Back again in Seeview Lionpark

Voor vandaag hadden we afgesproken om naar het Lionpark te gaan. Daar waren Marjella en Anouk nog niet geweest en wij vonden het niet erg om er nog een keer naar toe te gaan. Het was vandaag, trouwens, heerlijk weer. Het zonnetje stond hoog aan de hemel, dus voordat we vertrokken hebben we eerst nog even heerlijk in het zonnetje gelegen om een kleurtje te krijgen. Dit gaat langzaam maar als het zonnetje blijft komt het kleurtje vanzelf.

Tegen een uur of 12 zijn we dan toch aangereden naar het lionpark en een half uurtje later waren we er. Het was er erg rustig en we hebben de gebruikelijke dieren gezien, zoals giraffe, zebra's en bokken. Helaas was het niet zo indrukwekkend als de voorgaande keer, want toen liepen er giraffe voor onze auto langs en dit keer stonden ze vrij ver weg.

Wel hebben we een leeuw gezien die een stuk dier aan het op eten was en uit elkaar aan het scheuren was. Dat ziet er toch best indrukwekkend uit om te zien. Hij was er helemaal geobsedeerd door. We hebben weer wat mooie fototjes kunnen maken.

Na het leeuwenpark zijn we naar huis gegaan om een lekker botherammetje te eten en weer in de zon te liggen. Het is zo lekker warm in de zon en op het gras is het prima vol te houden.

Trouwens skype doet het ineens een stuk beter in ons huis, dus in de ochtend heb ik met Maarten kunnen skype. Zo gaaf om hem weer te zien :) En in de avond heb ik Leo en Jeanne kunnen zien en een tijdje met ze kunnen praten.

Later op de avond is Berend nog gekomen en hebben we lui voor de tv gehangen. Natuurlijk was het ook nog even tijd om een spelletje te doen. Dus we hebben ons nog even flink uitgeleefd :) Daarna ben ik lekker in mijn bed gekropen.

Feestje op Marshall

Een heerlijke relaxdag hadden we vandaag. Vanochtend wat uitgeslapen en daarna heb ik nog een tijdje met mijn laptop op schoot op mijn bed gezeten. Nodig moest ik een hoop mailtjes versturen omdat ik daar de afgelopen week geen tijd voor had gehad. Inmiddels heb ik ook het olifanten rijden geregeld, dat gaan Hanny, Maarten en ik doen met kerst. Ik heb er nu al ontzettend veel zin in.

Na deze heerlijke relax ochtend en daarna nog een tijd op de bank gezeten in mijn pyama werd het toch de hoogste tijd om eens te gaan douchen en met name om boodschappen te doen. Aangezien we nog geen avondeten hadden en we vanavond nog een feestje hadden waarbij we ons eigen drank mee moesten nemen. Talitha was namelijk jarig geweest en zij gaf samen met nog 6 andere een feestje.

Vandaag hadden we besloten dat we geen zin hadden om te koken, dus hebben we heel lui pizza besteld en kwamen ze deze voor de deur afgeven. Dat is best relax zo af en toe. Je belt en een half uur later staat het eten voor je neus. Heerlijk.

Na nog flink gekletst te hebben aan tafel. Voorheen aten we altijd op de bank omdat de lamp boven de eettafel kapot was, maar die is inmiddels gemaakt en nu zitten we daar meestal te eten en een flinke tijd te kletsen. Je blijft dan op een of andere manier langer aan tafel zitten om te kletsen en bij te praten.

Tegen een uur of 8 zijn we ons toch maar klaar gaan maken voor het feestje. Het was een themafeestje en het thema was pimps and ho's (pooiers en hoeren). Niet echt mijn thema, maar we doen het er maar mee. Na een half uur discussieren wat iedereen aan zou doen en ons 10x verkleed te hebben. We blijven vrouwen. Waren we eruit wat we aan zouden doen. Nu de make up nog en dat zag er voor mijn doen best gewaagd uit. Ik had zelfs lijntjes onder mijn ogen.

Om 9 uur waren we eindelijk klaar om te gaan en eigenlijk hadden we niet zo heel veel zin, maar omdat Talitha jarig was wilde we toch graag voor haar gaan. En eigenlijk waren de voorbereidingen al enorm leuk geweest. Wat afgelachen hebben we zeker.

Een kwartiertje later waren we bij Marshall Road en konden we gaan feesten. Maar heel druk was het niet. Dus eerst een beetje staan kletsen, maar hoe verder de avond vordere hoe gezelliger het werd en des te meer lol we hadden. Wel merkte we dat er op het andere huis toch wel over ons gekletst wordt en er soms wat rare dingen over ons gezegd worden. Maar goed, dat is het andere huis en wij hebben het prima naar ons zin met z'n 6en.

Na nog wat gedanst te hebben, zelfs ik, en kennis gemaakt te hebben met een nieuwe huisgenoot van Marshall zijn we eens op huis gegaan. Het was inmiddels al na half 2, dus was het tijd om de auto te starten. Die natuurlijk weer eerst een keer af moest slaan, voordat we aan konden rijden. Heerlijk om zo 's avonds te rijden want er was verder niemand op de weg. Wat het dan ook wel weer eng maakt, omdat er dan van alles kan gebeuren. Terwijl je daar in Nederland helemaal niet overna zou denken. Uiteindelijk toen we thuis waren is iedereen meteen door naar bed gegaan en tegen een uur of 2 lag ik in bed. Baye dankie voor de leuke avond!

Derde sessie van de Drama workshop

Het was weer tijd om de workshop drama te geven met de groep jongens. Vandaag had ik er weer veel zin in, want ik had leuke activiteiten bedacht en dacht dat deze wel goed aan zouden sluiten bij de kinderen. Dus om half 9 stonden we op de Northern Light School en een kwartiertje later was ik begonnen.

