Afrikaanse supervisie

Vandaag zouden we voor het eerst supervisie krijgen. Martijn heeft dit in contact met school geregeld en we zouden supervisie krijgen van zijn ex-vrouw. Om eerlijk te zijn waren we daar allemaal erg benieuwd naar, aangezien we Martijn allemaal inmiddels kende en benieuwd waren wie daar bij zou passen.

Het was een enorm aardige vrouw en ze heeft ons in eerste instantie veel verteld over supervisie. Aangezien nog niemand van ons ooit supervisie heeft gehad. Vervolgens vertelde ze enkele dingen over Zuid-Afrika, zoals dat er een flink verschil in Herarchie is, zo sta je als stagiaire helemaal onderaan de ranglijst, al heb je wel een voorsprong als je blank bent. Zo is er ook enorm veel racisme en hebben wij dan soms nog wel een voorsprong omdat we blank zijn, wat natuurlijk erg raar is. Daarnaast denken de Zuid-Afrikanen dat Europeanen alles weten en we alle problemen kunnen oplossen. Helaas kan dat niet ....
Als laatste moesten we ons bewust zijn van het feit dat Europeanen enorm direct zijn en de Zuid-Afrikanen alles behalve. Zo zullen ze nooit nee zeggen, ze zullen nooit direct zeggen dat ze het er niet mee eens zijn of iets anders willen.

Onze supervisor heet Ellen en ze komt zelf oorspronkelijk uit Zuid-Afrika maar is toen ze 10 was naar Nederland verhuist. Vervolgens heeft ze in Nederland gestudeerd en een jaar stage gelopen in Zuid-Afrika, hierop heeft ze ook besloten dat ze ooit hiernaar weer naar terug wilde. Dat is ook zo gelopen want inmiddels woont ze alweer geruime jaren in Zuid-Afrika. Ze heeft veel ervaring en ik vind het een erg fijne vrouw. Met name voel ik me bij haar op mijn gemak, wat zeker van belang is.

We hadden allemaal een brief moeten schrijven om ons voor te stellen en deze moest gaan over ons hele leven. Dus tijdens de supervisie kwam deze naar voren en Ellen had er enkele vragen over. Zo vroeg ze bij mij hoe ik het vond, omdat ik samenwoonde, om mijn vriend zo lang niet te zien. Daarnaast vroeg ze hoe mijn stage was en daarin vertelde ik dat ik al enorm veel geleerd had met name over mezelf. Als laatste wilde ze mijn leerdoelen nog weten en op welke aspecten ze bij mij op moest letten. Helaas kon ik op die laatste vraag even geen antwoord geven, want op dit moment weet ik het even niet ...

's Middags is Ingrid haar eigen kamer gaan inruimen, want Dirk is verhuist naar een andere kamer voor de komende 2 weken. Hierna vertrekt hij terug naar Nederland. Het is wel raar dat Ingrid weg is en vanacht heb ik voor het eerst alleen in de kamer geslapen en dat was wel even wennen. Vaak praten we 's avonds ook nog even voordat we gingen slapen, maar dat gaat nu niet meer. Maar aan de andere kant is het erg fijn om weer een eigen plek te hebben :)
Toen Ingrid al haar spullen had overgehuisd naar haar kamer (die langs de mijne ligt), heb ik mijn kamer even verbouwd. Hij ziet er nu totaal anders uit en ook heb ik meteen al mijn spullen goed opgeruimd, want nu heb ik 2 kasten en dat is erg fijn. Alles heeft nu een vast plekje en hiermee overleef ik het wel de komende maanden.

Alle planningen veranderen in Zuid-Afrika

Vanochtend zijn we naar kantoor gegaan want we wisten niet precies wat er vandaag op het programma stond. We zouden orgineel eigenlijk naar Northern Light School gaan, maar de kinderen die we daar zouden spreken hebben over 2 weken weer examens dus we zouden weinig met hun kunnen doen.

