Horse riding at the beach

Zittend op een paard, de wind suist door je haar, rechts van je de zee, links van je een enorme hoeveelheid duinen & zand, een hijgend en springend paard, de zee spetterd tegen je aan, geen droge draad meer aan je lijf hebben, waaiende manen, je hebt het gevoel dat je vliegt maar intussen moet je moeite doen om te blijven zitten. Zo was de tocht ter paard vandaag.

Al enkele weken wilde we met een aantal uit het huis paard rijden en nu hadden we een mooie plek gevonden, namelijk in Jeffreys bay. We zouden daar ook niet alleen maar stappen en het leek mij wel een ervaring om een keertje wat harder te gaan.

Het was zo gefixt en om half 3 moesten we aanwezig zijn. We reden over de grote weg naar Jeffreys bay en moesten het laatste stukje over een heerlijke gravel road. Vervolgens zag je in de verte het huis met vele paarden voor je op doemen.

Na ons ingeschreven te hebben, kregen we allemaal een cap en kregen we om onze benen een soort beschermhoes. Deze beschermhoes is van dikker leer en het is zeer fijn om te hebben, aangezien anders je benen constant tegen het paard aanschuren. Na nog een tijdje gewacht te hebben, kregen we een voor een een paard toegewezen. Ik kreeg een prachtig wit paard genaamd Misty. Het leek bijna het paard van sinterklaas.

Misty was erg lief maar niet erg geduldig en stond al te trappelen om te vertrekken. Dat wordt nog wat, dacht ik bij mezelf. Tegen 3 uur gingen we dan eindelijk op weg. We waren met een redelijk grote groep van 8 mensen, waarbij er 4 beginnelingen zaten en 3 gevorderen en ik (geen idee wat je mij moet noemen, maar erg gevorderd was ik niet, maar ik had al wel vaker gereden dan de beginnelingen).

Het eerste gedeelte liepen we in stap en reden we door een stuk verlate natuur. Onderweg zagen we nog 2 aapjes zitten, die ons rustig aan zaten te kijken. Na dit stuk verlate natuur en af en toe even in draf gereden te hebben. Moesten we een stijle duin op om bij de zee te komen. Dat vond ik wel even eng, maar mijn paardje kon het prima. Met name het engste was dat je in draf/galop de berg op moest omdat in stap het paardje terug kon glijden.

Maar niet veel later stonden we allen boven op de duinen en zover je keek zag je alleen maar zand (duinen) en een klein streepje zee. Prachtig was het om te zien. Inmiddels stond mijn paardje te trappelen en wilde hij bijna niet meer stil blijven staan, zo graag wilde hij gaan rennen.

Niet veel later mochten we weer verder rijden en stappen wilde ze nu niet meer. Meteen ging het over in draf en dat ging me nog aardig goed af, al zeg ik het zelf. Natuurlijk af en toe met wat horten en stoten. Niet veel later kwamen we bij de zee. Dat was prachtig om te zien. De strook met strand was zeer kort maar zover je keek zag je alleen maar zee.

Nu waren de paarden helemaal niet te houden en als de eerste eenmaal ging, volgde de rest vanzelf. Daar gingen we en zo hard had ik nog nooit gereden. Inmiddels waren we nog maar met z'n 4en over en was de rest een stuk achter. Het was fantastisch, maar om eerlijk te zijn soms ook erg eng, want de paarden waren niet meer in de hand te houden. Ze werden van de zee gewoon gek.

Ze vonden het heerlijk om door het water te rennen en dat was een fantastisch gevoel, maar droog blijven deed je niet. Het water spetterde tegen je aan en mijn paardje wilde alleen maar verder de zee in en er doro blijven galopperen. Zo af en toe zetten we de paardjes even stil, zodat ik ook weer goed kon gaan zitten. Zo veel ervaring had ik niet en ik sprong in het zadel van de ene naar de andere kant. Maar het was zo geweldig. Moet je je voorstellen, je zit op een paard, rijd door de natuur (de zee & het strand), hoort de wind langs je oren suizen en als je even naar rechts kijkt zie je de andere paarden rennen. Ze rennen net zoals je in films ziet met de manen wapperend achter zich aan, iemand er bovenop die net zo zit te genieten en het water springt omhoog rondom de benen. Wat een prachtig gezicht en ervaring.

