Optreden van Escape (Boysband)

's Ochtends hebben we stage gelopen. Lauren zou een aantal uren weg zijn, want ze moest naar de Universiteit, dus wij hadden onze laptop meegenomen en een tijdje aan school zitten werken. Na 2,5 uur hadden we er wel genoeg van en gingen we eens kijken hoe het bij Lauren was. We hebben even zitten kletsen en ze vertelde dat we nog steeds geen scholen konden bezoeken in verband met de strikes. Hopelijk zouden deze donderdag (morgen) over zijn, dus dat hopen we dan maar.

Lauren vroeg of we ooit naar een cricket wedstrijd geweest waren. Wij vertelde dat we nog nooit cricket gezien hadden en niet zo goed wisten wat het was. Lauren zei dat ze dat antwoord niet echt verwacht had. Ze vertelde dat ze volgende week zaterdag met vrienden naar een cricketwedstrijd gaat, er worden namelijk kampioenschappen in PE gehouden en of we zin hadden om mee te gaan. Dat leek ons wel wat, maar we moesten er wel even over nadenken. (Thuis bleek dat iedereen het wel leuk vond om er naar toe te gaan, dus smsen we haar of t goed is als iedereen meegaat. Op het antwoord wachten we nog).

Hierna mochten we naar huis, want er was verder niks te doen. Enkele uren later belde ze op met de mededeling dat er nog steeds strikes zijn en deze morgen ook niet over zullen zijn. Het enigste wat we morgen zouden kunnen doen is kijken in een huisje achter het kantoor van de organisatie, maar daar zouden we met een uur ook wel mee klaar zijn. Dus stelde ze voor dat we daar morgen voor zouden komen of het anders volgende week zouden doen. Ik vroeg hierop of het okeej was als we dan maandag zouden komen en dit huisje meteen zouden bezichtingen, want om daarvoor naar stage te gaan en vervolgens weer naar huis te kunnen, vond ik wat overdreven. Aangezien ik daar al de hele week mee bezig ben en t inmiddels wel zat ben die halve dagen werken. Ik merk dat ik graag volledige dagen aan de gang wil, clienten wil zien en wat nuttig werk wil gaan doen. Hopelijk zijn de strikes volgende week over en kunnen we aan de gang.

Eenmaal thuis hadden er meer mensen zin om te gaan shoppen, dus hup we gingen de auto in en 15 minuten later en 2 x verkeerd gereden te zijn waren we in het shoppingcentre. Een van de grootste van PE. We hebben lekker rondgekeken welke winkels er allemaal waren, maar echt shoppen is wat lastig met 6 mensen. Dus ik heb besloten om een andere keer terug te komen en dan lekker kleren te gaan passen, dan heb je meer tijd.

's Avonds gingen we naar het optreden van de Boyband Escape. Daar hoort nog een verhaal aan vooraf dus dat zal ik eerste even vertellen. Maandag gingen er 4 dames van ons huis shoppen in the Boardwalk. The Boardwalk is een soort disney, maar zonder attracties. Ze waren daar naar toegegaan en kwamen een tent tegen en dachten dat er een dolfijnenshow aan de gang was. Wat bleek er was een jongensband aan het zingen. Nu stond de manager te kijken en zag hun staan, vervolgens mochten ze binnen naar enkele nummers komen luisteren. Na een praatje gemaakt te hebben kregen ze haar naam en een telefoonnummer en waren ze uitgenodigd om een keer naar hun show te komen. Even later zijn Ingrid en ik ook gekomen en hebben we heerlijke wafels gegeten.

Natuurlijk vonden alle dames het leuk om mee naar de show te gaan, dus hadden we naar de manager gebeld en zij vond het erg leuk dat we terug belde. Natuurlijk had ze nog kaarten en hoe duur ze waren, helemaal voor niks. We mochten gewoon komen en er zouden kaarten voor ons klaar liggen bij de ingang.

Dus 's avonds om kwart over 7 stonden wij voor de ingang en mochten we naar binnen. Inderdaad lagen er kaarten voor ons klaar, 7 stuks en ze hadden stoelen voor ons vrij gehouden op de 1ste rij. Helemaal vooraan ....

