Geen kinderen te vinden ...

Vanochtend stonden Ingrid en ik vol goede moed om half 9 op de Lonwabo school. We wilde vandaag voor de laatste keer de kinderen van het project Ukhetho spreken om het een en ander af te sluiten. Gister hadden we al pech, omdat alle kinderen nog examens aan het maken waren. Maar ook vandaag zat het geluk niet aan onze kant, aangezien we geen van de kinderen konden vinden. Kenlijk mogen de kinderen als ze geen examens meer hoeven te maken zelf spelen en door alle gebouwen en over de speelplaatsen rond lopen. Wat betekend dat wij de kinderen die we wilden spreken niet konden vinden en er enkele niet op school waren. Het zat ons niet meer deze week!

Corrie vroeg ons of we wilden helpen met het inpakken van de kerstpakketten voor de kinderen. Deze worden volgende week tijdens de christmasparty uitgereikt. Dat wilde we wel en na 2 uur hard werken waren we klaar.

We besloten om nog naar kantoor te gaan om enkele dingen af te ronden en vervolgens zijn we lekker naar huis gegaan om in de avond een filmpje te pakken. Het was een maffe film, met een raar verhaal en een echt bollywood film, maar ik heb gelachen en voor die paar euro kun je best een keer een slechte film zien.

De meiden van Be more waren ook meegegaan en hadden het prima naar hun zin gehad. Ze hadden ook bij ons meegegeten aangezien Ingrid en ik ze vanuit stage hadden opgehaald. Nu wisten ze ook waar wij woonde en ze vonden mn kamer erg leuk :)

Eten bij Jeroen en Mieke

Het was weer een schilderdag op de Lonwabo school. Eigenlijk wilde we graag de clienten van het Ukhetho project zien, maar deze waren allemaal examens aan het maken. Dus we besloten om met Grade 4, 5 en 6 te gaan schilderen. Zij hoefde geen examens te maken en hadden ook nog niet geschilderd. Dus klas bij klas kwamen ze binnen en hebben ze heerlijk zitten schilderen. Ze vonden het allemaal erg leuk en je zag, met het klimmen van de hogere klassen, hoe beter het schilderen werd. Deze klassen schilderde bestaande dingen en deze kon je onderschijden. Bij de jongeren kinderen was dit vaak niet helemaal mogelijk.

In de middag op kantoor hebben we aan school zitten werken en daarnaast enkele dingen voor de opening van de bibliotheek geregeld.

Gelukkig was het al snel 4 uur, aangezien Ingrid en ik beide geen zin meer hadden om te werken en zijn we snel naar huis gereden. Thuis heb ik nog wat dingetjes gedaan, maar we moesten om 6 uur alweer vertrekken om de meiden van Be More (Sanne en Diane) op te gaan halen, aangezien we bij Jeroen en Mieke zouden gaan eten. We waren door hun uitgenodigd en daarnaast om de foto's van het afgelopen weekend uit te wisselen. Deze waren door vele gemaakt en natuurlijk wilde iedereen zijn map compleet hebben.

Het was een gezellig avond en we hebben veel gekletst. Jeroen en Mieke hadden ook nog 2 Afrikaanse vrienden uitgenodigd, dus de gehele avond liepen de Nederlandse en Engelse taal door elkaar heen. We spraken met name Engels, maar zo af en toe zei je snel iets in het Nederlands, omdat dat dan toch even sneller en makkelijker is.

Kennis maken met een Afrikaanse dokter

Helemaal vergeten was ik het feit dat ik vandaag bij de dokter ben geweest. Wel een beetje onder dwang van Hanny, zelf nu ik aan de andere kant van de wereld zit kan ze me nog overhalen om toch iets te doen. Al enkele weken had ik een bult op mijn enkel, net achter de knobbel die daar zit ofwel mijn knobbel was door de bult niet meer te zien. Daarnaast deed mijn voet wel af en toe op die plek zeer, maar het was niet heel storend. Ook had ik onder beide oksels allemaal bultjes. Zelf dacht ik een allergische reactie, alleen waarop was me een raadsel.

Toch ben ik maar, samen met Ingrid even naar de dokter gegaan. In de ochtend had ik gebeld en om 3 uur kon ik terecht. Dus eenmaal binnen kreeg ik een dossier dat ik in moest vullen, met daarop al mijn gegevens. Ook moest ik een werkgever invullen maar die heb ik braaf leeg gelaten aangezien ik hier als toerist verblijf (toeristen visum) en dan moeilijk een werkgever in kan vullen.

Na dit prachtig dossier ingevuld te hebben en ondertussen bedenkt dat dit veel lijkt op een Amerikaanse film, aangezien ze daar ook altijd in ziekenhuizen dit soort dingen in zitten te vullen, liep ik naar de balie toe om het dossier in te leveren. Nu was het wachten op de dokter en die had al snel tijd voor me. Achter de assisitente liep ik de kamer van de dokter binnen en ging, een beetje gespannen, op het puntje van mijn stoel zitten.