Mijn dag kon niet meer stuk, maar inmiddels voelde ik mijn handen wel van het stevig vasthouden van de teugels en het zadel. Na nog een stuk door de zee gegaloppeert te hebben zijn we de duinen in gereden en eerlijk gezegd wisten we de weg niet meer, maar de paarden liepen zelf naar huis toe. Ze wisten de weg en we hebben nog een prachtig stuk door de natuur gewandeld en een stukje gedraafd, waarnaa we, naar mijn idee, weer veel te snel bij de stallen waren. Daar hebben we de paarden neergezet en iemand van de stallen heeft de paarden afgezadeld.

Toen ik eenmaal op de grond stond kon ik kijken hoe nat ik wel niet was. En eerlijk waar. Het enigste droge plekje op mijn lichaam was mijn rechterbil. Dat stukje was nog droog, voor de rest was ik helemaal doorweekt.

Na deze conclusie zijn we snel de auto ingedoken, want het waaide flink en dat was aardig koud en na een uurtje rijden waren we weer thuis. Waar we een voor een onder de douche zijn gesprongen. Eenmaal onder de douche voelde ik al mijn spieren die ik gebruikt had en met name mijn armen deden zeer van het harde en stevige vast houden aan het zadel.

In de avond hebben we lekker gegeten en daarna op de bank een filmpje gekeken. Verder was niemand meer ergens toe in staat.

Baye dankie voor de leuke dag!!

Een verrassing

Gister tijdens de opening van de bibliotheek riep Pumela, toen ze vertrok, tot morgen. Daar keek ik van op aangezien we, voor zover ik wist, morgen niet meer terug zouden komen aangezien vandaag de opening al is geweest. Maar Corrie zorgde voor een beetje opheldering, aangezien zij een tijdje later naar mij toe kwam om te vragen of we morgen om half 10 terug konden komen. Dat was prima, maar waarvoor dan? Moeten we nog iets meenemen? Moeten we nog iets met de kinderen doen? Maar we kregen nergens antwoord op. Om half 10 moesten we present zijn en dan zouden we het verder wel zien.

Dus zo gezegd, zo gedaan. Vanochtend om half 10 stonden we voor de deur van de therapieruimte en liepen naar Corrie's kantoor waar allerlei stoelen stonden en een tafel vol eten. Oei, dacht ik, met mijn ontbijt net achter mn kiezen. Op de tafel stond drinken, kip, broodjes en cook sisters (een soort deeg wat enorm zoet en vet is).

Beide moesten we gaan zitten en niet veel later kwamen Pumela en Geraldine ook binnen. Lauren was er al en zat te kletsen met Corrie. Geraldine kreeg het woord en bedankte ons beide voor onze inzet, de liefde die we aan de kinderen hebben geschonken en dat ze zeer dankbaar zijn voor wat we allemaal gedaan hebben. Daarna kregen we een grote tas met daarin een doos vol chocholadtjes en een doos met daarin 6 prachtige mokken. Een fantastische aandenken, aangezien als ik straks in Nederland ben en uit een van de mokken drink ik altijd aan de Lonwabo school en zijn kinderen en staff moet denken. Het is een prachtige school en terwijl ik mijn kippetje zat te eten bedacht ik me dat ik hier nog helemaal niet weg wilde. Er is nog zoveel te doen op deze school en daarnaast was ik gaan houden van de kinderen en deze lieve collega's. Het liefst zou ik iedereen mee naar Nederland nemen en daar verder met ze werken. Maar dat zit er helaas niet in.