Ingrid en ik kwamen zelf met een idee, namelijk om de workshops die we uitgewerkt hebben te gaan geven, want dan zouden we toch meer de doelgroep werken. En zelf wil ik de workshops erg graag gaan geven. Dus het programma ziet er nu als volgt uit:
Maandag hebben we een kantoordag om de workshops voor te bereiden, dingen uit te werken en om aan opdrachten voor school te werken.
Dinsdag gaan we naar de Lonwabo school om workshops te geven.
Woensdag gaan we naar de Lonwabo school om de clienten te zien en spreken.
Donderdag gaan we naar de Northern Light school om workshops te geven.
Vrijdag hebben we vrij ofwel gevuld met supervisie en helpen in Missionvale.

Zelf ben ik erg benieuwd hoe lang dit programma blijft staan, maar zelf hoop ik dat het even zo blijft. Want ik heb zin om hiermee aan de gang te gaan.

Vandaag besloten we om nog naar de Lonwabo school te gaan om nog 2 clienten voor het Ukhetho project te spreken. Daar hadden we gister namelijk geen tijd meer voor. Een gesprek met een client duurt toch altijd langer dan je denkt.
Ingrid en ik besloten dat zij beide intakes zou doen om haar engels te verbeteren. Mocht ze er dan niet uitkomen dan zou ik bijspringen. We hadden het hierover eerder op kantoor gehad, want Lauren vroeg of we graag wilde dat zij er bij ieder van ons bij zat of dat we het graag samen wilde doen. Mij maakte het opzich niet uit, maar Ingrid had een voorkeur om het samen te doen. Dus zo werd het gedaan.

Op deze manier kunnen wij elkaar nog feedback geven en van elkaar leren :) Erg fijn

De intakes gingen wel okeej, maar ik blijf het erg lastig vinden dat de kinderen geen engels spreken. Als we vragen of ze engels begrijpen dan zeggen ze ja, maar als je vervolgens een vraag stelt dan begrijpen ze er niks van. Ze zeggen altijd gewoon ja, maar het begrijpen doen ze vaak niet. Dus zat er weer een tolk bij en zij vertaalde alles voor ons. Het blijft raar om op deze manier met een client te spreken, maar er zit helaas erg weinig op. Want Xhosa leren is helaas te moeilijk en gaat me niet lukken in 2 maanden tijd.

Na de 2 intakes zijn we weer terug naar kantoor gegaan, waar we nog aan de workshops hebben gewerkt. Inmiddels heb ik er 3 af, namelijk de workshops 'How do I look' & koken & drama. Het is erg leuk om de workshops te maken :) Nu nog het uitvoeren.

Eenmaal thuis hebben we flink gesport. We zijn namelijk weer aan het hard lopen. Heerlijk om dat na een week hard werken te doen. Na het uitleven hebben we lekker gegeten en iedereen had zin om nog naar de cocktailbar te gaan, dus dat hebben we gedaan. We hebben daar heerlijk in de bank gehangen met in onze hand een cocktailtje. Dat is niet slecht om je avond door te komen :)

Kennis maken met de problemen in Zuid-Afrika

Vanochtend gingen we naar de Lonwabo school. Dit is een school voor kinderen met Cerebral Palsy en andere disability's. Deze school ligt in een van de armste wijken van P.E., vlakbij Missionvale waar we op vrijdagmiddag een grote groep kinderen bezig gaan houden voor enkele uren.

Eenmaal aangekomen op de school zijn we naar Corrie, de Occupational therapist gegaan. Zij is onze contactpersoon op deze school en weet welke kinderen wij kunnen spreken. Ze had een hele lijst met kinderen, want we zouden enkele kinderen krijgen voor councelling (gesprekken voeren), social problems en het Ukhetho project. We zijn als eerste begonnen met de kinderen voor de counceling, daarmee wilde we graag kennis mee maken. Deze kinderen hebben een spierziekte en denken dat het een vervloeking is. Zelf kreeg ik het idee dat de Corrie dat in eerste instantie ook dacht, want ze vertelde dat ze een andere jongen, die helaas al is overleden, hem niet heeft kunnen vertellen dat deze spierziekte geen vloek is maar gewoon een ziekte.