Eigenlijk vond ik het toch wel spannend en met name of ik alles wel goed uitgelegd kreeg. Als eerste begon ik over mijn enkel en vervolgens mocht ik op de tafel/bank plaats nemen zodat de dokter er eens goed naar kon kijken.

Doe je iets dat je voorheen niet deed?, vroeg hij. Ja, antwoorden ik, namelijk hard lopen. Dan heb ik het probleem al gevonden zei de dokter. Je hebt je enkel waarschijnlijk een beetje overbelast omdat je nu ineens een activiteit vrij regelmatig doet die je enkel niet meer gewend is. Op de vraag of ik goede schoenen had moest ik helaas nee antwoorden. Dat is niet zo slim he meisje. Nee, dat wist ik zelf ook maar helaas had ik mijn sportschoenen niet mee genomen naar Afrika.

Hij schreef me een pilletje voor die ik 10 dagen moest slikken en daarnaast moest ik maar even rustig aan doen met hardlopen en met name goede schoenen kopen. Dus dat wordt even niet meer hardlopen en maar gewoon de bult laten verdwijnen. In Nederland ga ik er weer hard tegen aan.

Vervolgens heb ik de dokter nog even naar de bulten onder mijn oksel laten kijken en dat waren inderdaad allergie plekken, maar waarvan is nog steeds een raadsel. Ik gebruik niks anders/nieuws dan voorheen. Dus ook hier kreeg ik een pilletje voor, ook 10 stuks maar ik meost deze maar een paar dagen slikken tot dat de jeuk over was en dan moest ik verder maar kijken.

Het viel me wel op dat ze snel voor alles pilletjes voorschrijven. In Nederland moet je er bijna om bedelen voordat je ze krijgt.

Hierna was het tijd om te betalen en de schuld was 250 rand, dat viel me niet tegen. Daarna nog even bij de apotheek langs om de pillen op te halen en de aptoheker wilden van alles over ons weten. Met name of we het naar onze zin hadden in Afrika en daar konden we bevestigend op reageren. Na de pilletjes en de bonnetjes in ontvangst genomen te hebben, zijn we weer snel naar huis gereden.

Wat een ervaring om hier naar de dokter te gaan, maar als je objectief even bekijkt dan is er verder niks anders dan in Nederland. Maar wel leuk om een keer mee te maken en ik was blij dat ik verder niks mankeer :)

Een bibliotheek voor de Lonwabo school (sponoractie)

Zo, ik zal jullie weer eens op de hoogte brengen van de vorderingen van de sponoractie. Inmiddels zijn we daar in volle gang mee bezig.

Door onze foto- & sponsoractie hebben we in totaal een 1100,- euro opgehaald, omgerekend in randen is dit ongeveer 11.000,- rand. Wat in dit land enorm veel geld is. Ingrid en ik hebben lang gediscussierd wat we met het geld zouden willen doen, wel was vanaf het begin al duidelijk dat dit geld voor de Lonwabo school was en graag wilden we er iets blijvens neerzetten, voor zowel de leerlingen als leerkrachten.

De Lonwabo school is een school voor disabelt kinderen met de aandoening Cerebral Palsy en overige aandoeningen. Alle kinderen komen uit de armste delen van P.E. en de school ziet er dan ook niet al te best uit. Maar alle staffmembers die er werken hebben hun hart op de beste plaats en proberen het beste voor de kinderen te bereiken.

Uiteindelijk kwamen we op het idee om een bibliotheek op te zetten. Deze hebben ze namelijk niet en het tekort aan boeken is erg groot. Naar overleg met Corrie vond ze het een prachtig idee en we moesten direct door naar de directeur. Hij vond het fantastisch wat we voor de school deden en wilde maar al te graag met de kinderen samen gaan lezen. Dat is mooi dachten wij

Na brainstormen wat we graag in de bibliotheek wilden hebben en hoe het eruit moest komen te zien kwamen we tot het volgende. Het wordt een kast die op slot kan en die op Corrie's kamer komt te staan, zodat zij er een oogje op kan houden. In de kast komt een map te liggen met daarin een lijst met alle spullen. De bedoeling is dat de leerkrachten aantekenen welke dingen ze meenemen, zodat er geen dingen verloren raken of mee naar huis genomen worden.

In de bibliotheek komen boeken in Engels en Xhosa, daarnaast puzzels, spelletjes zoals memory, cd's met liedjes en verhalen en 2 radio's. Inmiddels heb ik 2 pakketjes van Hanny ontvangen, waar ik enorm blij mee was. 1 pakketjes was voor mij met daarin allerlei eten en het andere pakketjes was voor de kinderen en een groot deel van dit pakketje zal ook in de kast komen te liggen.