Op zulke momenten besef ik dat ik helemaal niet hou van afscheid nemen en het liefst dat niet doen, maar gewoon verdwijn. Even later zaten we de foto's te bekijken van de christmasparty en dat voelt al meteen een stuk beter. Dan sta ik tenminste niet in het middelpunt.

De directeur kwam ook nog snel even langs maar had eigenlijk geen tijd. Gelukkig kunnen we hem nog bedanken en afscheid van hem nemen volgende week tijdens de christmasparty van de staff.

Tegen een uur of 11 was het tijd om weer te vertrekken en na elkaar uitbundig bedankt te hebben, zijn we in de auto gestapt en vertrokken. Maar het is raar om hier weg te rijden, want het voelt alsof er dingen nog niet af zijn. Gelukkig hebben we hier wel iets neer gezet en achter gelaten voor de kinderen waar ze veel aan zullen hebben.

Het was een prachtige plek om stage te lopen waar ik enorm veel heb geleerd :)

In de auto dacht ik hierover na en niet veel later waren we op kantoor waar we wat dingetjes hebben opgehaald om vervolgens naar huis te gaan om ons daar op school te storten. Volgende week moeten we enkele opdrachten inleveren en daar moeten we nu nog even hard aan werken.

Dus dat ben ik nu aan het doen, maar niet heus. Ik ben al aardig ver en mijn boek is op het moment te spannend, dus daar ga ik nu eerst in lezen.

Vanavond gaan we naar Harry Potter!!!! Ik ben erg benieuwd en heb er enorm veel zin in. Trouwens het aftellen tot dat Maarten komt is ook begonnen, aangezien hij over 8 dagen (ofwel volgende week donderdag) langs me zal staan. Ik heb er nu al zin in :)

Sorry! Sorry!

Bij deze horen Hans & Heleen ook op de lijst met de sponsors. Het spijt me zeer!

Ook namens de kinderen en staff van de Lonwabo school, enorm bedankt voor de sponsoring!! Heel slordig van me!!

Bedankt sponors!!!

Graag wil ik via deze weg de volgende mensen bedanken, aangezien zij bij hebben gedragen in de sponoractie!!!

Lia & Albert
Ria
Ted
Opa en oma Pieper
Dorien
Monique
Gratia & Stan
Kees & Hanny
Floor & Eelco
Lia & Taco
Hans & Heleen
Jacqueline & Hubert
Leo & Jeanne
Carla

Namens alle kinderen en staff van de Lonwabo school Thank you very much and God bless you!! Mocht je ooit nog eens in Zuid-Afrika en P.E. komen dan ben je altijd welkom om een bezoekje te brengen aan de Lonwabo school. Zij zullen jullie met open armen ontvangen en konden zich bijna niet voorstellen dat mensen uit Nederland dit voor hun doen.

Ook namens Ingrid en mij wil ik jullie van harte bedanken. Want in alle toespraken worden wij uitbundig bedankt, maar om eerlijk te zijn hadden we dit nooit voor elkaar kunnen krijgen zonder jullie steun (en niet alleen financieel). Jullie zijn prachtige mensen die hun hart op de goede plaats hebben en de mensen in Afrika zijn jullie zeer dankbaar.

Het liefste zou ik alle vriendelijkheid, liefde en dankbaarheid die wij ontvangen met jullie willen laten delen, om te laten zien hoe dankbaar deze mensen zijn. Helaas is dit niet mogelijk, maar ik hoop dat jullie door mijn verhalen en foto's een idee krijgen van de liefde voor ons van deze mensen.

Een lieve groet van iedereen van de Lonwabo school uit het zonnige Zuid-Afrika
Liefs Vera

De opening van de bibliotheek (sponsoractie)

Eindelijk was het dan zover de opening van de bibliotheek. Een grote groep kinderen met in de ene hand een glaasje drinken en in de andere hand een zakje chips, zaten geobsedeerd te kijken naar alle spullen die er op de tafel lagen. Rondom de kinderen stonden enkele teachers, Corrie, Pumela, de directeur, Marjella, Ingrid en ik. Ondertussen nam Pumela het woord om met namen ons te bedanken voor alles wat we gedaan hebben, daarna was het tijd om te spelen.