De kennismaking verliep prima. We hebben het een en ander over onszelf verteld, onder andere waar we vandaan komen, welke studie we doen en hoe oud we zijn. Daarna hebben we diverse vragen aan ze gesteld om ze wat beter te leren kennen. Het is best lastig om met deze kinderen te communiceren want de meeste kinderen spreken alleen Xhoza en daar is werkelijk geen woord van te verstaan. Iedere keer hebben wij er dus een tolk (een assistenten van de occupational therapist) bij zitten, maar zelf vind ik het zeer vervelend omdat het moeilijker is om met een kind een band op te bouwen en daarnaast kun je niet uit zijn mond horen wat er gezegd wordt. Je hoort het altijd vertaald en nooit rechtstreeks. Het is wel even wennen en ik moet er nog een goede manier in vinden om ermee om te gaan. Wel merk ik dat ik veel kijk naar hun gedragingen en bewegingen. Vaak kun je daar ook al enorm veel uit halen.

Na deze 2 kinderen gesproken te hebben was het pauze en na de pauze zouden we de 3 kinderen met de social problems spreken. In de pauze hebben we even zitten praten met de occupational therapist en met name over ons idee met betrekking op de sponsoractie. We willen namelijk een bibliotheek maken met daarin allerlei boeken, puzzels, enkele cdspelers en cd's. Corrie vond het een prachtig idee en ze wilde graag een kast in haar kamer zetten zodat ze in de gaten kon houden welke leraren welke spullen ze meenemen.

Hierna was het tijd om de andere kinderen te spreken. Het waren allemaal jongens met allemaal enorme problemen, die in Nederland alles behalve voor zouden komen. Alle kinderen krijgen een disabilty grand (uitkering) maar deze worden opgemaakt door hun ouders en broers/zussen wat betekend dat ze zelf niks krijgen en daarmee geen eten en kleren kunnen kopen. Een van de kinderen wordt zelfs geslagen door zijn zus en wil graag het huis uit.
Het lastige is dat ook deze kinderen geen engels spreken en daarnaast wordt er gezegd hier is het probleem en de client los het maar op....

Gelukkig gaan we volgende week op huisbezoek want dan kunnen we kennis maken met de ouders van de kinderen en misschien al met ze praten. Hierna kunnen we gaan kijken wat we voor de kinderen kunnen doen. Nadat ik de verhalen gehoord heb, heb ik meteen maar in mijn hoofd geprent dat ik de geliefde situatie voor deze kinderen nooit kan bereiken in zo'n korte tijd. Maar ik hoop dat ik ze wel flink op weg kan helpen, dat is toch wel een droom van me ...

Na deze gesprekken gehad te hebben was ik erg moe. Het is toch wel heftig om al deze verhalen te horen en ik merk dat ik het me toch wel aantrek, want het is niet niks. Nu werk ik ineens met echte problemen.

De kinderen gingen ook bijna naar huis, dus wij zijn in de auto gestapt en naar kantoor gereden. Daar hebben we nog enkele dingen gedaan en toen vonden we het tijd om naar huis te gaan. Maar eerst moesten we nog boodschapen halen, want anders hadden we geen eten voor de komende avonden. Dus hup naar de winkel en een uurtje later waren we dan toch eindelijk thuis.

Onze eerste kennismaking met Home Affairs

Het toeristenvisum is maar 90 dagen geldig en je moet minimaal 30 dagen voordat het afloopt een nieuw visum hebben aangevraagd. Je krijgt dan weer een visum voor 90 dagen, dus dan hebben kunnen we blijven tot het einde van onze stageperiode.

We hadden al gehoord dat als je naar Home Affairs gaat dat je genoeg tijd ervoor uit moet trekken en zo vroeg mogelijk moet vertrekken. Home Affairs gaat om 8 uur open, dus je kunt er dan ook het beste zijn. Okeej, dachten wij dus dan staan we vanochtend vroeg op en zitten we rond kwart voor 8 in de auto op naar Home Affairs.

Zo gezegd en inderdaad zo gedaan en om kwart over 8 stonden we voor de ingang van Home Affairs. Eenmaal binnen kwamen we in een enorme hal terecht met allerlei wachtrijen en bordjes. We hadden geen flauw idee waar we moesten zijn want er stond nergens visum of immigratie aangegeven. Wat nu dacht ik.

Toen zag ik op een gegeven moment een vrouwtje achter een bureau zitten en ben op haar toe gestapt om te vragen waar we moesten zijn om ons visum te verlengen. Bij counter 2 moesten we zijn, dus wij daar naar toe. Inmiddels zat er al een hele rij mensen te wachten en wij sloten aan.