Dat was zo raar om helemaal vooraan te zitten. Iedereen was aan het giechelen en aan het denken wat is dit. Na een tijdje begon de show en deze was erg gaaf. Ze zongen allemaal liedjes van Westlife en Robbie Williams. De meeste liedjes kende we en deze konden we allemaal meezingen. Na het laatste liedje gaven ze natuurlijk een toegift en halverwege het liedje trokken ze ons allemaal het podium op en moesten we meedansen. Dat was wel erg gaaf met z'n 7en tussen de jongens. Iederen had t idee, van wat is dit nu, later hoorde we dat ze dit hadden moeten doen van de manager. Hierna bedankten ze ons, publiekelijk, voor het komen en vertelde ze dat we studenten uit het buitenland waren.

Na de show bleven we nog even hangen, nogal onderste boven van alles wat er gebeurd was en nakletsend, en toen zagen we de manager en ze zei dat we nog even moesten wachten. Wat bleek, kwamen daar de jongens nog aan om even te kletsen en nogmaals te bedanken dat we gekomen waren. We kregen allemaal een knuffel en natuurlijk werden er nog enkele foto's gemaakt met ons tussen de jongens. Hierna zijn we naar huis gegaan, maar stonden we allemaal te stuiteren.

Het was zo gaaf om mee te maken. De band kwamen uit PE en je merkt meteen dat Zuid-Afrikanen zo dankbaar zijn en dit ook meerdere malen zeggen. Na een kwartiertje rijden kwamen we stuiterend thuis en moest Dirk, die niet mee geweest was, natuurlijk het volledige verhaal horen. Toen hij hoorde dat we op het podium hadden gestaan en op de foto met hun waren geweest, was hij wel een beetje jaloers en vond hij t jammer dat hij niet mee was geweest. Volgende keer beter.

Na even aan de telefoon gehangen te hebben met Hanny en Kees, ging ik maar eens stuiterend naar bed. Na nog even muziek geluisterd te hebben ben ik in slaap gevallen.

The Healthcare in South Africa is ..... ( I haven't any words for it)

Vandaag was de 2e dag van onze stage en we moesten om 9 uur present zijn. We zouden de hele dag naar scholen en day care centres gaan om een beeld te krijgen van de clienten waar we mee te maken krijgen en op welke manier we de workshops in kunnen steken.

Als eerste gingen we naar de Norther light school. Dit is een school voor gehandicapten kinderen in diverse leeftijden. Helaas, door de staking, waren er geen kinderen en leraren. Wel waren er enkele therapeuten waar we kennis mee hebben gemaakt. Ze vonden het erg leuk dat we er waren en wilde graag van alles weten. Deze school zag er prima uit, wel wat oud en niet zo nieuw als in Nederland, maar dat zijn in Nederland ook niet alle scholen.

Hierna gingen we naar het day care centre genaamd Ithemba. Dit day care centrum lag in een wijk waarin deels mensen in een township woonde, maar ook deels mensen die net iets meer geld hadden en in een beter huisje woonde. Maar je merkte dat het de onderkant van de samenleving was. Binnen het day care centrum was dit ook duidelijk te zien. Van de buitenkant was er een grote witte muur met daarop prikkeldraad. Wat er niet erg uitnodigend uitzag.

Eenmaal door de poort, moest je een deur door en kwam je op een binnenpleintje wat meteen de speeltuin was. Om dit pleintje stonden allemaal gebouwen waar klaslokalen in zaten. Het eerste gebouw gingen we in en daar zaten allemaal zwarte kinderen met een handicap. Er waren enkele kinderen met een downsyndroom bij. Ze zagen er enorm schattig uit. Een van de leraressen was erg aardig en vertelde van alles over de lessen, lokalen en kinderen. Op een gegeven moment moest ze even weg en hebben we met de kinderen zitten spelen. Ze waren bezig met het spelen van domino, maar ieder op hun eigen manier. Een van de kinderen kwam meteen om mijn nek hangen en op het eind kreeg ik een kusje en diverse handkusjes van de kinderen.