Alle spullen voor de bibliotheek hebben we inmiddels binnen en zijn we aan het nummeren. Daarnaast hebben we besloten om volgende week woensdag een openig te houden om de bibliotheek in te wijden. Het idee is dat we alle spullen in de hal van het therapie gebouw uitstallen en dat de klassen een voor een langs komen om te kijken wat we hebben. Zo weten de leraren meteen wat ze kunnen komen halen en de kinderen ook. Daarnaast krijgt iedereen een zakje chips en wat te drinken. Hopelijk wordt het een succes en worden alle spullen veel gebruikt volgend jaar.

We willen iedereen bedanken voor het sponsorgeld!!! Aangezien we er een school met daarop 110 kinderen en 30 staffmembers enorm blij hebben gemaakt en het is geweldig om dat te zien!! Daarom ook namens hen een groot bedankje!!

Weekendje at Knysna

We werden allemaal vroeg wakker, aangezien de zon door de kieren in de planken op mijn gezicht scheen. Als je dan toch wakker bent, sta ik ook maar op en daarin was ik niet de enigste. Ze zaten we dan ook niet veel later aan het ontbijt met uitzicht op het strand en de zee. Gisteravond hadden we niet meer kunnen zien hoe mooi het hier was. Prachtig ... Iedere dag zou ik hier wel willen zitten.

Na het ontbijt was het tijd om iets actiefs te doen en besloten we om een kanoen verhuurbedrijf te zoeken en na enkele rondjes gereden te hebben, vonden we er eentje. Daar waren we al wel 3x langs gereden, maar hij was wat moelijk te vinden.

Na even gediscussierd te hebben hoe lang we wilden kanoen vonden we 2 uur wel prima. Samen met Diane ging ik in een bootje. Vanuit de organisatie moesten we zwemvesten aan, maar toen we eenmaal om de hoek waren, waren deze vesten net zo snel weer uit als dat we ze aangedaan hadden. Dat roeit voor geen meter met zo'n vest aan en heel diep was het niet, want regelmatig kwam ik met mijn peddel tegen de bodem aan.

Na flink een stuk gepeddeld te hebben over een prachtige brede rivier met aan weerskanten bergen en prachtige natuur, de zon hoog aan de hemel en een gezellig peddelmaatje vonden we het tijd om even te stoppen. Dus we roeide naar de kant en daar was de bodem zeer laag dus bleven we mooi vast hangen en konden we even de benen strekken. Het water was erg warm, al voelde de bodem wat vreemd aan en zakte mijn voeten op een gegeven moment weg. Dus vooral niet te lang op dezelfde plek blijven staan.

Na een kwartiertje rust zijn we verder gepeddeld, tot de 2 uren zo goed als voorbij waren. Met Diane in het bootje had ik het zeer gezellig :) We hebben de volledige 2 uur zitten kletsen en vele onderwerpen zijn aan bod gekomen. Zullen we nog een rondje vroeg ik, aangezien ik het veel te gezellig vond, maar iedereen was moe en het was tijd om ergens lekker te gaan eten.

Na alle spullen ingeleverd te hebben en in de auto gesprongen te zijn, waren we al snel weer in het dorpje Knysna en vonden een mooi plekje om te luchen. Inmiddels waren de mannen daar al neergeplofd en de vrouwen (in de meerderheid) waren al enkele winkeltjes ingedoken en liepen rond te struinen over het marktje dat voor het restaurantjes was waar we geluncht hebben.

Na de lunch hebben we het dorpje verder nog bekeken en natuurlijk zijn we nog vele winkeltjes ingedoken. Zo kwamen Ingrid en ik grote zakken met kleine chips zakjes tegen en die moesten we nog hebben voor de opening van de bibliotheek (daar vertel ik straks meer over), dus al snel hadden we enkele zakken gekocht. Daarnaast heb ik een, zo vind ik zelf, prachtige rode sjaal gekocht en fijn dat hij is, daarnaast heb ik een mooie leeuwen sleutelhanger gekocht. Dus mijn dag was weer goed.

Na al dit gestruin vonden we het tijd om lekker neer te ploffen in de auto en om rond te gaan touren. Achteraf ben ik enorm blij dat we dat gedaan hebben, want wat een prachtige stukken hebben we gezien. Als eerste reden we een eilandje op, helemaal bebouwd, maar het lag midden in de grote rivier en verderop kon je de zee zien liggen.

Het water van deze rivier zag er te aanlokkend uit en aangezien iedereen zijn bikini nog aan had van het kanoen, waagde we een sprong in de rivier. Al moesten de andere mij wel eerst overhalen voordat ik er daadwerkelijk in sprong. Het water was enorm koud, maar eenmaal er door heen was het erg lekker en waren we blij dat we erin lagen.