En op deze plek zaten we een uur later nog, aangezien de man achter de balie ruim driekwartier met een persoon bezig was geweest. Hierna was de volgende aan de beurt maar ook daar was hij een eeuwigheid mee bezig. Uiteindelijk na ruim 2 uur mochten we naar de balie komen. Gelukkig was er intussen nog een balie geopend en hielp een mevrouw ons. Ze was enorm aardig en behulpzaam.

Ik vertelde dat we kwamen om ons toeristenvisum te verlengen. De mevrouw stond op en pakte enkele papieren, nieten deze aan elkaar en gaf ze aan ons. Vul ze maar in en schrijf een motivatiebrief en dan mag je weer terug komen. Dus daar hadden we 2 uur op zitten wachten, om alleen maar wat papieren te krijgen.

Nadat we de papieren hadden ingevuld en hadden betaald bij weer een ander loket. Natuurlijk moesten we daar ook een kwartiertje wachten tot dat de mevrouw weer terug was. Konden we weer terug naar het loket om onze papieren in te leveren, ook daar was het weer even wachten en na een kwartiertje waren we aan de beurt. We mochten onze papieren inleveren en deze werden in een dossier gestopt. Vervolgens mochten we gaan en als ons visum binnen zou zijn dan zouden we een smsje krijgen. Binnen 30 dagen zou ons visum binnen zijn, dus dan mogen we weer terug en weer in de wachtrij gaan zitten.

Inmiddels stonden we eindelijk buiten en was het half 12. De hele ochtend was dus voorbij en alleen maar om een paar papiertjes ingevuld te hebben. Zo vreemd hoe het hier geregeld is.

Vervolgens zijn we naar stage gegaan en hebben we nog flink wat gewerkt. Ik ben op het moment bezig met het maken van mijn 3e workshop en dit wordt een drama workshop. Zelf vind ik hem erg leuk en ik heb veel zin om hem te gaan geven.

In de maneschijn

De dag op Merryvale buiten de koekjes bakken was niet erg interessant, aangezien de kinderen veel weg waren waardoor we weinig konden doen. Wat wel erg gaaf was, was de opening die ochtend. Het was blijkbaar het begin van een nieuw semester en iedereen moest zich verzamelen in de grote hal. We namen allemaal plaats op de stoelen die er stonden en de directeur kwam naar voren en ging op het podium staan.

Hij begon een heel verhaal te vertellen over welke soorten zeep je gebruikt om je kleren, je lijf en het huis te poetsen/wassen. In eerste instantie dacht ik waarom is dit leuk voor de kinderen en wat hebben ze eraan. Maar later las hij nog een stuk voor uit de bijbel en was de link gelegd. Want in de bijbel kwam naar voren dat de kinderen goed voor zichzelf moesten zorgen en met name dat ze schoon en fris door het leven zouden gaan.

Vervolgens werden er nog diverse liedjes gezongen, helaas kende ik ze niet en kon ik er ook weinig van maken omdat de kinderen meezongen en ze zongen niet gelijk en formuleerde de woorden ook niet echt goed. Maar het was erg leuk om ze te horen zingen en met name om zo'n openingssessie mee te maken.

Terwijl een aantal kinderen naar een bijeenkomst waren, hebben we met de kinderen die overbleven liedjes gezongen. Van het liedje in de maneschijn waren ze helemaal weg. Met name de bewegingen vonden ze erg leuk dus we moesten het liedje keer op keer zingen. Na de eerste keer deden de kinderen de bewegingen zo goed en zo kwaad als het ging mee. Uiteindelijk hebben we het liedje minimaal 5 keer gezongen.

's Middags waren we nog naar kantoor gegaan om wat dingen door te spreken met Lauren en even aan school te werken. Dit verliep verder allemaal prima.