Maar de ochtend begon heel anders, namelijk gewoon op kantoor. Tegen een uur of 9 kwamen Ingrid en ik aan op een verlaten kantoor en moesten eerst de sleutel in het andere kantoor halen. Daar bleek dat iedereen een meeting had dus wij pakte rustig uit, zetten de computer aan en ik wilde net gaan zitten en toen ging mijn telefoon. Druk rommelend zoek ik mijn tas door, denkend bij mezelf waarom in vredesnaam heb ik zo'n grote tas met zoveel rommel erin, maar dat zal ik nog vaak blijven denken. Gelukkig vond ik hem snel en nam op. Het bleek Corrie te zijn en zij vertelde dat er morgen weinig kinderen op de Lonwabo zouden zijn. Hoe weinig vroeg ik en ze had het over een stuk of 30. Oef, dat is zeer weinig en dat terwijl de opening van de bibliotheek gepland stond. Wat nu .. ze stelde voor dat we vandaag de opening van de bibliotheek zouden houden. Na snel overleg gepleegd te hebben met Ingrid besloten we Corrie's advies maar op te volgen.

Ineens moesten we in actie komen en in een sneltrein vaart ronden we de laatste dingetjes af voordat we konden gaan. Gelukkig hadden we gister alle spullen al genummerd, alle cadeautjes ingepakt en alles klaargezet. Zo konden we een half uur later thuis alles snel inladen en weer door rijden naar de Lonwabo school. Marjella vertelde dat ze graag mee wilden, als dat mocht en wij vonden dat geen probleem. Alleen maar gezellig en dan kon ze foto's maken. Eigenlijk had Marjella stage, maar omdat het een hectische dag op haar stage zou worden moest ze weer naar huis, helpen mocht niet.

Om precies 5 over 10 stonden we voor de deur van de therapie ruimte waar we altijd werken. Daar konden we alle spullen op 2 tafels kwijt en maakte we de ranja alvast klaar. Nu alle spullen uitgestald lagen op de tafel leek het enorm veel en dat is het ook, aangezien we een 100 artikelen hebben gekocht, waaronder een enorme hoeveelheid boeken en puzzels.

Op een gegeven moment kwam Corrie binnen en ze keek haar ogen uit. Zoveel, hebben jullie echt zoveel voor ons gekocht. Wat fantastisch. Snel ging ze alle leraren verzamelen en niet veel later moesten Ingrid en ik meelopen om de kinderen die er vandaag op school waren te verzamelen. Helaas, waren er maar een stuk of 20 kinderen maar aan de andere kant was het ook erg leuk want we hebben een flinke tijd met deze kinderen zitten spelen.

Alle leraren waren helemaal in de wolken en zeiden het ene na het andere bedankje. Dat we dit voor deze school hadden kunnen realiseren en daarnaast dat mensen uit een ander land dit met hun goede hart voor ons wilden doen. God bless us en you!

Toen alle kinderen een glaasje drinken en een zakje chips hadden gekregen kwamen Pumela en Corrie terug vanuit hun kamer en vertelde Pumela in het Xhosa wat wij hadden gerealiseerd en wat de bedoeling van de bibliotheek was. De kinderen en leraren zaten en stonden allemaal met open mond te luisteren en waren enorm stil. Je hoorde alleen af en toe het gekraak van een zakje chips. Na deze uitleg bedankte Pumela ons uitbundig en niet alleen voor deze prachtige bibliotheek maar ook voor ons werk met alle kinderen en wat we voor hun betekend hebben. Ze was ons zeer dankbaar. Daarna gaf ze het woord aan een van de teachers, maar zij werkte ook voor het onderwijs bureau (wat inhoud dat zij het niveau van het onderwijs op peil houden). Ook zij bedankte ons en vertelde dat wij werken vanuit ons hart en daarom deze bibliotheek voor hun gemaakt hebben. God heeft jullie naar onze school gebracht en dit gerealiseerd. Wij danken hem daarvoor en jullie voor jullie harde werk.