We begonnen vandaag met het uitbeelden van muziekinstrumenten. Eentje beelden een instrument uit en de rest moest raden welk instrument het was. Dat gaf veel gelach teweeg. Met name omdat de kinderen vaak de instrumenten wel kende maar ze vervolgens niet konden noemen, omdat ze de namen er niet van wisten. Zelf was ik ook niet heel goed voorbereid, merkte ik, want ik was vergeten om de engelse namen van de instrumenten op te zoeken. Dus Ingrid en ik riepen steeds de Nederlandse namen. De kinderen probeerde deze dan te herhalen en kwamen zo op deze manier regelmatig op de Engelse naam. Een fantastisch spel om met deze groep te doen.

Vervolgens was het tijd voor een lekker actief spel, namelijk de stoelendans ook wel de Dancing chairs genoemd. Dit spelde kende de kinderen en ze vonden het geweldig om te doen. Na 2x ben ik toch maar gestopt omdat we ook nog andere dingen te doen hadden. Maar we zouden het op het eind nog een keertje doen.

Nu gingen we acteren ofwel echt bezig zijn met drama. Ik schrijf drie woorden op het bord en daar moest een iemand een verhaal mee vertellen. De eerste jongen die graag wilde, vertelde geen verhaal maar ging het meteen uitbeelden. Ook goed dacht ik. Dat had ik alleen niet verwacht want de vorige 2x duurde het een tijdje voordat ze tot acteren en uitbeelden kwamen. Maar laat het maar lekker gebeuren dacht ik.

Hij deed het daarnaast ook erg goed, enorm leuk om te zien hoe groot de fantastie van deze kinderen is. Daarnaast merk je ook dat sommige dingen voor jou heel normaal zijn maar voor hun niet. Zoals instrumenten bedenken. Wij kennen er enorm veel maar je merkt dat zij er maar een beperkt aantal kennen.

Nadat ik diverse woorden op het bord had geschreven, veranderde ik de activiteit, aangezien de kinderen vandaag erg goed bezig waren met acteren en improviseren. Ik verdeelde de groep in paren en met name de vrienden niet bij elkaar. Ze moesten nu per paar zelf 3 woorden verzinnen en met deze woorden een stuk bedenken. Eens kijken hoe dat ging.

De ene na de andere groep was aan de beurt en ze waren allemaal even goed en prachtig om te zien. De ene had diverse woorden rondom het strand bedacht, de andere rondom voetbal, rondom een supermarkt, etc. De rest van de groep moest tijdens het uitbeelden raden welke woorden ze hadden bedacht. Heerlijk om ze zo bezig te zien.

Na deze uitbeeld sessie, was het tijd voor de laatste activiteit genaamd in de knoop zitten. Een van de kinderen moest naar de gang. De rest van de groep staat in een kring, doet de ogen dicht en pakt elkaars handen vast. Vervolgens komt de jongen van de gang weer terug en moet proberen de rest uit de knoop te halen. Hiervoor moesten ze ook over elkaar heen klimmen.

Soms merkte ik wel dat de uitleg lastig is om te geven, want je praat in het engels wat voor mij maar ook voor de jongens niet hun eerst taal is. De jongens spreken Afrikaans. Daarnaast luisteren ze niet altijd zo goed meer na de eerste zin. Dan beginnen ze meteen. Bij dit spel ging het pas voor de 2e keer goed. Maar ik merk ook dat dit van de ene kant niet erg is, maar ook dat ik niet goed weet hoe ik het anders moet doen. In sommige spellen doen Ingrid en ik het voor, maar bij dit soort spellen gaat dit niet.

Na deze activiteiten gedaan te hebben was het tijd voor een korte evaluatie en ze vonden alle spellen prachtig en met name het acteren. Dat komt iedere keer naar voren. Ze vinden het prachtig om op deze manier bezig te zijn :) Dit soort activiteiten krijgen ze ook niet op school.

Toen ik vertelde dat ze mochten gaan, werd ik er nog even fijntjes aan herinnerd dat ik had beloofd dat we op het einde de stoelendans nog een keer zouden doen. Dus hup de stoelen werden klaar gezet en na het liedje Waka Waka aangezet te hebben waren we begonnen.

Na de workshop Drama was het de beurt aan Ingrid om de workshop Creatief te geven. Ze wilde vandaag maskers versieren. Ingrid heeft een jongere groep met kinderen en we merkte dat ze in het begin niet zo goed snapte wat de bedoeling was. Ze bleven zitten en we moesten bij bijna alle kinderen gaan vragen hoe ze het masker wilde versieren en wat ze leuk vonden. Na dit gevraagd te hebben gingen ze wel aan de gang. Het is leuk om te zien hoe ze deze maskers versieren en met name hoe ze elkaar na doen. Vele maskers lijken op elkaar.

De kinderen kwamen voordat we begonnen in de pauze al vragen of ze weer mochten komen. Natuurlijk zeiden we en het is leuk om te horen dat de kinderen zo graag willen komen :)

Na deze workshops was het een uur of 12 en tijd om naar kantoor te gaan en snel een boterham te eten, aangezien we om 1 uur een afspraak hadden bij een 24 uurs opvang ofwel een soort verzorgingshuis. We waren hier nog nooit geweest en echt een rondleiding kregen we niet, aangezien de manager geen tijd had. De afspraken worden af en toe maar vreemd gepland.

We zouden hier gaan kijken om eventueel een workshop te komen geven, omdat de kinderen op de scholen straks klaar zijn en we daar niks meer kunnen doen. We hadden enkele workshops meegenomen om te laten zien. Maar hij hoefde ze niet te zien. Een workshop creatief vond hij prima en we beginnen volgende week maandag en we geven 4 sessies. Okeej dat is geregeld dan zie ik jullie volgende week. Hij bedankte ons en was weg. Zeer vreemd hoe dat verliep. Maar nu hebben we er weer wat werk bij :)

Na deze vreemde afspraak zijn we terug naar kantoor gegaan om nog wat te werken. Ook heb ik samen met Lauren mijn beoordelingslijst ingevuld om te kijken waar ik nu sta en waar ik de komende weken nog flink aan kan werken. Aan het einde van mijn stage moet hij weer ingevuld worden maar dan definitief.