Je merkte wel een groot verschil tussen de school en het day care centrum, want het was overduidelijk dat ze hier minder geld hadden. De kinderen krijgen ook 2 maaltijden per dag want vaak krijgen ze thuis geen eten, omdat er geen geld is of te weinig eten is. Er waren 4 lokaaltjes in het gebouw waar verschillende groepen zaten. In een van de groepen zaten alleen maar kinderen in rolstoelen. In een van de lokalen kwamen we ineens een Nederlandse vrijwilligster tegen. Ze was hier voor 4 weken om te helpen. Hierna kwamen we nog 2 Nederlandse vrijwilligers tegen en zij vonden het erg leuk om ons tegen te komen en wenste ons heel veel succes. Na een klein uurtje zijn we verder gegaan naar het volgende dag care centre.

Toen we daar aan kwamen was het een grote schok, want wat zag dit centrum er anders uit en met name klein en enorm achtergesteld. Ik zal t proberen te omschrijven. Als je binnen kwam in de ruimte stond er aan de linkerkant een bed en daar achter een bureau. Aan de linkerkant was er een soort keukentje en stonden er 3 tafeltjes op 1 vierkante meter. Daarachter hing er een gordijn over de gehele lengte. Achter het gordijn stonden 10 - 15 campingbedjes waar in diverse kinderen lagen te slapen. Een meisje van 15 jaar oud, lag ook in een van de bedjes omdat ze geen groter bed hadden. Ze lag met haar benen opgetrokken en haar rug gekromt, anders kon ze er niet in. Buiten was er een klein stukje gras met daarop speeltoestellen. De meeste kinderen waren buiten aan het spelen. Alle kinderen die hier rondliepen waren geestelijk & lichamelijk gehandicapt.

Na een tijdje moesten ze aan tafel komen om te eten. De meeste kinderen konden zelf aan tafel gaan zitten, maar een aantal kinderen moesten geholpen worden. Wat ik enorm schrijnend vond was hetgeen een van de kinderen in een omgebouwde doos als stoel zat. In deze doos waren allerlei kussens op maat gemaakt en daar werd het kindje ingeduwd. Niet eens zacht zinnig neer gezet, maar flink naar achter geduwd, zodat ze goed zat. We hoorde later ook dat de kinderen hier gewoon geslagen worden anders luisteren ze niet. Dat is zo raar om te horen...

Hierna werden we rondgeleid door de volwassenafdeling, wat helemaal schrikbarend was om te zien. Alle kamers zagen er enorm oud uit om te zien. Je kunt het vergelijken met kamers uit de jaren 50. Ik weet niet op welke manier ik t anders moet omschrijven. Alles ziet er zo anders uit ...

Als je uit Nederland komt, kun je niet geloven dat er mensen in deze omstandigheden leven. De komende dagen gaan we, waarschijnlijk, naar enkele townships waar een school en day care centre zijn. Na dit gezien te hebben ben ik erg benieuwd naar deze plekken.

Vandaag was onbeschrijvelijk. Zelfs in woorden is het niet uit te drukken .... Ik merk dat ik er nog steeds van onderste boven ben .... Hoe verder de dag vorderde hoe stiller Ingrid en ik werden, door alles wat we zagen. Wel zijn we uitgenodigd door onze stagebegeleider om bij haar te komen eten, want ze vertelde dat haar aanstaande man ofwel verloofde enorm lekker kan koken en we dat zeker een keertje moesten proberen. Daarnaast wil ze graag een keertje mee naar het township waar we vrijdag voor de eerste keer naar toe gaan. Samen met Marjella gaan we daar vrijwilligerswerk doen, namelijk 200 kinderen bezig houden voor ongeveer 2 uur.

Mochten we niet 4 dagen op onze stage bezig kunnen zijn, dan gaan we op een van de day care centres een dagje helpen. Waarschijnlijk een op een met de kinderen bezig zijn, spelletjes doen en ze proberen verder te ontwikkelen. Onze stagebegeleider vond dit een erg goed idee en ik denk dat ik er enorm veel kan leren.

The first day at Cerebral Palsy Association

Vandaag was onze eerste stagedag bij de Cerebral Palsy Association. We moesten om 9 uur aanwezig zijn, dus om 1 voor 9 stonden we bij hun op de stoep. Als eerste kregen we een rondleiding door de 2 gebouwen en werden we aan diverse mensen voorgesteld. Hoe erg het ook is, maar ik heb maar 1 naam onthouden, namelijk Joey. Deze naam heb ik onthouden omdat Joey een vrouw is en omdat ik al iemand in Zuid-Afrika ken met de naam Joe.