Na deze toespraken hebben Ingrid en ik het woord genomen, aangezien we voor Corrie en Pumela een cadeautje hadden, maar ook wij wilde graag iedereen bedanken voor hun medewerking en de fantastische tijd die we hier hebben doorgebracht. Ik mocht de toespraak houden en wonder boven wonder kwam ik nog goed uit mijn woorden ook. Van te voren had ik hier niet over nagedacht en zei zo maar wat, maar het leek in ieder geval nog ergens op.

Na het geven van de cadeautjes kregen we beide nog een knuffel en vonden ze het prachtig wat we gaven, al opende ze de cadeautjes niet. We hadden voor beide ook een zakje pepernoten, aangezien we daar over verteld hadden en ze hier erg nieuwsgierig naar waren.

Na deze toespraken zijn we met alle kinderen gaan spelen en heb ik enorm veel puzzels gemaakt. De kinderen vonden het prachtig en hadden het enorm naar hun zin. Daarnaast mochten ze zoveel drinken en eten als ze wilde. Wat voor hun abnormaal is aangezien ze bijna allemaal uit een township komen.

Tegen half 1 moesten alle kinderen terug naar de klas omdat ze alweer bijna naar huis gingen. Alle kinderen kregen van ons een sticker en nog een zakje chips omdat ze zo hard en goed gewerkt hadden. Vele kinderen bedankte ons en we kregen nog een aantal flinke knuffels sommige met flink wat kwijl erbij, maar ach dat geeft niet.

Hierna was het tijd om op te ruimen en vele handen maken licht werk en na een half uurtje was alles opgeruimd en hadden we de nieuwe kast/bibliotheek ingericht. Als het dan zo in de kast staat lijkt het erg weinig, maar toch zijn ze er enorm blij mee. Van Hanny had ik 2 weken geleden nog een pakketje gekregen met daarin gekleur papier, potloden, stickers en kleurboeken, veel van deze spullen heb ik ook in de bibliotheek gelegd zodat de kinderen het kunnen gebruiken. Daarnaast had Hanny 3 magic boeken opgestuurd, dat zijn tekeningen die wit zijn maar als je er met een potlood overheen gaat dan komt er een plaatje tevoorschijn en dat vonden ze helemaal fantastisch. Ze hadden die nog nooit gezien en wilde het erg graag uitproberen.

Corrie bedankte ons nog een keer en vond het prachtig wat we hadden gedaan. We hebben overigens, om de kast op te vrolijken een strook met daarop Library in verschillende kleuren gemaakt en daarnaast om alle sponsors te bedanken, want door hun is dit mogelijk gemaakt, een groot vel met daarop alle namen.

Het ziet er prachtig uit en om eerlijk te zijn vind ik het prachtig om dit op deze school achter te laten. Want werkelijk ze hebben helemaal niks.

Na deze inspannende en insprirende ochtend/middag zijn we naar huis gegaan en zijn voor de 2 uurtjes niet meer terug gegaan naar stage. Maar hebben thuis zitten kletsen en nog wat aan school gedaan.

Vanavond hebben we nog supervisie en daarna gaan we deel 6 van Harry Potter kijken. Morgen is deel 7 aan de beurt.

Kerstfeest met de Lonwabo school at Happy Vally

Het begon vanochtend al vroeg met opstaan en daarna snel in de auto springen om te vertrekken naar Happy Valley. We moesten daar om half 9 present zijn en om 1 voor half 9 kwamen we de parkeerplaats op rijden. Dus mooi op tijd, helaas konden we dat van Corrie niet zeggen. Zij kwam tegen 10 over half 9 aanrijden, maar dat was nog niet zo erg in vergelijking met de busjes die volgeladen zaten met kinderen, zij waken namelijk driekwartier te laat aanrijden. Ach alles kan.