We gebruikten de engelse versie, maar ik merkte dat deze soms verschilde van de Nederlandse versie. Voor mezelf had ik namelijk eerst de Nederlandse versie ingevuld en merkte dat ik op sommige punten mezelf veel later inschatten dan Lauren deed, maar dit kwam met name doordat er sommige vaktermen in de engels lijst niet instonden. Maar buiten dat is Lauren zeer tevreden over me en heb ik een 8,5 gekregen. Waar ik zelf van stond te kijken, want dat betekend dat ik mijn stage al gehaald heb. Daarnaast moet ik er wel neerzetten, dat ik aan sommige dingen hier niet kan werken en ik in Nederland nog aan flink veel dingen zal moeten werken. Maar dat komt helemaal goed :) Nu ben ik er tevreden mee en ik weet waar ik nu aan moet gaan werken in Afrika en in Nederland.

Om 4 uur zijn we naar huis gegaan en eenmaal thuis aangekomen hebben we eerst een tijd met Lindy zitten kletsen. Zij is namelijk net terug van een week Kaapstad met haar ouders, zus en vriend dus we moesten even bijkletsen. Hierna was het weer tijd voor ons 2 dagelijkse hard loop rondje. Ook dit keer heb ik hem in een keer gelopen, maar wel met hangen en wurgen, want het was erg zwaar dit keer. Maar we hebben het weer gedaan en na ons rondje uitlopen was het tijd voor een lekkere douche.

We hadden vandaag een drukke dag, aangezien we om half 8 alweer supervisie hadden, dus na snel gegeten te hebben zijn we weer in de auto gesprongen op naar supervisie. Ik merk dat ik erg blij ben dat ik supervisie heb, want ik leer er enorm veel van en het is fijn om situatie te bespreken en er feedback op te krijgen.

Ook deze keer was het erg fijn, daarnaast ook gezelig en zijn we vooral tot de conclusie gekomen dat we geen supervisie in de avond meer moeten hebben aangezien iedereen enorm melig is en niet zo serieus. Dat kost dan zoveel moeite. Dus de volgende keer hebben we later op de middag afgesproken, eens kijken hoe dat gaat.

Na de supervisie zijn we nog lekker de coktailbar in gedoken samen met de vriend en zus van Lindy. Dat was een fijne afsluiting van de dag :) Heerlijk!!

Morgen heb ik een lekker luie dag, aangezien we niet naar Missionvale mogen omdat het Bonfiredag is. Wat inhoud dat er allerlei vuurwerk wordt afgestoken en ze met brandende autobanden gaan rollen. Dus we hebben een heerlijke dag thuis. Lekker uitslapen, wat aan school werken en rustig aan doen.

2 days at Lonwabo

De afgelopen 2 dagen waren weer zeer interessant en vol nieuwe ervaringen. Dinsdag in de ochtend hebben we de Ukhetho clienten gesproken. Afgelopen week hebben we een presentatie voor ze gegeven en die wilde we deze week bespreken. Daarnaast wordt het tijd dat we gaan beginnen met het opstarten van het programma en het maken van de goals waar ze aan willen werken.

We spraken een van de meisjes en zij is erg slim, maar zit helaas pas 3 jaar op school terwijl ze al 15 jaar is. Maar we vroegen haar, tegen het einde van de sessie, of ze nog wat te vertellen had en dat had ze. Ze woont bij haar oma en hebben niet zoveel geld, ofwel financiele problemen. Nu was ze aan het twijffelen of ze door moest gaan met school of moest stoppen om geld te verdienen. Want ze wilde graag meer geld hebben om van te leven. Daarnaast vroeg ze of wij een oplossing hadden om meer geld te krijgen voor haar. Oei, wat moet je daar nu op antwoorden, dacht ik. Dit heb ik ook naar haar benoemd, dat ik het moeilijk vond om hier ene oplossing voor te vinden. Maar ik heb haar wel verzekerd dat ze absoluut niet met school moet stoppen. Ze is zo slim en is het zeer belangrijk dat ze door gaat met school. Dat vond ze zelf ook.

Ik heb uiteindelijk tegen haar gezegd dat ik erover na zou denken en kijken wat ik kan doen. Wat ik nu wil gaan doen is haar een brief laten schrijven (typen), ze kan door haar handicap heel moeilijk praten en schrijven, over haar gevoelens, waar ze tegen aanloopt en wat ze graag wil. Dit wil ik haar volgende week laten doen.

Later bedachten Ingrid en ik dat we het leuk zouden vinden om met alle klassen, wel een voor een, de gaan schilderen. We halen dan grote A2 vellen waarop enkele kinderen tegelijkertijd kunnen schilderen en daarom heen maken we een mooie lijst, zodat ze vervolgens in de klas kunnen hangen. Want de klassen zien er zo kaal uit en de muren hebben geen leuke kleur of iets maar het zijn gewoon stenen muren.

We hadden ons idee aan Corrie verteld en ze vond het prachtig, maar we moesten het wel eerst met de prinicpel over hebben. Geen probleem dus niet veel later liepen we naar zijn kantoor. Maar we moesten even wachten, dus we zaten bij zijn seceratesse op de bank te wachten, tot dat we binnen geroepen zouden worden. NIet veel later mochten we naar binnen en wilde we ons verhaal doen. Maar we moesten gaan zitten en de principel vertelde dat er een social worker was gekomen en we daar eerst mee moesten praten. Okeej, dachten wij en waarover dan.

We moesten onze verhalen en ervaringen vertellen over de huisbezoeken van enkele weken geleden. Hoe was de situatie, wat was er aan de hand en etc. Vervolgens werd er flink gediscussierd, maar de social worker zou het problemen oppakken en eraan gaan werken. Dit met name ook omdat wij over 6 weken weg zijn op deze scholen. Vreemd omdat zo te moeten zeggen, dat je straks weg bent. Zelf ben ik erg benieuwd wat de social worker gaat doen en of ze dingen kan verbeteren.

Na deze vergadering van een uur gehad te hebben, mochten we uiteindelijk ons verhaal vertellen en hij vond het allemaal prachtig dat we dat gingen doen. Meteen ging hij met ons op zoek naar een ruimte en na er enkele gezien te hebben, hadden we er eindelijk eentje gevonden die groot genoeg is om te gebruiken. De school is enorm groot, maar alles ziet er enorm vervallen en slecht uit. Echt jammer omdat te zien.