Hierna vertelde Lauren dat ze een uurtje naar de Universiteit moest, omdat ze nog bezig is met het afronden van een opleiding. Dus we moesten onszelf een uurtje bezig houden, maar Lauren had wel wat boekjes en dossiers waar we door heen mochten bladeren en stukken uit konden lezen. Dus we hebben ons flink vermaakt het uurtje. Vervolgens kwam Lauren terug en zei ze dat ze 10 minuten later tijd voor ons had. Inmiddels hadden we een blaadje gekregen met daarop een brainstorm voor de organisatie. Deze organisatie bestaat namelijk nog maar 2 jaar en de basis is nu helemaal afgerond, maar nu willen ze het verder gaan uitbreiden dmv het geven workshops en support groepen. Graag zou Lauren zien dat wij daarin mee willen helpen met opzetten, verzinnen en uitvoeren. Dus we zijn samen gaan brainstormen over de verschillende workshops die we kunnen geven en wat voor support groepen mogelijk zouden zijn.

Na de 10 minuten kwam er ineens een client binnen lopen en daar waren wat problemen mee, want hij had een afspraak maar niet met Lauren. Na vele telefoontjes bleek dat hij een gesprek had bij een andere organisatie, dus Lauren bracht hem daar naar toe.
Toen ze terug was, was het inmiddels 12 uur en hadden we enkele uren met name niks zitten doen. Het is wel raar om dat zo mee te maken. Dat je hier veel wacht en jezelf bezig moet houden, vanaf nu neem ik ook spullen mee om aan school te werken of een van de boekjes die ik van de organisatie heb gekregen om eens door te spitten.

Nu had Lauren tijd voor ons en hebben we een tijd zitten praten. In eerste instantie over de brainstorm die Ingrid en ik hadden opgeschreven. Ze was daar heel erg tevreden en enthousiast over. Veel goede ideeen vond ze. Maar op dit moment kunnen we dit nog niet uitwerken omdat we nog niet goed weten met wat voor doelgroep we precies gaan werken. Daarom gaan we de komende dagen naar verschillende scholen en day care centers om te kijken met wat voor clienten we te maken krijgen en wat voor behoeftes er zijn. We komen op scholen waar enorm veel geld is, maar ook waar zo goed als geen geld is en ze weinig materialen hebben. Zelf ben ik erg benieuwd naar de verschillen tussen de scholen en wat voor invloed dat heeft op de clienten (en hun ontwikkeling). Daar zullen we de komende dagen eens naar gaan kijken.

Hierna hebben we nog wat dingen besproken en zitten kletsen. Zo kwam ook ter sprake dat we mee gaan helpen in een township, om 200 kinderen bezig te houden. Ze vond dit enorm leuk en wilde graag een keertje mee om te gaan helpen en te kijken.

Na dit allemaal besproken te hebben mochten we naar huis, want ze had verder nog weinig voor ons te doen. Dus hup de auto in en om 1 uur waren we weer thuis.

We hadden nog geen zin om de hele dag binnen te zitten, dus besloten we de andere te smsen of ze zin hadden om mee naar de boardwalk te gaan. Daar kun je, zoals wij gehoord hebben, heerlijke wafels eten en ziet t er enorm disney uit. De rest zat daar net, dus wij in de auto gesprongen en 15 minuutjes later waren wij ook in de boardwalk.

We hebben lekker zitten kletsen en een heerlijke wafel met fruit en ijs gegeten. Om je vingers bij op te eten. Hierna zijn we boodschappen gaan doen en om een uur of 5 waren we weer thuis. Nu is het weer thuis voor zumba en gaan we ons even uitleven!!

De boulevard van PE

Vanochtend zijn we naar de boulevard van PE gegaan, want we hebben gehoord dat daar een marktje is op zondagochtend. Dit was inderdaad zo ...
Er waren veel kraampjes ofwel mensen die met kleden op de grond zaten. Er waren allerlei kraampjes met Afrikaanse schilderijen, sieraden, beeldjes en andere spulletjes. Er waren teveel mooie dingen die ik graag mee zou nemen. Maar op dit moment neem ik nog niks mee, maar ik kom er vast nog wel eens terug om wat dingetjes te kopen.