Na even gezont te hebben en onze bikini's laten drogen, aangezien we weer terug in de auto moesten, zijn we verder gereden. Op een geven moment konden we een stijl weggetje omhoog en we dachten laten we dat eens proberen. Het weggetje was enorm stijl en de auto redden het net in zijn 1 (hij was dan ook flink volgeladen met 5 mensen), maar na een minuut of 10 waren we boven en kwamen we bij een prachtig uitzicht punt. Zo mooi en na vele foto's gemaakt te hebben moesten we toch echt verder.

We zijn de weg verder afgereden en deze lijden, ook weer heel stijl, naar beneden. Met mijn voet op de rem en de koppeling in, reden we langzaam naar beneden. Eenmaal beneden kwamen we bij een prachtig strandje aan. Wat ontzettend mooi. De zee sloeg op de rotsen die er in de zee lagen en het water was zo enorm helder en zo ontzettend blauw. Zo blauw had ik een zee nog nooit gezien en het zag er zeer aanlokkend uit om erin te springen. Na een tijd van dit prachtige uitzicht genoten te hebben, was het weer tijd om te gaan. We moesten een supermarkt zoeken om inkopen te doen om te braaien.

De supermarkt was al snel gevonden, al duurde de boodschappen wat langer. Dat wil ook wel als je met z'n 5en moet beslissen wat je meeneemt. Eenmaal terug bij het hostel hebben we wat warmere kleren aangetrokken en naar de zonsondergang zitten kijken. De zon zakte rustig in de zee en dat was prachtig om te zien. Op zulke momenten is het erg handig dat de zon vroeg ondergaat. Daarna was het tijd om de braai aan te steken en na enkele uren hadden we heerlijk gegeten en vond ik het tijd om naar bed te gaan. Moe was ik wel van deze drukke dag :)

De volgende ochtend waren we allemaal weer vroeg wakker en zijn we op tijd opgestaan. Gisteravond had ik niet meer gedoucht omdat ik er te lui voor was, maar vanochtend wilde ik er maar al te graag onder. De douche zag er wat primitief uit, maar was prima. Een heerlijk straaltje en lekker warm. Daarna hebben we een heerlijk ontbijt gehad. Jeroen liet zijn kunsten de vrije loop en bakte voor iedereen een heerlijk eitje met spek en kaas. Om je vingers bij op te eten. Dat heb ik maar niet gedaan, maar een broodje wel.

Vandaag zouden we een boottocht gaan maken op de rivier, dus zijn we snel naar waterfront gereden in Knysna zelf en hebben daar tickets gekocht. Natuurlijk moest er eerst even gediscussierd worden welke tour we zouden nemen. Er waren namelijk 2 verschillende maar er zat ook flink wat prijsverschil in. Gelukkig duurde de discussie erg kort en waren we er zo uit. Eenmaal weer bij kassa kregen we te horen dat we wel erg snel waren met discussieren. Ach, zeiden wij we zijn zo makkelijk.

Een kwartiertje later zou de boot vertrekken en we liepen die richting alvast op. De boot zelf zat er wat oud uit, maar verder prima. We besloten om boven op het dek in de heerlijke zon te gaan zitten en daar hebben we prachtige uitzichten gehad. De tocht was prachtig en met name ook heerlijk. Een beetje dobberen, kletsen en genieten van het uitzicht. Dat kan ik de hele dag wel doen.

Na deze prachtige boottocht besloten we om nog wat winkeltjes te bezichtigen en daarna voor de laatste keer dit weekend te gaan braaien. We hadden namelijk nog wat vlees over en dit wilde we graag opmaken. We vonden een strandje waar ze braai plekken hadden en zijn daar neergeploft en de volgende 2/3 uur niet meer afgekomen. Zo lekker was het daar.

Tegen een uur of 4 was het dan toch tijd om terug naar huis te rijden en een uur of 3/4 later waren we weer thuis. Waar we rustig de spullen hebben uitgepakt en daarna op de bank zijn neergeploft. Dat was het weekend weer...

Een drukke dag

Heen en weer gereis van de ene naar de andere plaats. Van supervisie, naar het township Missionvale, naar de girls van Be more, hup de auto in en onderweg naar Knysna waar we het gehele weekend zouden blijven.

Het begon vanochtend met op tijd op staan om me klaar te maken voor supervisie. Voordat ik ging moest ik alle verslagen van de andere nog lezen en mijn mails doornemen die ik nog gehad de afgelopen dagen. Daar was ik door alle drukte nog niet aan toe gekomen.