Tijdens onze zoektocht naar een goede plek, vertelde de prinicepal dat hij zo graag goede boeken voor deze kinderen wilde, om ze te leren lezen in zowel engels en Xhoza. Dat is toevallig zeiden wij, want we hebben net een hele stapel boeken gekocht. Echt waar zie hij ... Maar ... Hij was er helemaal stil van en het het niet verwacht. We beloofde hem dat we de boeken morgen mee zouden nemen.

Na de flinke zoektocht liepen we terug naar het kantoor waar we altijd zitten en toen kwam er een jongetje op me af gerend en gaf me een knuffel. Dit was een van de jongens waar we enkele weken geleden in de klas waren geweest om liedjes te zingen. We moesten en zouden mee komen om te gaan zingen. Okeej, zeiden wij, maar wel voor even want we moesten eigenlijk nog wat andere dingen ook doen.

Dus ik werd aan mijn hand meegetrokken naar de klas en alle kinderen werden helemaal wild toen ze ons zagen. Ze gingen meteen in een kring zitten en ik kreeg ze bijna niet stil. Uiteindelijk ben ik gaan zingen met de bewegingen erbij en toen deden alle kinderen mee en werden ze een stuk rustiger. Na een minuut of 20 gezongen te hebben, was het (helaas) weer tijd om te vertrekken, maar de kinderen vonden het geweldig en we moesten terug komen.

Na vele keren gezwaaid te hebben en bye gezegd te hebben vertrokken we weer naar het kantoor om dit keer echt te vertrekken. Op kantoor van de CPA hebben we nog wat dingetjes gedaan en toen was de dag alweer om.

Vandaag was het ook een erg leuke dag. Vanochtend zijn we naar de Lonwabo school gegaan met een flinke bepakking, aangezien we alle spullen mee hadden genomen om te laten zien aan de principal. Deze was helemaal in de wolken toen hij het zag. Hij vond het zo geweldig en zou in de klassen voor gaan lezen. Zo lief om te zien, want je ziet echt dat de prinicpal alle moeite doet voor de leerlingen en ze zo graag dingen wil leren. Prachtig!!

Daarnaast zou hij de sleutel hebben voor de ruimte waar we graag in wilde zitten vandaag, maar die kon hij niet vinden. Dus moesten we eerst op zoek naar een andere ruimte. Gelukkig hadden ze een nog betere ruimte, waar al tafels en stoelen stonden. Prima vonden wij de ruimte. Je zag de principel een zucht van verlichting slaken.

Nu was het tijd voor ons om de kinderen met social problems te zien. 2 weken geleden hadden we ze voor het laatst gezien en toen was alles een stuk verbeterd sinds we op huisbezoek waren geweest. Dus we wilde nu graag weten hoe het was. De eerste jongen, daarvan waren de ouders niet thuis geweest en het ging wel beter, maar hij wilde graag dat we met zijn vader zouden praten. Dat wilde wij ook maar de vader zou al 2 weken naar school komen, maar we hadden hem nog steeds niet gezien. Maar hij beloofde dat zijn vader volgende week dinsdag zou komen. Ik ben benieuwd dacht ik in mezelf.

Bij de volgende jongen was alles verbeterd en hij was tevreden voor nu. We zien hem over 3 weken nog een keer voordat we vertrekken. De laatste jongen die gaf de indruk dat de situatie niet echt verbeterd was, want dat zij hij in eerste instantie ook, maar niet veel later vertelde hij dat alles goed was. Ik vind het moeilijk om te peilen wat nu het goede antwoord is en hoe het thuis nu zo is. Maar voor nu laten we het zo en we zullen over een paar weken wel verder zien. Misschien kan de social worker hem verder helpen.

Na deze kinderen gesproken te hebben zouden we gaan schilderen met de eerste klas. Natuurlijk duurde het even voordat we de sleutel hadden van de ruimte, maar niet veel later konden we alles klaar gaan zetten en was het tijd om te beginnen. We begonnen met GRade R en dat zijn de kleinste kinderen. Heerlijk om daar mee te werken, maar met name ook omdat deze juffrouw (al heeft ze geen diploma en is ze niet opgeleid) geweldig is. Ze heeft het beste voor met de kinderen en doen enorm veel met ze. Prachtig om dat te zien :)

De kinderen vonden het schilderen enorm leuk en waren enthousiast bezig. De juffrouw vond het geweldig dat de schilderingen in het lokaal opgehangen zouden worden. Maar dit duurde nog wel een week vertelde ik haar, want ze moesten eerst drogen. Nadat de kinderen klaar waren met schilderen kregen ze allemaal een stikker op hun voorhoofd omdat ze zo goed gewerkt hadden.

Hierna was het de beurt aan de tweede en laatste groep voor vandaag, want meer tijd hadden we helaas niet. Aangezien de kinderen hier al om half 2 naar huis gaan. Dit was GRade 2 en zij waren al een stukje ouder en schilderde ook al echt meer dingen en met name preciezer. Al zag je wel een duidelijk verschil tussen diverse kinderen. Een kindje schildere grof een poppetje terwijl de andere heel fijn bezig was met het schilderen van een auto. Mooi om te zien.

Deze kinderen waren ook dol enthousiast en helemaal toen ik mijn fotocamera tevoorschijn haalde en foto's aan het maken was. Ze wilde er allemaal op en daarna de foto's zien. De kinderen hier kennen helemaal geen fototoestel en vinden het enorm raar als ze zichzelf terug zien. Zo mooi om te zien en ik krijg er een hoop leuke kiekjes bij :)

Na deze 2 klassen te hebben alten geschilderd hebben we alles opgeruimd en was het tijd om naar kantoor terug te gaan. Aangezien we allebei omvielen van de honger en het inmiddels al half 2 was. We hebben nog even met Corrie zitten praten en ze vind het prachtig wat we allemaal doen met de kinderen.

Na weer veel gezwaaid te hebben zijn we in de auto gestapt en naar kantoor gereden. Daar zit ik nu nog en over 2 minuten ben ik klaar met werken. Dus ik ga snel nog even wat dingetjes afmaken en daarna naar huis. Waar we overheerlijke lasanga gaan eten en vanavond naar de film gaan. Fijne avond en bai dankie voor het lezen!!