Aan het einde van de middag zou ik samen met Anouk naar een auto gaan kijken. Anouk verblijft 10 maanden in Zuid-Afrika en wilde daarom graag een auto kopen. Ze had een collega op haar school ontmoet en haar man die verkocht auto's, dus hij zou ons om 4 uur op komen halen. Helaas kunnen ze zich hier in Zuid-Afrika niet zo goed aan de tijd houden en dus kwamen ze om half 7 aan. We zijn met hun meegegaan om naar een paar auto's te gaan kijken en ze zagen er allemaal prima uit. Maar het is wel raar om bij andere mensen in een zeer luxe auto te zitten. Iedereen hier in huis heeft een oude krakkebak, waarvan onze auto nog het beste is. Maar nu zaten we ineens in een auto waarin je de schuine en kapotte wegen helemaal niet merkt, daarnaast remde hij enorm goed en had je veel ruimte. Erg fijn om even in zo'n auto te zitten, maar ook wel raar.

We hebben veel zitten praten met de collega en haar man en zij vertelde ook dat we zeer voorzichtig moesten zijn. Het is erg raar om dat van mensen die in Zuid-Afrika wonen te horen. Ze verzekerde ons dat we altijd de deuren op slot moeten doen en nooit alleen in het donker moeten rijden. Zelf, zo vertelde ze, doet ze ook altijd haar deuren op slot, zeker als ze alleen in zit.
Ze waren enorm aardig en wilde ons graag helpen. Helaas hebben we geen goede auto voor Anouk kunnen vinden omdat ze allemaal wat te prijzig waren.

Ik heb een tante in Marokko ... Ze komt op 2 kamelen als ze komt ...

We besloten om nog een dag in Oudtshoorn te blijven omdat er genoeg te doen was. Achteraf viel het wat tegen, maar ik zal eerst vertellen wat we allemaal gedaan hebben.

Als eerste zijn we naar de Congo grotten geweest. Dit was een zeer mooie grot met enorm veel stalagtieten en stalagmieten. De grot was ook al enorm oud en inmiddels waren er tot enkele jaren geleden al diverse concerten gegeven. Alleen doordat er stukken afbraken van de grot zijn ze moeten stoppen met de concerten. Ze hadden voor deze concerten ook een podium van stenen gemaakt. Het was wel raar want je liep door een grot maar er was een compleet pad gemaakt en het was er helemaal niet vochtig. Dus het was wat vreemd, maar mooi om te zien.

Vervolgens zijn we naar een soort game park gegaan, zo dachten wij in ieder geval maar het bleek gewoon een dierentuin te zijn. Alleen is dat in Zuid-Afrika heel speciaal omdat zij gewend zijn om dieren in de natuur te zien terwijl wij in Nederland gewend zijn om de dieren in kooien te zien. Het was wel erg mooi weer gegeven, maar het blijft een dierentuin.

Hierna zijn we naar de waterval Rust & Vrede gereden. Helaas is een waterval hier in Zuid-Afrika doordat er een groot water te kort is bijna geen waterval. Het was een zielig stroompje, maar het blijft een waterval. De rivier die onder aan de waterval lag was wel erg mooi en we hebben een tijd lang op de rotsen bij de waterval gezeten. Het was een rustige en vredelievende plek. Dus de naam past precies....

Als laatste wilde we graag nog een keer kameel rijden en dat kon bij een activiteitenboerderij op de weg richting Oudtshoorn. Dus daar zijn we heen gereden en niet veel later zaten we op een kameel. Wat is zo'n kameel hoog ....
Het was een gave ervaring, maar als ik eerlijk moet zeggen dan vond ik op een struisvogel en op een paard rijden toch iets spannender en gaf me meer adrenaline. Maar ik heb op een kameel gereden en dat kunnen niet veel mensen zeggen :)

Na dit gedaan te hebben zijn we terug naar het hostel gegaan en hebben we lekker een tijdje op bed gelegen. Ik heb mijn boek uitgelezen, die erg spannend was. Daarna zijn we gaan eten in een restaurantje verderop in de straat. De hadden hier een heel lief klein hondje en hij was heel ondeugend. Want op een gegeven moment toen wij zaten te eten, had hij van de wc een wcrol te pakken en was daarmee aan het spelen. Ofwel heel de wcrol aan het uithalen. Super leuk om te zien.

Hierna was de laatste avond voorbij en zijn we terug gegaan naar het hostel. We hebben nog een heerlijke nacht geslapen en toen was het tijd om naar huis te gaan.