Vanaf vandaag zouden we voor de overige 3 supervisielessen een andere supervisor krijgen, omdat Ellen door zeer vervelende omstandigheden terug naar Nederland moest. Gelukkig zien we haar nog wel voordat we terug gaan naar Nederland, maar wel in het nieuwe jaar. Zelf was ik wel een beetje zenuwachtig maar met name zeer nieuwsgierig naar onze nieuwe supervisor. Het is een man en hij heet Harold. Verder wisten we erg weinig over hem, behalve dat hij al jaren in de zorg werkt.

Eenmaal bij het huis aangekomen en binnen waren, was het een enorme rommel in het huis. We liepen door het gehele huis naar een ruimte achterin waar 3 stoelen stonden en we op neer ploften. Vervolgens kregen we een kopje thee en kwam Harold tegen over ons zitten en zij vertel maar... Wij keken elkaar aan en wisten niet goed wat hij bedoelde. Maar hij wilde graag wat over ons weten, dus hebben we in het kort verteld wie we zijn en waarom we in Afrika verblijven. Zelf had ik dat snel verteld en hierna kwamen we toe aan onze werkinbreng. Na lang zoeken had hij deze nog steeds niet gevonden, dus moesten we er zelf maar even over vertellen. Al kon hij bij mij niet echt herinneren waar het overging en had ik het idee dat hij hem niet gelezen had. Maar goed volgende keer beter.

De rest van de supervisieles was kort en eerlijk gezegd vond ik hem niet zo denderend. Bij de vorige lessen van Ellen had ik echt het idee dat ik tot nieuwe inzichten was gekomen en er iets ven geleerd had, maar dat had ik bij deze supervisieles, helaas, niet. Maar wie weet volgende keer beter.

Na deze vernieuwende ontmoeting zijn we snel naar huis gereden om een boterham te eten en daarna weer hup de auto in te springen om naar Missionval te gaan. Maar echt snel waren we niet, aangezien het vandaag enorm warm was. Heerlijk! Het is soms erg raar om te horen dat het in Nederland zo koud is, terwijl hier de zon volop schijnt. Daarnaast kan ik ook niet geloven dat het al november is. In mijn systeem klopt dat niet met de temperatuur die het werkelijk in november hoort te zijn.

In het huis gaan er minimaal 1x per dag iemand naar de brievenbus om te kijken of er post is en zo af en toe is dit zelfs 2x per dag. Vandaag was ik degene die een sprintje trok naar de brievenbus en ik had geluk ..... Er lagen 2 briefjes van het postkantoor voor mij.... Deze briefjes beteken pakketjes. Ik was helemaal door het dolle heen en wilde maar al te graag naar het postkantoor, maar we konden er helaas pas na Missionvale heen. Dus snel de auto in en we vertrokken naar Missionvale.

Vandaag zou Lauren mee naar Missionvale gaan om te kijken wat we daar doen. Ze was dit keer op tijd, wat voor ons een hele verrassing was. Niet veel later waren we in Missionvale en kwamen de kinderen al op ons af om te spelen. We hadden van afgelopen week nog bellenblaas over en dat vinden de kinderen hier helemaal geweldig, dus een tijd lang heb ik dat met de kinderen gedaan.

Lauren was intussen allerlei dansjes en liedjes met de kinderen aan het zingen en doen. Het makkelijke voor haar is dat ze ook Afrikaans spreekt en dat doen een groot deel van deze kinderen ook. Dus ze kan op een goede manier met de kinderen communiceren, wat voor ons een stuk moeilijker is. Zo moesten wij op een gegeven moment ook meedoen met de dansjes en dat ging me nog redelijk af ook. Het is leuk om op deze manier met de kinderen bezig te zijn.

Tegen een uur of half 4 was het tijd om de kinderen een botherham te geven en daarna gingen ze naar huis. Wij moesten dit keer helpen met het uitdelen van de botherhammen en ervoor zorgen dat de kinderen ook werkelijk naar huis vertrokken. De kinderen werden in rijen gezet en de allerkleinste kregen als eerste eten en drinken, waarna ze rustig wegliepen. Ondertussen kwamen er nog enkele moeders met kindertjes op hun rug aangelopen en vroegen aan mij om eten. Ik wees ze door naar de kokkin van de school, want ik had geen idee hoe dat precies werkte hier. De moeders kregen geen eten en waarom werd me niet helemaal duidelijk, maar boos dat ze werden. Ze hadden een kindje op hun rug en wilde daar eten voor, dat werd me in ieder geval duidelijk uit de gebaren die ze maakten. Op dat moment vond ik het wel een beetje eng, maar niet veel later kalmeerde de moeders een beetje en vertrokken ze gelukkig.