In de tijd dat we zaten te wachten, was Ingrid samen met Wouter (de zoon van Corrie) ballen gaan kopen en op de weg terug belde ze Corrie op met de mededeling dat ik naar de zee moest rennen omdat er dolfijnen zwommen. Helaas was ik in mijn haast mijn fotocamera vergeten, waar ik nu nog steeds van baal, maar na een flinke sprint stond ik op het strand en kon ik de prachtige groepen dolfijnen zien. Het waren er niet een paar maar ik denk wel 50. Ze zwommen enorm dicht langs de kust af en het was zo gaaf om te zien.

Eentje kwam een stukje uit het water en van de rest zag je steeds de vin omhoog komen. Wauw ... ik stond er mijn ogen uit te kijken en even later stond Ingrid langs me. We besloten om een stuk kade op te lopen dat een stuk de zee in liep, want dan waren we er nog dichterbij. Fantastisch om te zien!!

Mijn dag begon al goed, maar hij werd nog beter.

Toen de kinderen geariveerd waren, kwamen de springkussens en niet veel later ook de 2 clowns. Alle kinderen gingen op de grond zitten en zaten gefasineerd naar de clowns te kijken. Een van de kinderen was zeer spastisch en kon niet goed gebogen zitten, dus lag tegen mij aan zodat hij toch wat omhoog lag en de clowns kon zien. Daarna kwamen er nog 2 kinderen tegen me aan zitten. Zo heerlijk en de clowns waren fantastisch. De kinderen konden er maar niet overuit hoe ze de trucs deden en hadden het er steeds over.

Na deze heerlijke clowns kregen we een maaltijd van de Mac Donalds. Zelf mochten we, nadat we alle kinderen iets gegeven hebben, ook een maaltijd pakken. Toen ik eenmaal aan deze maaltijd was begonnen, wist ik weer dat ik in Afrika was, want het was alles behalve lekker. De frietjes waren slap en de hamburger was droog en de kaas die ertussen zat ... Ik weet niet wat voor kaas het was maar hij was niet te eten. Maar goed, de kinderen vonden het geweldig en dat vond ik super :)

Na deze overheelijke maaltijd hebben we alle kinderen meegenomen naar de springkussens waar ze helemaal uit hun dak gingen. Ze vonden het zo enorm gaaf. Zelfs enkele kinderen die zelf niet konden springen maar alleen maar op het springkussen lagen vonden het fantastisch. Meer, meer riepen ze steeds. Intussen moesten we alles wel een beetje in de gaten houden en enkele vielen van het springkussen af, maar ik heb geen een traantje gezien. Dat valt me hier steeds op, want bijna geen een kindje huilt, terwijl als een kindje in Nederland valt dan beginnen ze meteen te huilen. Op een of andere manier hebben de kinderen hier niet leren huilen of weten ze dan ze dat geen aandacht krijgen. Wat het precies is weet ik niet, maar wel erg interessant.

Naeen flinke tijd op het springkussen doorgebracht te hebben, heeft iedereen zijn zwemkleren aangetrokken. Degene die geen zwemkleren bij hadden hebben hun gewone kleren aangehouden en we zijn naar de zee gelopen. Toen was het even hard werken voor ons, want alle kinderen wilde in het water, maar moesten in de gaten gehouden worden (aangezien er niemand kan zwemmen), daarnaast moesten ze ook allemaal geholpen worden met over het strand naar het water toe lopen, want er zaten een groot aantal rolstoelkinderen bij.

Gelukig waren er ook life guards en deze legde eerst uit aan de kinderen dat ze tussen de 2 vlaggen moesten blijven. Daarna mochten ze de zee in en je zag de kinderen rennen ... Enorm gaaf om te zien. Ik moest ook mee het water in en ging met het ene na het andere kindje het water in en ze vonden het allemaal geweldig. Op een gegeven moment zat ik in het water en ik had ineens 1 kindje op mn schoot en er 2 om mn nek hangen. En uitgillen dat ze het deden als er een golf aan kwam.