Struisvogeltje rijden

We rijden door een kleurrijk glooiend landschap met op de achtergrond allerlei bergen!

Dit bedacht ik toen we onderweg waren naar Oudtshoorn. We reden inmiddels over Route 62 die door allerlei bergen leidt. Er was veel te zien en met name vele bergen, waar ik erg gek van ben.

De hele dag hebben we in de auto gezeten, maar voordat we vertrokken kregen we nog een uitgebreid ontbijt. Het ontbijt bestond uit engels ontbijt compleet met bacon, eieren en bonen. Het was heerlijk en we hebben er ook allemaal van genoten. Na vele bedankjes zijn we aangereden en we moesten zeker nog een keertje langs komen. Ze vond het erg leuk dat we waren geweest.

De weg die we naar Oudtshoorn reden slingerde flink door alle bergen en passen. We zijn door een aantal prachtige passen gekomen. Je ziet dan langs je van die enorme bergen met daarop allerlei begroeing. Erg mooi. Daar kan ik zo van genieten. Deze stukken lijken dan enorm op Ierland. Alleen kom je wel eens een aapje op de weg tegen, waar je dan van schrikt en even bij moet sturen. Deze apen zitten gewoon langs de kant van de weg rustig te eten of gewoon te zitten. Soms rennen ze ineens voor je auto door naar de andere kant van de weg.

Eenmaal aangekomen in Oudtshoorn zijn we naar de toeristen informatie gegaan om te informeren of er een hostel in de buurt was. Deze waren er genoeg en heel toevallig kwam de eigenaar van een van de hostels binnen lopen en hij had plek voor 5 meiden zei hij. Dus nadat we de routebschrijving gekregen hadden konden we naar het hostel rijden.Ze hadden daar inderdaad plaats voor 5 meiden en we kregen een eigen kamer. Het zag er prima uit en alle bedden waren lekker groot. Heerlijk om daar een keer in te slapen.

We hadden besloten om 's avonds in het hostel mee te eten. Ze gingen daar namelijk braaien en daar hadden we wel zin in. Maar het was pas 3 uur dus we wilden nog wel wat doen. Oudtshoorn staat bekend om de vele struisvogelboerderijen die er zijn, dus we besloten om er naar eentje toe te gaan.

Niet veel later stonden we op struisvogelboerderij Highgate waar we een rondleiding zouden krijgen. In deze rondleiding zat ook een ritje op een struisvogel. Als eerste werd er verteld wat er met de struisvogel werd gedaan en dat ze van de veren pluimborstels/plumo's maken. Daarnaast hebben ze bakken waarin de eieren warm worden gehouden. De eieren van de struisvogels worden 2 x per dag gekeerd. De tourguide vertelde dat als ze niet gekeerd worden de babytje erin niet kan groeien en als er teveel wordt gedraaid de verschillende delen in het ei met elkaar gemengd worden en dat is ook niet goed.
Daarnaast broeden struisvogel paartjes zelf ook eieren uit en overdag zit het mannetje op de eieren en 's nachts het vrouwtje.

Na dit gezien te hebben en ook kleine struisvogeltjes, gingen we naar de grote struisvogels ofwel de volwassenen. We mochten deze eten gegeven. We moesten maiskorrels op onze hand leggen en deze plat houden en vervolgens kon je ze eten geven. Dat was erg gaaf. Want hun mond is een snavel en ze pikken heel snel maar zacht de korrels van je hand. Erg leuk om te doen.

Vervolgens moesten we in de auto stappen en gingen we naar een ander deel van het terrein van de boerderij. Daar stonden de andere struisvogels. Als eerste gingen we een wei binnen waar een stelletje stond en zij waren de eieren aan het uitbroeden. Struisvogeleieren zijn heel sterk en we mochten omstebeurt op de eieren gaan staan. Dat was een raar gevoel, met name omdat je op eieren staat waar kleine diertjes in zitten. Maar ze zijn allemaal heel gebleven.

Uiteindelijk was het dan toch tijd om op een struisvogel te zitten en te rijden. We gingen met z'n allen een andere wei in en daar stonden een stuk of 20 struisvogels. Eentje stond in een soort houder/hok en de tourguide vertelde verschillende dingen over de struisvogels en liet ook verschillende dingen zien. Zo kunnen struisvogels hun mond enorm ver open doen.