Met je neus op de feiten gedrukt worden

Voor mijn weekelijkse weekinbreng voor supervisie was ik informatie over aids en hiv aan het opzoeken. Mijn weekinbreng gaat namelijk over de situatie met het bloedende jongetje in het township. Dit is alweer een flinke tijd geleden, maar hierover zou ik nog graag feedback willen.

Nu moet ik bij elke weekinbreng ook theorie invoegen, om een andere kijk op de situatie te krijgen of voor meer informatie te vergaren over het onderwerp. Nu besloot ik om informatie over aids op te zoeken. Maar dat leverde nogal wat schokkende ervaringen op.

Onder andere ...

• Volgens Aids organisaties zijn er wereldwijd 33.4 miljoen mensen met hiv/aids.
• In Afrikaanse landen leven de meeste mensen met Hiv/aids, namelijk 22.4 miljoen.
• Wereldwijd hebben er 9.5 miljoen mensen aidsremmers nodig, maar 6 miljoen mensen krijgen deze niet.
• In 2008 heeft aids naar schatting aan 2 miljoen mensen het leven geist, waarvan er 1,4 miljoen in Afrikaanse landen.

Minder dan een kwart van hiv-positieve, zwangere vrouwen kunnen een medische behandeling krijgen om te voorkomen dat zij het hiv-virus op hun (ongeboren) kind overdragen. Terwijl hiv bij kinderen vrijwel helemaal niet meer voorkomt in rijke landen, werden er in 2008 naar schatting 430.000 kinderen met hiv geïnfecteerd (van elke 5 mensen die met hiv wordt geïnfecteerd, is er 1 een kind) en maakte aids een eind aan 280.000 kinderlevens, ofwel 770 kinderen per dag, 32 kinderen per uur. Dat is één kind per twee minuten. In totaal zijn er 2,1 miljoen kinderen hiv-positief, waarvan 1,8 miljoen in Afrika geboren zijn.

Wat ik hier allemaal lees vind ik schokkend. Natuurlijk weet je dat er enorm veel mensen met aids zijn, maar als je dan werkelijk de cijfers ziet dan is het bijna niet te geloven. Met name de cijfers over kinderen vind ik heel erg.

Als een kindje in Nederland is geboren dan heeft ze een prima overlevingskans, want dan krijgt ze gewoon medicijnen en is alles in orde. Maar als je in Afrika wordt geboren dan verminderd je overlevingskans met de minuut.

Tijdens mijn onderzoek voor een ander vak voor school kwam ik het volgende verhaal tegen. Dat vond ik ook erg interessant om te lezen en wil ik graag met jullie delen.

Een grote groep is het niet in Nederland: kinderen met aids. Op dit moment zijn er in totaal ruim 70 kinderen in behandeling. De meesten op de kinderafdeling van de academisch ziekenhuizen in Amsterdam, Rotterdam en Utrecht, een handjevol in een regionaal ziekenhuis.
Er is tegenwoordig geen sprake van doodsdreiging bij kinderen in Nederland die aan aids lijden, maar ongecompliceerd is hun leven zelden. ,,Er is sprake van heel veel ellende'', stelt professor Ronald de Groot.

Tweederde van alle kinderen met aids is allochtoon en in veel gevallen asielzoeker. Scherpbier signaleert de laatste tijd in de polikliniek behalve kinderen uit Afrika, Azië en Zuid-Amerika ook kinderen uit Suriname en de Nederlandse Antillen. Taalproblemen doen zich wel eens voor maar moeilijker zijn de vele knelpunten die voortvloeien uit het feit dat de meeste kinderen deel uitmaken van wat Scherpbier definieert als multiple problem families. Vaak is één van de ouders ook besmet, voedt de moeder het kind alleen op en blijft de vader buiten beeld of doen zich problemen voor op he gebied van financiën, werk, huisvesting en gemengde huwelijken. Ook zorgelijk zijn de minderjarige asielzoekers die niet door hun ouders besmet zijn, maar door eigen seksuele contacten. Maar zelfs al groeit een kind op in een stabiel gezin, het omgaan met een chronische ziekte als aids vergt standaard veel begeleiding.

,,Als Nederlands gezin heb je zeker een streepje voor'', zegt Hijltje Vink, pleegmoeder van de vijfjarige Brenda, bij wie vier jaar geleden aids werd geconstateerd. Als voordelen noemt ze ondermeer haar brede netwerk en het vertrouwen in de samenleving, dat asielzoekers vaak missen. Dit vertrouwen was van belang toen haar gezin - echtgenoot, zes pleegkinderen en twee 'eigen' kinderen - zich beraamde op de vraag of de buitenwereld moest weten van Brenda's ziekte. Vink is nog steeds blij dat ze destijds besloten het niet te verzwijgen.

Vaak is een van de biologische ouders zelf besmet en afkomstig uit een land waar een taboe op aids ligt. Ook in Nederland praten zij dan niet openlijk over de ziekte omdat zij bang zijn voor eventuele consequenties. Schrammeijer vindt die houding heel begrijpelijk. Zij kent de verhalen van ouders die de schoolleiding inlichtten en zich vervolgens gedwongen voelden hun kind van school te halen omdat àlle ouders en leerlingen werden geïnformeerd over de conditie van het kind. De ouders wilden hun kind beschermen tegen de in hun ogen onoverzichtelijke sociale gevolgen.

Volgens Schrammeijer zou elke school standaard een hygiëneprotocol moeten opstellen, gericht op voorkoming van besmetting. Melding van de ziekte zou dan niet meer noodzakelijk zijn en de privacy van het besmette kind gewaarborgd. Praten over het feit dat je aids hebt, is uiterst intiem; oudere kinderen, die zelf kunnen beslissen, besluiten meestal niet voor niets om te (blijven) zwijgen. Die houding heeft ook nadelen: als Isabel (van de scooter) bij een vriendinnetje gaat logeren, moet ze haar medicijnen verstoppen, terwijl de moeders van Brenda's vriendinnen haar om vier uur bij de thee helpen herinneren dat het tijd is om te slikken.