Een van de kinderen vertelde dat ze het prachtig vond en dit nog nooit gezien had. Stel je voor je woont in een stad aan de zee, maar hebt nog nooit de zee echt gezien en al helemaal niet erin gezwommen. Dat is je toch bijna niet voor te stellen. Daarnaast proefde de meeste kinderen voor het eerst zoutwater en dat was een hele ervaring. Alle kinderen vonden het maar een rare smaak en niet echt lekker. Wat natuurlijk erg logisch is.

Na bijna een uur in het water gelegen te hebben en ik flink heen en weer gelopen te zijn en kinderen opgetild te hebben, was het tijd om ons af te spoelen. Ik had enkele kinderen meegenomen en onder de douche gezet. Een van de kinderen had ik opgetild maar hij zat helemaal onder het zand wat betekende dat ik vervolgens ook helemaal onder zat. Toen kwam de waterslang eraan te pas en werden we zo goed als het ging schoon gespoten. Later bleek dat ik nog compleet onder het zand zat, maar dat komt wel als ik onder de douche ben geweest.

Eenmaal terug bij onze plek, hebben we een groot deel van de kinderen drogen kleren aangetrokken en daarna kregen ze allemaal hun kerstpakketje en wat te drinken. Inmiddels was de tijd gevlogen en was het inmiddels al 1 uur, wat betekende dat de kinderen snel in de busjes geladen moesten worden om naar huis te gaan.

Nadat alle kinderen in de bussen geladen waren en ze vertrokken waren, was ik uitgeteld en plofte ik neer op een stenen rand. Ik ben kapot en mn armen voelde ik niet meer. Met name van alle het shouwen van de kinderen, want van tilliften of iets dergelijks hebben ze nog nooit gehoord.

Corrie vroeg ons nog mee om ergens wat te gaan drinken en eten, omdat we zo goed meegeholpen hadden. Dit sloegen we niet af en iets te eten ging er nog wel in na de vieze macdonalds.

Zo zaten we een kwartiertje later in de Wimpies samen met Corrie en haar 2 zonen. Haar zonen waren ook beide komen helpen en 2 schatten van jongens. We hebben flink met ze gelachen en ze vonden het parchtig om bij iedereen ijsklontjes in de t-shirts te gooien. Dus ik heb nog flink wat rondjes moeten rennen om ervoor te zorgen dat ze mij niet pakte. Maar ze waren me helaas 1x te snel af.

Na de prima lunch en een gesprek in Afrikaans, Nederlands en Engels zijn we weer in de auto gestapt om naar huis te gaan. Daar hebben we een heerlijke douche genomen en alles klaar gemaakt voor de opening van de bibliotheek en daarnaast alle cadeautjes voor de mensen die ons geholpen hebben.

Nu ga ik lekker eten. Smakelijk eten en baye dankie voor de leuke dag!!!!

Een weekendje at home

Zaterdag was het shopdag en samen met Sanne, Diane (meiden van be more), Mieke, Ingrid en ik zijn we naar Greenackers geweest waar we flink geshopt hebben. Natuurlijk kon ik het niet laten om kleren te kopen, dus ik heb weer 2 nieuwe jurkjes, een vestje en oorbellen. Het rare is dat je nu allemaal zomerkleren koopt maar als ik in Nederland terug ben ik deze meteen op kan bergen, aangezien het daar hartje winter is. Komend weekend gaan we sinterklaas vieren met allemaal kleine cadeautjes en deze heb ik ook maar meteen gekocht.