Op zulke momenten merk je dat er wel degelijk wordt gevochten om eten. Mensen doen er hier alles aan om ook maar het kleinste beetje eten te bemachtigen. Voorheen was het me ook al wel duidelijk dat mensen de grootste moeite moesten doen om aan eten te komen, maar nu zie je pas hoe schrijnend het werkelijk is.

Lauren vertelde ook dat ze op keek van de ruzies die er waren om aan eten te komen. Ze had dat zelf ook nog nooit zo gezien en meegemaakt.

Op de terugweg van Missionvale naar huis zijn we langs het postkantoor gereden, want ik was wel erg nieuwsgierig naar mijn pakketjes. Eenmaal bij het postkantoor moest ik een tijdje wachten voordat ze terug kwamen met mijn pakketjes. Het waren er 2 en beide van een kilo of 2. Maar al te graag wilde ik de pakketjes open maken, maar Ingrid was me aan het pesten en zorgde ervoor dat ik de pakketjes pas thuis open kon maken.

Eenmaal binnen in het huis rende ik naar de bank om mijn pakketjes open te maken en daar zat veel in. De pakketjes kwamen van Hanny en als eerste vond ik het kaartje. Enorm lief

Na het uitpakken van de cadeautjes stond ik helemaal te stuiteren en ik vond het fantastisch. Dus meteen even een smsje naar Hanny en Kees gestuurd om ze uitgebreid te bedanken. Daarna moest ik snel mijn tas gaan pakken en de laatste dingen in mijn kamer opruimen, omdat we om 5 uur bij de girls van Be more moesten zijn omdat we zouden vertrekken voor een weekendje naar Knysna. Degene die het nog hebben onthouden, daar ben ik inderdaad al eerder geweest op onze reis onderweg naar Kaapstad. We hebben toen in Knysna geluncht in de prachtige haven. Dit keer zouden we er 2 dagen overnachten en het stadje en de omgeving wat beter bekijken.

Iets na 5 uur kwamen we aanrijden bij het huis van de girls en iedereen (Jeroen, Jeroen, Mieke, Diane en Sanne) stond al buiten te wachten en de auto in te laden. Dus snel hebben we de rest van de spullen ingeladen en zijn we aangereden. Het zou een uur of 3 rijden zijn en inderdaad tegen een uur of half 9 waren we in Knysna.

Het hostel waar we verbleven zou op een prachtige plaats liggen, maar helaas konden we er door de zwarte avond weinig van zien. Morgen een nieuwe kans om te kijken wat het uitzicht is. De binnekomst van het hostel zag er prima uit. Het was een gezellig ruimte met een bar, diverse banken en een open haard.

Daarna werden we naar onze kamer gebracht, maar dat zag er niet zo heel denderend uit. Het was een redelijke ruimte vol met stapelbedden. Verder was er totaal geen aankleding. Je keek tegen het dak aan en de muren waren van stenen. Een deel van de muren waren van houten planken, waar de volgende ochtend de zon heerlijk doorheen scheen in je ogen.

Doordat we zo'n lange tijd aan een stuk hadden gereden, hadden we nog geen tijd gehad om te eten. Dus werd de braai aangestoken en er flink wat vlees opgelegd om daarna heerlijk in de buitenlucht op te eten. Na een flinke tijd gekletst te hebben, vond ik het tijd om naar bed te gaan, aangezien het een vermoeiende dag en week geweest was.

Een tijdje heb ik heerlijk in mijn eentje in bed gelegen en nagedacht over alles wat ik al meegemaakt en gedaan heb. Het is een fantastische & heerlijke tijd!!! Ik geniet van het leven hier.

Disability bijeenkomst

Vanochtend moesten we bijdetijds op stage zijn aangezien we naar een disability bijeenkomst zouden gaan. Eerlijk gezegd had ik geen idee wat ik me erbij voor moest voorstellen, maar we zullen het wel zien. Dus hup de auto in en na een half uur rijden waren we, zoals wij dachten op onze bestemming, maar dat bleek anders uit te pakken. Want Elna (collega) vertelde dat we eerst bij een day care centre zouden gaan kijken voor the christmas party. Okeej, zeiden wij en we gingen mee naar binnen om te kijken wat voor kindjes er hier zaten. Pff, dat was weer een eye opening want het was een day care centre in een township en dat zag er allemaal weer niet denderend uit. Eerlijk gezegd zag het er heel slecht uit en zou ik er alles behalve willen werken. De kinderen hadden wel redelijk wat speelgoed om mee te spelen, dat viel me weer erg mee. Maar het gebouw zag er zeer slecht uit. Er hing bijna niks op de muren, daarnaast keek je tegen de betonnen muren aan en op het achterste stuk keek je tegen het houten dak aan. De rolstoelen waar de kinderen in zaten waren zeer slecht en waren hoognodig toe aan vervanging. Zo zielig om te zien.