Iedereen zou dit soort dingen moeten lezen en zich ervan bewust moeten zijn. Maar goed ... dit was weer mijn wijze les voor vandaag.

The Airshow in P.E.

Gister hadden we boodschappen gedaan voor het ontbijt vanochtend, aangezien we vandaag met z'n allen zouden ontbijten, ook Berend zou komen. Vandaag stond de airshow op het programma waar we met z'n allen naar toe zouden gaan. De airshow werd gehouden op het vliegveld van P.E.

Om 10 uur zaten we braaf aan het ontbijt met lekker broodjes, helaas niet zulke lekkere harde broodjes als we in Nederland gewend zijn, maar wel met een eitje, een soort sinasappelsap en hagelslag, dankzij de ouders van Marjella. Na het ontbijt, toen iedereen zijn buikje vol had, zijn we naar het vliegveld gereden. Eenmaal daar konden we makkelijk onze auto parkeren al moesten we daarna nog wel een stuk lopen, maar daar waren we dan bij de airshow.

Gelukkig hadden we al kaartjes en konden we snel naar binnen. Het terrein was niet heel erg groot, maar na wat zoeken hadden we een prima stukje gras waarop we neer plofden. Het zonnetje kwam af en toe achter de wolken vandaan en warmde ons op. Al bleek later toen we thuis waren, dat het zonnetje flink heeft geschenen want iedereen was lekker rood geworden.

De airshow was al even bezig en er ging net weer een vliegtuig de lucht in om allerlei kunsten uit te voeren. Prachtig om dit te zien. Het werd keer op keer mooier en spectaculairder. Enorm gaaf is het om een airshow mee te maken.

Zo af en toe was er even pauze omdat het luchtverkeer gewoon door moest gaan, dus dan kwamen er weer enkele vliegtuigen geland en stegen op. De mensen in de vliegtuigen die landen gekeken hun ogen uit. Want waarom zaten er nu zoveel mensen op de grond? Wat zou er aan de hand zijn? Een van de vliegtuigen reed ook heel langzaam voorbij en de piloten zwaaide naar ons :)

Na flink wat vliegtuigen de lucht in hebben te zien gegaan, kwam er een spectaculaire show van de politie. Ze beelden een achtervolging uit waarin flink wat heen en weer werd geschoten en waarbij ook een politiehelicopter aan te pas moest komen. Erg leuk om te zien, maar ook erg gespeeld. De airshow zelf was een stuk beter dan ik had verwacht, aangezien je in Zuid-Afrika nooit weet wat je te wachten staat.

Na de airshow liepen we op ons gemakje weer terug naar de auto en vertelde Berend trots dat hij 2 nieuwe achterbanden had en ze prima reden. Eenmaal bij de auto aangekomen liep ik naar de linkerkant van de auto om in te stappen en zag dat de achterband slap was. Heel voorzichtig zei ik tegen Berend dat de achterband wat slap was. Iedereen kwam naar mijn kant en Berend merkte nuchter op dat de band slap en kapot was. Mm, dat is vervelend, maar kan gebeuren eens even kijken wat we nu doen.

Berend had zelf geen flauw idee hoe hij een band moest vervangen en wij ook niet. Een fietsband moet nog lukken, maar een autoband is andere koek, aangezien je de auto niet zo snel ondersteboven legt. Dus belde Berend Pieter, een man die hij goed kent. Hij zou wel een oplossing hebben. Pieter zou eraan komen, al duurde dit uiteindelijk nog een half uur.

Aan de andere kant van de weg was er een tankstation dus daar liep Berend heen om om hulp te vragen. In Nederland werkt er alleen iemand achter de kassa bij een tankstation, maar hier is dat niet zo. Hier werken er enorm veel mensen buiten om de te tanken, ramen schoon te maken en daarnaast de olie en water te checken. Dus 3 mannen liepen met Berend mee om naar de autoband te kijken. Ze gingen wat proberen, maar heel snel ging het niet.

Vervolgens kwamen er ook nog enkele parkeerwachters bijstaan om hun commentaar te geven. Uiteindelijk hielpen ze ook mee. Niet veel later kwam Pieter en toen hadden ze de band er als snel af. De mannen van het tankstation namen hem mee om te checken en te kijken of hij echt lek was. Achteraf bleek dat de band niet goed op de velg zat en er daarom lucht uitliep. De mannen van het tankstation hadden de band in het water gelegd en er vervolgens olie op gegooit zodat het lek voorlopig verholpen zou zijn.

Toen moest de band er weer op, maar met hulp van zo'n 10 man is dat een kleine moeite. Zoveel mensen waren er intussen aangekomen om te helpen. Na ruim anderhalf uur konden we weer verder en waren we met een kwartiertje thuis.

Zo maak je nog eens iets mee. Eenmaal thuis gekomen was het al bijna half 6 en na een warme kop thee, zijn we gaan eten. Want in de tijd die we hadden moeten wachten was het gaan miezeren, waaien en was de zon weggekropen, dus het was flink fris geworden. Niemand had zin om boodschappen te doen, dus besloten we om uit eten te gaan. We zijn naar Angelos gereden. Dit is een enorm goedkoop restaurant waar ze prima eten serveren. Na 2 uurtjes was onze maag weer gevuld en waren we maar 70 rand armer.

Thuis hebben we de 2e film aangezet, een dans/vrouwenfilm en Berend bleef vrolijk mee kijken. Maar na een uur gekeken te hebben ging hij toch naar huis. Wij hebben de film afgekeken en zijn daarna ook naar bed gegaan. Een heerlijk nachtje slapen en morgen weer een nieuwe dag.

Bruin worden op het strand

Na een beetje bijgeslapen te hebben vanacht, ging de wekker weer om kwart voor 9 omdat we vanochtend naar supervisie moesten. Aangezien ik het gister niet haalde om met de rest mee te gaan hardlopen had ik besloten om vanochtend eens wat eerder op te staan en te gaan hardlopen. Pf, maar wat is het zwaar omdat in een keer in je eentje te moeten doen en daarnaast scheen de zon flink en was het 's ochtends om 9 uur volgens mij al tegen de 23 graden. Maar ik heb mijn rondje toch gemaakt en daarna ben ik heerlijk onder de douche gesprongen.