Na deze shopochtend/middag moesten we snel naar huis aangezien we om 4 uur bij de spa werden opgewacht waar we een rug, nek, schouder massage zouden krijgen. We waren met z'n 6en en moesten in 2 groepen, aangezien ik bij de 2e groep was ben ik als eerste het zwembad in gedoken en heb ik daar lekker een tijdje rondgedobberd. Onder tussen kregen we een glaasje jus d'orange, om het sjiek te maken en het was een heerlijke half uurtje. Hierna was ik aan de beurt voor mijn massage en het was heerlijke. Helemaal relax kwam ik daarna van de tafel af en hebben we nog een tijdje bij het zwembad gezeten. Dit zou ik best iedere week willen doen, al is het dan niet meer speciaal.

In de avond hebben we heerlijke gebraaid, alweer. Ik zal iedereen even voor zijn ;) Berend was ook gekomen en later op de avond is er nog een groep naar het casino gegaan, maar ik heb verstek laten gaan. Mijn bed was toch iets aantrekkelijker, maar eerst heb ik nog een tijdje met Maarten zitten skypen en dat was super. Met name om hem te zien vond ik erg leuk :)

De volgende ochtend heb ik heerlijk uitgeslapen en daarna zijn we met een grote groep naar het marktje gegaan, aangezien ik nog wat souveniers wilde halen en daar de komende weken niet zoveel tijd voor heb. Het was heerlijk om er rond te lopen en alle prachtige dingen te zien liggen. Hierna hebben we nog een bezoekje gebracht aan de boardwalk en daarna was het alweer tijd om naar huis te gaan.

In de middag heb ik lekker op bed gelegen om te lezen, aangezien ik niet zo heel lekker was. Maar met een boekje erbij voel ik me al snel een stuk beter. In de avond had niemand zin om te koken, dus besloten we om uit eten te gaan bij de pizzeria.

In de avond zijn we begonnen aan onze Harry Potter marathon, aangezien we woensdag naar het 7de deel van de film gaan. Maar Marjella had deel 4, 5 en 6 nog niet gezien, dus zijn we vandaag begonnen met deel 4 en de komende dagen gaan we de rest bekijken. We lagen met z'n 4en in een bed en het was erg gezellig.

Een relax dag

Uitslapen zat er vanochtend niet in aangezien we om 10 uur supervisie hadden, maar ik vond het al heerlijk dat ik rustig aan kon doen en niet moesten haasten om op tijd in de auto te zitten. Helaas stelde de supervisie weer weinig voor. Enorm graag wil ik Ellen weer terug, want met Harold heb ik niet echt een klik en hij helpt me niet erg op dit moment. Daarnaast werken we nog weinig met kinderen wat betekend dat onze werkinbreng zeer weinig is en moeilijk te maken.

Na de supervisie heb ik mijn bikini aangetrokken en ben ik in het zwembad gesprongen. Dat was heerlijk en met name zeer verkoelend. Na deze overheerlijke duik besloot ik om nog lekker wat in het water te dobberen en Anouk kwam me vergezellen. Na 2 uur in het water gelegen te hebben was het weer tijd om op te drogen en besloten we samen om Jessie uit te gaan laten op Sardinia Bay, meteen konden we een stukje lopen en ff uitwaaien. Wat een heerlijk weer was het vandaag.

In de avond hadden we een feestje van Anouks school en dat was een hele ervaring. Het feest was in een club aan de andere kant van de snelweg, wat voorheen de zwarte kant van P.E. was. Vroeger was er een tweedeling in P.E. en zo was Walmer & Summerstrand het blanke deel van de stad en Missionvale het deel van de stad waar alle zwarte en gekleurde mensen leefden.

Op het feestje waren wij de enigste blanken mensen en er waren enkele collega's van Anouk. Zij trokken ons regelmatig de dansvloer op en wilde graag met ons dansen, daarnaast hebben we veel met hun zitten kletsen. Voor ons was het een hele beleving om op een feest met alleen maar zwarte mensen te zijn. Sommige mensen wilde ook te graag met ons praten en veel contact maken, waar wij wat huiverig voor waren. Maar gelukkig hielpen de collega's van Anouk ons. Een feestje vol ervaringen!!