Elna maakte een lijst van alle kinderen en daarbij de leeftijd. Deze lijst is om cadeautjes voor de kinderen te kopen en om de namen erop te zetten. Wat verder de bedoeling van de Christmasparty is weet ik niet aangezien er weinig over verteld wordt. Daarnaast had ik er naar gevraagd maar er werd niet echt op geantwoord.

Nu was het dan toch echt tijd om te vertrekken naar de disability bijeenkomst en na nog een kwartiertje rijden waren we op de plek van bestemming. Het bleek het parkeerterrein te zijn van een ziekenhuis midden in een township. Alles was al in volle gang en we vertrokken snel naar onze tafel om wat spullen neer te zetten. Ondertussen werd er muziek gedraaid en gedanst voor de toeschouwers, dat waren vele mensen met een problematiek en vaak in een rolstoel zittend.

Samen met Ingrid heb ik rond gelopen en gekeken. Op een gegeven moment moest ik naar de wc en iemand van de organisatie wees me de weg. We moesten een flink stuk door het ziekenhuis lopen en dit was overduidelijk geen particulier ziekenhuis. We liepen langs diverse wachtkamers waar vele mensen zaten te wachten. Zo was er een wachruimte waar, ik denk wel, 50 mensen zaten te wachten tot dat hun naam werd omgeroepen om hun medicatie op te halen. Een ruimte verder zaten een stuk of 10 mensen te wachten met verband om en allerlei andere kwaaltjes, waarschijnlijk ook totdat ze binnen geroepen zouden worden.
Op de muren hingen allerlei posters over aids, verzorgingsregels en nog veel meer. Het is apart om daar rond te lopen en dit mee te maken. Een hele ervaring en heel anders dan in een normaal ziekenhuis dat wij gewend zijn.

Tegen een uur of 12 was de bijeenkomst afgelopen en kregen we nog een lunch aangeboden, omdat we daar al die tijd hebben gestaan. De lunch was prima, maar zo strange. In Nederland ben je gewend dat je een broodje krijgt en eventueel wat salade of fruit. In Zuid-Afrika liggen er allerlei vetten dingen, zoals een soort sauzijenbroodjes, kip fingers, sandwiches, etc. Zo vreemd om dat te zien. Het smaakte wel, maar na een paar stukjes zat ik wel al helemaal vol.

Eenmaal terug op kantoor, na ruim een half uur terug gereden te hebben, zijn we nog even hard aan school gaan werken. Maar dat was van korte duur want al snel was de dag voorbij en zijn we snel in de auto gesprongen om naar huis te gaan, aangezien we vanavond weer de hort op gingen.

Bij Lindy op stage was er een kerststuk en ze had ons uitgenodigd om te komen kijken, wat ons leuk leek. Het begon alleen wel erg vroeg, dus na snel gegeten te hebben en ons klaar gemaakt te hebben. Vertrokken we om kwart voor 6 naar Lindy's stage. Gelukkig is deze om de hoek, dus niet veel later waren we er.

Het kerststuk begon natuurlijk een kwartier te laat, welkom in Zuid-Afrika, vervolgens deed eerst Dokter Watson, de directrice, een woordje waarna elk kind een award kreeg voor bepaalde skills die hij/zij verbeterd had dit jaar. Na ruim een uur verder te zijn werden alle childcare workers bedankt en er werd een woordje over hun gezegd. Daarna was het dan eindelijk tijd voor het kerststuk, waarvan wij dachten dat deze meteen zou beginnen. Het stuk begon met 2 liedjes die er gezongen werden, vervolgens kwam de engel Gabriel bij Josef en Maria op bezoek, jezus werd geborden, de schapen en herders kwamen op bezoek en na nog een liedje gezongen te hebben was het kerststuk voorbij. Het gehele stuk had hoogstens 10 minuten geduurd. Net toen ik in het stuk zat, werd er geklapt en kwamen alle kinderen op het podium. Dat was snel, dachten wij allen ....

Na nog gezamenlijk een liedje gezongen te hebben, was de hele avond voorbij en gingen alle kinderen terug naar hun huisjes om iets te eten en wij werden uitgenodigd om een hotdog te eten. Die we beleefd afsloegen, want heel lekker zagen ze er niet uit.

Lindy had voor ons kunnen regelen dat we in een van de huisjes waar de kinderen wonen mochten kijken. De huisjes zagen er van de buitenkant prima uit, maar de binnekant liet wat te wensen over. Het was oud en er waren veel slijtage plekken.
De meeste kinderen sliepen met 4 of 6en op een kamer en in totaal zaten er 18 kinderen in een huisje verdeeld over 5 kamers, met 2 badkamers en 1 woonkamer en keuken. Zo klein voor zoveel kinderen, verbazingwekkend.