Om half 11 was Talitha hier en zijn we naar supervisie gereden. Elke week moeten we een weekinbreng opsturen en deze week ging de mijne over de huisbezoeken die we enkele weken geleden hebben moeten doen. Zelf liep ik daarin een beetje vast omdat ik niet meer wist op welke manier ik vragen moest stellen, daarnaast waren de omstandigheden waarin de kinderen leefde slechter dan ik had verwacht en waren de verwachtingen die ik mezelf stelde natuurlijk hoger dan ik kon halen.

Eenmaal aangekomen bij Ellen kregen we eerst een kopje thee met een heerlijk stukje cake :) We worden er wel verwend. In Nederland zou je dat bij supervisie nooit krijgen omdat je daar supervisie op school hebt. Maar dat is het voordeel van in Zuid-Afrika zitten.

Na de cake opgepeuzeld te hebben konden we beginnen en besproken we ieders werkinbreng. Zelf kreeg ik enkele goede tips en was de eindconclusie dat ik goed bezig was. Ellen vertelde ook dat zij ook niet goed had geweten hoe ze gehandeld zou moeten hebben, zelfs niet met 13 jaar ervaring. Dus ik heb het goed gedaan, ondanks dat mensen enorm veel van je verwachten omdat je social worker bent.

Na de supervisie zijn we naar huis gereden en inmiddels was de temperatuur flink gestegen. Eigenlijk moesten we naar het township, maar we hebben gespijbeld vandaag en zijn heerlijk in onze bikini en met onze handdoek op het strand gaan liggen. Stout he ... Maar het was veel te warm om iets met de kinderen te doen.

Eenmaal op het strand lagen we allemaal heerlijk van de zon te genieten. Helaas hield Lotte het niet zo lang uit en is na een kwartier een stuk gaan lopen. Maar wij hebben er toch bijna 2 uur gelegen, daarna werd het te koud. Het was ook al tegen half 3 voordat we op het strand lagen.

Eenmaal weer thuis hebben we boodschappen gedaan, aangezien we toch iets te eten moesten hebben. Daarna zijn we op de bank geploft en daar ook niet meer vanaf gekomen. Wel zagen we bij ons allemaal dat we een lekker kleurtje hadden gekregen. Allemaal hadden we een rood neusje en onze schouders waren ook lekker bruin geworden.

Anouk en Marjella zijn wat later op de avond naar de videotheek gereden om 2 films te huren, aangezien iedereen zin had in een luie avond. Dus niet veel later hadden we allemaal een lekker plekje op de bank veroverd en werd de film aangezet. Maar na een half uur vond iedereen de film saai, erg spannend was hij niet, en een kwartier later was het nog niet veel beter. Uiteindelijk na een uur gekeken te hebben, besloten we om de film uit te zetten, aangezien iedereen hem saai vond en zijn we naar bed gegaan.

Time for shopping

Joehoe, vandaag was het weer tijd voor de workshops. Vorige week ben ik op de Northern Light school met de workshop drama begonnen. Het was erg goed bevallen en de kinderen vonden het erg leuk, dus ook deze week had ik er weer veel zin in.

Vanuit thuis zijn we meteen naar de Northern Light gegaan en zoals gewoonlijk was Lauren weer te laat. Maar in tussen waren Ingrid en ik alles al klaar aan het zetten voor de workshop. Ingrid zou vandaag beginnen met de workshop creatief en ik zou doorgaan met de 2e sessie van de workshop drama. Als eerste zou ik beginnen en daarna Ingrid.

Vandaag kreeg ik weer dezelfde groep jongens als vorige week, maar deze keer waren ze een stuk drukker. Ik begon vandaag met de goals (doelen) te bespreken die ik per sessie heb opgesteld. Vorige week had ik als feedback gekregen dat het goed was om de goals te bespreken zodat de kinderen konden kijken of ze er aangewerkt hadden.Dus zo gezegd zo gedaan, als eerste hebben we de goals besproken en vroeg ik of ze nog konden herinneren welke activiteiten we vorige week hadden gedaan en dat konden ze. Met name de woorden uitbeelden vonden ze erg leuk.

Vandaag zouden we beginnen met een woordcirkel. Er werd dan het woord tijd gezegd en de volgende moet een woord zeggen dat hij daarmee associeert. Dus bijvoorbeeld het woord horloge en zo ga je door. Dit vonden ze erg moeilijk en om eerlijk te zijn vond ik het soms erg moeilijk om de woorden goed te verstaan. Niet alle kinderen praten heel duidelijk en bij andere kinderen is de engels niet heel sterk, maar over het algemeen gaat het erg goed.

Bij de 2e activiteit werden ze in groepen verdeeld en kregen ze een kaartje met daarop 3 of 4 woorden en daarmee moesten ze en toneelstukje maken. Het idee van een toneelstukje maken was iets te hoog gegrepen maar uiteindelijk beelden de kinderen de dingen uit en de overige kinderen die toekeken raaden wat ze aan het doen waren. De meeste waren serieus bezig en vonden het erg leuk. Alleen bij een groepje was het te leuk, maar van de andere kant merk ik ook dat ik geen zin heb om heen streng te doen, aangezien de kinderen helemaal niet gewend zijn om dramales te krijgen. Van mij mogen ze wel wat experimenteren en hoeven ze helemaal niet netjes te zitten en constant te luisteren. Laat ze maar lekker uitleven en allerlei dingen doen.

De laatste activiteit van vandaag was dat er 3 kinderen op een rij gingen staan en een bepaalde houding aannamen, vervolgens ging er eentje naar de gang en dan veranderde er bij de rest iets. Daarna kwam degene van de gang weer terug en moest raden wat er veranderd was. Dit vonden de kinderen helemaal geweldig, maar ook dit keer werd het spel anders uitgevoerd dan de bedoeling was. Maar ach, het is ook leuk om te zien wat zij ervan maken. Maar bij de laatste keer ging het helemaal goed volgens de officiele regels.