Hierna mochten we allemaal, een voor een, op een struisvogel zitten. Natuurlijk werden er enorm veel foto's gemaakt en was het een gave ervaring om erop te zitten. Vervolgens mochten we er allemaal nog een keertje op, degene die wilde, om op de struisvogel te rijden. Dat was helemaal gaaf. Het zit zo raar maar het ze lopen flink door, want struisvogels kunnen tot 70 km per uur lopen. Het was een geweldige ervaring.

Vervolgens werd er nog een wedstrijdje gedaan door 4 struisvogels en daarna was de tour voorbij. Het was zo gaaf om te zien :)

Hierna zijn we terug gegaan naar het hostel en zijn we bij de braai aangesloten. Alleen was alles al klaar dus we konden aanschuiven en ons bord opscheppen. Het was wel raar want we aten struisvogelvlees. Het is zo vreemd om er 's middags op te zitten en er 's avonds van te eten. Maar eerlijk gezegd was het erg lekker en daarbij kregen we brood, een mega aardapel en salade. Dat was ons overheerlijke avondmaaltijd.

Wijntje hier, wijntje daar en veel gegiechel

Vandaag hebben we lekker wat uitgeslapen, daar waren we allemaal wel aan toe. Nadat iedereen gedoucht had zijn we gaan ontbijten en dat was een lekker ontbijt. De eigenaresse had brood, kaas, yoghurt, muesli en vlees op tafel gezet. Heerlijk was het en we hebben dan ook flink gegeten. Dat moesten we ook doen van de eigenaresse want dan hadden we een flinke bodem in onze maag voor het wijnproeven.

Met onze maag vol zijn we Stellenbosch zelf gaan bekijken. Het was een klein dorpje en eigenlijk stelde het niet zoveel voor. Stellenbosch is met name bekend om alle wijngaarde en die hebben we veel gezien. We zijn een stuk van een aantal wijnroutes gaan rijden en dat was mooi om te zien. Toen het eten gezakt was en het wat later op de dag was zijn we naar een wijnproeverij gegaan.

We zijn terecht gekomen bij wijnproeverij genaamd Bilton. Het speciale aan deze wijnproeverij was dat je er ook chocolade bij kon proeven. Ze hadden diverse chocolades die bij enkele wijnen hoorde. Volgens de dames was het een erg lekker combinatie. Zelf heb ik alleen de chocolade geproeft en ook die was erg lekker.

We vonden het wel erg jammer dat de man zelf weinig uitlegde over hoe je precies wijn moest proeven. Maar het proeven zelf ging prima. De meeste vonden de wijnen lekker, dus was het een goede keus geweest. Zelf wilde ik een flesje wijn meenemen voor Hanny, maar dat kon niet. Want ze verkochten zo geen flessen wijn, je kon ze alleen maar bestellen. Daar had ik geen zin in, dus Sorry mam, geen wijn uit Stellenbosch.

Het was vandaag heerlijk weer en er was verder weinig te doen, nadat we klaar waren met de wijnproeverijd dus besloten we om wat drinken te halen en vervolgens in de tuin van de B&B te gaan zitten en lekker rustig aan te doen. Zo gezegd zo gedaan. We hebben een supermarkt en slijterij opgezocht, want iedereen wilde graag een alcoholische drank en ook ik moest aan de drank. Dus hebben ze voor mij Baileys gekocht. Natuurlijk moest er ook wat te eten bij, dus met een stokbroodje, kaas, baileys, wijn en bier reden we naar huis. Waar we lekker in de tuin zijn gaan zitten met een drankje erbij en een spelletje hebben gedaan. Het was heerlijk weer en we hebben ons flink vermaakt. Erg gezellig :)

Tegen een uur of 6 kregen we toch wel honger en was ik inmiddels zeer lacherig o.a. van de baileys en werd het tijd om een restaurantje op te zoeken. Dus we hebben ons klaar gemaakt en 10 minuten later zaten we in de auto zoekend naar een restaurantje. Uiteindelijk zijn we bij een pizzeria terecht gekomen en hebben we heerlijk gegeten. Dat was weer een gezellige afsluiting van een heerlijke dag.