Maar na een flink gesprek gehad te hebben met Ingrid en Marjella voelde ik me al een stuk beter.

Hierna hebben we nog een flink stuk hard gelopen en dat lucht altijd op. Het waaide wel enorm hard, zo hard dat we soms niet eens meer vooruit kwamen. Maar dat maakt de uitdaging nog groter.

's Avonds hebben we nog een filmpje gekeken en lekker vroeg mijn bed ingedoken.

Een kerkbezoek

Berend loopt voor 10 maanden stage in Zuid-Afrika en zit in een gastgezin. Hij woont vlakbij ons en we zien hem regelmatig. Met name in de weekenden is hij bij ons. Nu is Berend gelovig en gaat hij elke zondagochtend en avond naar de kerk. Zelf speelt hij ook in de band die daar is.

Nu leek het ons leuk om een keertje mee te gaan, dus na een telefoontje gepleegd te hebben met Berend, waren we van harte welkom om langs te komen. Dus om kwart voor 6 waren we bij de kerk. Het was wel een enorme andere kerk dan je in Nederland gewend bent. Vaak ziet het er namelijk niet als een kerk uit.

Toen we de kerk in kwamen leek het net een concertzaal. Vooraan stond er een podium met allerlei standaarden, microfoons, gitaren, een drumstel en een piano. Verder stonden er in de zaal allerlei stoelen, waar we op plaats namen.

Aan het begin van de mis werden er allerlei liederen gezongen en mensen stonden te dansen. Veel van hun hadden ook hun handen omhoog en waren aan het meezingen. De liederen werden flink ondersteunt met muziek. Soms had ik het idee alsof ik bij een concert was. Na de liederen werden wij welkom geheten en waren ze dankbaar dat wij er waren. Vervolgens werd er gepreekt en werd er een verhaal verteld over de spirit van het geloof. Het meeste kon ik er wel van geloven en de priester vertelde het erg grappig en vol met humor. Na de preek was de mis afgelopen.

Het was een hele ervaring en totaal anders dan de mis waar we vorige keer waren. Zelf vond ik deze mis veel leuker en zou het me meer aantrekken dan de kerken die we in Nederland gewend zijn. Erg gaaf om het een keer mee te maken.

Vervolgens zijn we naar huis gegaan en heb ik nog een tijdje met Berend over het geloof zitten praten. Hij vroeg onder andere waar ik in geloofde en ik vertelde hem dat ik niet ergens in geloof. Maar ook weinig kennis heb gemaakt met het geloof en me er nooit echt geinteresseerd in heb. Hierop zei hij dat het dan eens tijd werd om er toch wat meer over te weten te komen. Het is leuk om met hem te praten en te weten te komen waarin hij gelooft en wat hij denkt.

Back on a horse

Tijdens ons weekje Kaapstad hadden we paard gereden en dat smaakte naar meer. Eigenlijk wilde we graag in die week nog een keer paard rijden, maar dat is er niet van gekomen. Wel hebben we op struisvogels en kamelen gereden. Ook erg leuk.

Vamochtend zijn we dus op zoek gegaan naar een plek in P.E. waar we paard konden rijden. Dat kosten nog wat moeite want zo makkelijk konden we dat niet vinden, met name niet omdat het internet hier zo enorm traag is dat het voor geen meter opschiet. Maar na een tijdje zoeken ne 3 telefoontjes later hadden we een plek gevonden bij Sardinia bay. Dit is een prachtig strand.

We zouden een stuk door de natuur en over het strand rijden en met name over het strand wilden we graag rijden. Dus hup de auto in en na een keertje verkeerd gereden te zijn, waren we er na een half uurtje. De Afrikaanse routebschrijvingen blijven ingewikkeld want gister reden we ook al verkeerd. Op een of andere manier duurt het even voordat ik die routebeschrijvingen goed door heb. Maar gelukkig hebben we de plaats gevonden.
Eenmaal aangekomen bij het terrein liepen alle paarden er los rond. Deze waren ze aan het opzadelen en tussendoor liep er een veulentje en een stuk of 6 honden. Enorm lieve honden en toen ik er eentje aangehaald had vond hij het leuk om op mijn voet te gaan zitten en tegen mijn been aan te gaan hangen.

Een kwartiertje later zaten we allen op een paard. Nog steeds als ik erop zit is het enorm hoog maar wel erg gaaf. Toen werd het tijd om aan te lopen en het eerste stuk hebben we door een stuk natuur gereden. Regelmatig hebben we ook gedraafd en gegalopeerd. Alleen ging het een keertje iets te enthousiast tijdens het galopperen, want ik wilde mijn paardje tot stoppen manen, maar toen ik dat deed zetten hij een stap naar links die ik niet in de gaten had en daardoor verloor ik mijn evenwicht. En niet veel later lag ik er bijna af .... Nog net op tijd kon ik me vast houden aan het zadel en mijn evenwicht houden op mijn ene been dat in de stijgbeugel stond. Maar het had niet veel gescheeld of ik lag eraf.
Iedereen achter mij was geschrokken, maar alles ging prima. Het was een hele ervaring en ik kon er flink om lachen.

Het blijft heerlijk om door de natuur te rijden met een paard onder je. Echt fantastisch...
Na een half uurtje rijden kwamen we bij het strand, want daar zouden we ook een stuk over rijden. Dat was erg mooi. Het strand was zo goed als verlaten, de zee buldert op het strand en dan zit je op je paard en loop je door de zee met voor je nog meer zee, strand en duinen. Het is een prachtig gezicht en gevoel. Om je heen zijn er nog meer paarden die met veel plezier met hun benen in de zee stampen en het water tegen zich aanvoelen. Soms stampen ze iets te hard en heb je ineens een natte broek, maar na een stukje rijden is deze alweer droog. Het liefst zou ik dit elke dag doen .... Heerlijk.

Helaas moesten we na een half uurtje alweer om draaien en terug rijden. Mijn paard had er wel zin in en sprong constant in draf. Inmiddels had ik wat vaker door hoe ik moest lichtrijden en bonkte ik niet constant heen en weer op het paard. Dan rijd het ook meteen een stuk fijner.
Na een goede 2 uur rijden waren we weer terug bij de boerderij waar we van de paarden afmochten. Dit kosten bij iedereen wel wat kreun en gesteun want je had je spieren flink aan moeten spannen. Bij mij was het met name ook om ervoor te zorgen dat ik er niet afviel. Maar het was zeker de moeite waard. En na een aantal stappen gezet te hebben waren mijn spieren er ook weer aan gewend.
Na onze handen gewassen te hebben en onze schuld ingelost te hebben. Zijn we in de auto gesprongen en naar huis gereden. Marjella en ik wilde ons nog even uitleven, dus we hebben de sportschoenen aangetrokken en nog driekwartier gerend en gewandeld.

Heerlijk, want dan voel je je spieren op een gegeven moment en dan heb je echt het gevoel dat je gesport hebt. Het is een heerlijke zaterdagmiddag en ik merk dat mijn conditie steeds beter wordt, dus ik doe het nog niet eens niet voor niks.

Na een lekker douche, kruip ik dadelijk lekker op de bank met een boek. Morgenochtend gaan we nog even naar de markt en 's middags wil ik aan school gaan werken. Want daar moet ik toch inmiddels wel aan beginnen.