Vervolgens was het Ingrids beurt om haar workshop te geven. Zij zou met de kinderen gaan schilderen en wel hun droom of wens. Ze kreeg een groep kleinere kinderen dan ik heb, namelijk rond de 7/8 jaar. Na de uitleg mochten de kinderen beginnen en het rare was dat ik van enkele kinderen te horen kreeg dat zij nog nooit geschilderd hadden. Dus dit was een totaal nieuwe ervaring voor ze. Zo vreemd omdat te horen. Maar ze vonden het geweldig om te doen.

Ondertussen heb ik flink wat foto's gemaakt en op het einde hebben we van elk kind een hand een kleur geschilderd en deze op een vel papier afgedrukt. Zo konden ze zien hoe hun hand eruit zag. Vele keken erg verwonderd. Al laatste moest er natuurlijk nog een groepsfoto gemaakt worden en deze moesten ze ook allemaal weer zien. Veel van deze kinderen kennen een fototoestel helemaal niet en vinden het geweldig om zich daarna terug te zien op een klein schermpje.

Na alles opgeruimd te hebben zijn we de auto weer ingesprongen en niet terug naar kantoor gegaan. Maar we zijn gaan shoppen van het sponsorgeld. We hebben een enorme hoeveelheid aan boeken gekocht. Het was erg leuk om allerlei boeken uit te zoeken en daarbij de kassa te komen en hun verwonderde blikken te zien. Zoveel ... jah, echt zoveel boeken. De meiden achter de kassa waren erg aardig en behulpzaam en we kregen nog 30% korting. Ze wilden ook graag weten waar we al deze boeken voor haalden en ze kende de Lonwabo school. Leuk om dat te horen. En toen werd het betalen ... Dat is dan 2400 Rand mevrouw. Oef, dat lijkt veel maar het is ongeveer 260 euro. Maar omdat je hier bij het pinnen alleen maar briefjes van max 100 Rand krijgt, moet je er heel veel aftellen voordat je bij dat bedrag bent.

Uiteindelijk kregen we alles in zakjes mee en op naar de volgende winkel. Daar wilde we nog enkele educational spellen en puzzels bestellen. De vrouw was weer enorm aardig en binnen 2 weken zou alles binnen zijn. Ik ben benieuwd, want nog steeds zit je in Zuid-Afrika en alles kan vertraging oplopen.

Ingrid en ik hadden ook overlegd dat we graag een opening wilde houden om alle spullen over te dragen aan de school en een klein feestje te vieren met de kinderen. Dit doen we op 1 december :) Dat is een week voordat de kinderen vakantie krijgen. Intussen gaan we de spullen die we al hebben wel gebruiken.

Na het shoppen zijn we nog even naar kantoor gegaan om wat dingetjes te regelen en om feedback over onze workshops aan Lauren te vragen. Intussen hadden we beide ook een verslag van Lauren gekregen over ons handelen. Dit had Taco gevraagd en ze had de verslagen ook naar ons gestuurd. In mijn verslag is Lauren enorm enthousiast over me en wil me graag hier houden. We bieden ze enorm veel en zo hoorde we ook dat ze graag zelf workshops op wilde zetten, maar geen idee had hoe ze dat moest doen. Ze leerde op school wel hoe ze gesprekken moest voeren, maar hoe je een workshop op moest zetten wist ze niet. Nu hebben wij er enkele voor haar gemaakt die ze ook zeker gaat gebruiken en hierop kan ze verder bouwen.

Toen was het tijd om naar Jurgen te gaan. Bij hem hebben we ons auto gehuurd en we zouden een andere krijgen, omdat de onze olie verliest en we hebben geen idee waar het heen gaat, maar hij verliest veel olie en dat is vervelend. Dus we moesten de controller inleveren en hebben Mister Brown ervoor terug gekregen. Al is de auto niet echt bruin, maar meer paars. Het is een volkswagen en ik moest wel even wennen om erin te rijden. Want het schakelen is wat anders en met name omdat de achteruit langs de eerste versnelling zit en ik dat niet gewend ben. Dus soms zet ik hem per ongeluk in zijn achteruit. Oeps foutje. Maar naarmate ik meer oefen gaat het steeds beter.

Nu vergeet ik nog iets te vertellen ... In de week toen we met 5 meiden naar Kaapstad zijn gegaan hebben we een verkeersboete opgelopen. Dit kregen we te horen toen we de huur van de auto betaalde. We hebben een boete van 400 Rand opgelopen, omdat we 86 reden op een weg waar maar 60 toegestaan was. Oei... maar in vergelijking met Nederland is het niet veel, maar ach zo maak je nog eens iets mee. Natuurlijk kregen we de boete te zien en helaas we waren het toch echt.

Tegen 5 uur waren we weer thuis en moesten ons toen haasten om op tijd te zijn bij onze volgende afspraak, namelijk een braai. Eerder in de week hadden we een telefoontje gehad van Berend en hij vertelde dat hij een braai zou organiseren en hij vroeg of we ook wilde komen. Na de braai zouden we naar een kroegje gaan wat erg leuk moest zijn.

Dus zo gezegd zo gedaan, tegen half 7 waren we bij Berend en zaten we er aan tafel. Er waren meer Nederlandse mensen, zij deden namelijk vrijwilligerswerk hier. Erg leuk om te horen wat zij allemaal deden en hoe ze het ervaarde. Een flink tijd heb ik met Talitha zitten praten. Zij woont nu in Marshall Road, maar heeft voorheen bij ons gewoont. Nog steeds kan ik het erg goed met haar vinden en ik vind het ook erg jammer dat ik haar weinig zie, wat ik haar ook verteld heb. Nu heeft ze het plan om elke week toch wel een keertje langs te komen of af te spreken zodat we wat langer kunnen kletsen. Helaas had Talitha een wat mindere week gehad, aangezien haar auto gestolen is. Erg vervelend en met name erg prijzig.

Na de braai zijn we naar het kroegje gegaan en dat was erg gezellig. Er werd live gezongen door diverse mensen en na nog flink gekletst te hebben waren we toch wel zo moe dat we naar huis gegaan zijn. Het was een gezellige leerzame maar vermoeidende dag!!