Na dit verbazingwekkende kerststuk en rondleiding zijn we doorgereden naar een cafeetje waar Berend op moest treden. We waren wat te vroeg maar met een drankje kwamen we de tijd prima door. Tegen een uur of half 10 mocht Berend het podium op samen met een vrouw en ze zetten iets prachtigs neer. Berend speelde op de gitaar en de vrouw speelde ook gitaar en kon prachtig zingen. Fantastisch om daar rustig met een drankje naar te luisteren.

Om 11 uur was iedereen moe en heb ik ze allemaal netjes, veilig en braaf naar huis gebracht. Niet veel later was het stil in huis en lag iedereen in bed.

Hoezo kunnen kinderen niks?!?!?

Duss.... We zijn weer terug op de Lonwabo school maar dit keer met kwasten en de overige verfspullen. Voordat ik vertrok heb ik het nog 3x gecontroleerd aangezien ik niet weer zonder spullen aan wil komen zetten.

Nu kunnen we wel met Grade 1 gaan schilderen en al snel hadden we alles klaar gezet en kon de klas komen. In eerste instantie wilde Corrie graag dat we de klas in 2 aparte delen zouden krijgen omdat er veel disabelt kinderen bij zitten die zelf niet kunnen schilderen. Maar wat ons betreft kon de hele groep in een keer komen, dus een kwartiertje later zaten alle kinderen aan tafel. We deden ze een schort voor tegen het knoeien en spattende verf en ze mochten hun gang gaan.

De meeste kinderen konden zelf schilderen, al was het met wat moeite, maar het is prachtig om te zien hoe de kinderen ondanks hun handicap proberen om hun best te doen op hun schildering. 2 kinderen zaten niks te doen en Geraldine vertelde tegen ons dat ze zelf niet konden schilderen dus we ze maar moesten laten zitten en hoefden er geen aandacht aan te besteden. Ingrid en ik keken elkaar beide aan en vonden dit erg vreemd. Als een kind zelf niet kan schilderen laat je hem toch niet gewoon zitten maar probeer je het.... Op zulke momenten merk je dat er nog steeds andere normen, waarden en regels zijn hier in Afrika. Maar vandaag had ik me er geen zin om aan te houden.

Dus ik heb een vel papier gepakt, mijn mouwen opgestroopt, kwasten en verf bij het kindje neergezet, doopte een kwast in de verf, duwde voorzichtig de kwast in het handje, pakte het papier op en zetten de kwast op het papier.... Het duurde even voordat het kindje door had wat hij moest doen en had wat aanmoediging nodig door zijn hand heen en weer te bewegen, maar vervolgens ging hij zelf met de kwast over het papier en zetten mooie gekleurde strepen neer. Zo ben ik een tijdje bezig geweest en heeft het kindje toch kunnen schilderen.

Daarna keek ik met een tevreden blik naar Ingrid en had ondertussen gezien dat Geraldine me wel in de gaten had gehouden maar ze zei er verder niks van. Soms moet je gewoon over bepaalde normen en waarden heen stappen. De kinderen kunnen hier veel meer dan ze denken en dat laat ik ze graag zien.

Mijn dag was weer goed!!

Later op kantoor zijn we verder gegaan met het plakken van de lijsten rondom de schilderingen. Wat een langdurend werkje is het aangezien we 3 tot 6 schilderingen per klas hebben, er 9 klassen zijn en om elke schildering er 4 randen moeten komen. Dus tel maar uit hoeveel lijsten we eerst moeten knippen en daarna vastplakken.... Een hele hoop!

Daarnaast heb ik mijn vak van deze periode afgerond. Joepie!!! Erg blij ben ik daarmee, want ik was er inmiddels wel klaar mee en vond het soms moeilijk om allerlei dilemma's te bedenken.

In de avond zijn we bij 2 meiden van be more gaan eten. Afgelopen weekend hebben we hun in Chintsa ontmoet, aangezien zij ook mee waren en we konden het erg goed met hun vinden. Om een uur of 5 werden we bij hun verwacht. Ze zitten in een vrijwilligershuis, wat een klein appartement is en er redelijk uitziet. Daarnaast zouden we vanavond overleg plegen over het komende weekenduitstapje. Ze wilde namelijk graag naar Knysna en hadden ons meegevraagd, maar ook Jeroen (was er afgelopen weekend ook bij), Jeroen en Mieke (een Nederlands stel dat voor 1.5 jaar in Afrika woont en nog ruim een jaar heeft te gaan).

Het idee voor het weekend is nu om op vrijdag in de middag aan te rijden, aangezien wij 's ochtends nog supervisie hebben en daarna naar het township gaan. In het weekend zelf gaan we kanoen, een stuk wandelen en lekker op het strand liggen. Ik ben erg benieuwd en heb er zin in!!!