Inmiddels is mijn sim-kaart geactiveerd en heb ik mijn eigen nummer in mijn telefoon gezet. Dus bij deze mijn nummer: 0711539400, voor in het geval ... (je weet maar nooit). Ook hebben we een vaste telefoon in het huis, waarop we wel gebeld kunnen worden maar zelf niet kunnen bellen. Hiervan is het nummer: 0413672241

Natuurlijk is het adres waar we zitten ook wel handig om te weten. Kijk niet raar op want het ziet er nogal raar uit.

16 Robin Street
Greenshields Park
Port Elizabeth
South Africa
6001

Zumba

Naast al die luxe en luiheid moet er ook wel eens gesport worden. Dus nu hebben de vrouwen in het huis besloten om een paar keer per week Zumba te gaan doen. Talitha heeft een Zumba dvd meegenomen, zodat we flink kunnen sporten.

Zo hebben we dat net ook gedaan. Driekwartiertjes lang ... Het is wel intentsief maar je houdt er een goed gevoel aan over. Daarbij is het leuk om met z'n allen te staan hupsen en springen op muziek.

Dus Hanny als je hier komt wordt het meesporten.... Neem je kleren en schoenen maar mee

Stage festiviteit

Gister hoorde we van onze stagebegeleider dat er vandaag een soort braderietje was, georganiseerd door onze stage. Het leek ons leuk om even te gaan kijken, dus dat hebben we gedaan. Het was op een grasveld langs ons stageadres. Er waren allerlei kraampjes met o.a. allerlei eten, spelletjes om te doen en spulletjes die verkocht werden. Natuurlijk was er ook muziek. Er stond een man met een gitaar te zingen en er was een koor (deels ondersteund door een band).

Op een gegeven moment kwamen we onze stagebegeleider ook tegen en hebben we er even mee staan kletsen. Ze vertelde dat we maandagochtend wel wat later morgen komen, omdat ze toch nog van alles op moeten ruimen van de braderie. Waarschijnlijk zorgen we dat er rond 9 uur zijn, dan zijn we een uurtje later dan normaal, maar kunnen we nog wat helpen en kennis maken met iedereen.

De rest van de dag gaan we een beetje relaxen en wat dingetjes bijwerken en eventueel al wat aan school doen. We zijn nogal moe van de afgelopen dagen, omdat we alleen nog maar op stap zijn geweest. Wat natuurlijk erg leuk is, maar je merkt dat je na een paar dagen toch ook wel erg moe bent van alle indrukken en alle nieuwigheid.

Dus heerlijk relaxen ...

Op stap

Gisteravond zijn we rond 5 uur richting het centrum van PE vertrokken om uit eten te gaan. In eerste instantie hebben we in een strandtent wat gedronken en op iedereen gewacht. We waren met een groep van 20 mensen, waaronder 2 mensen van Khaya (Martijn & Joe). Joe is de klusser en maakt bij ons het zwembad schoon en schildert dingen als dat nodig is.

Tegen een uur of 7 zijn we naar de Thai gereden. We waren met 5 auto's en reden in een lange slinger achter elkaar aan. Dat zag er erg grappig uit, maar sommige Afrikanen haalde rare toeren uit om ons in te halen. Ze reden over de vluchtstrook of sneden ons af. Zoals je ziet zijn de verkeersregels in Zuid-Afrika wat anders als in Nederland.

De Thai zag er gezellig uit en we hebben flink zitten kletsen. Het duurde alleen een lange tijd voordat het eten kwam, maar dit had waarschijnlijk te maken met de grote groep waarin we waren. Toen het eten uiteindelijk kwam begonnen ze aan het begin van de tafel met uitdelen en tegen de tijd dat de laatste aan tafel eten hadden, was de eerste al weer klaar. Zelf had ik noodels met groenten en inktvis wat erg lekker was. Gelukkig niet te heet, maar bij sommige was het gerecht erg heet tot enorm pittig dat ze heel wat glazen drinken achter over sloegen.

Natuurlijk was er ook een toetjes, maar het ijs hier is toch niet zo lekker als in Nederland. Het is veel wateriger en er zaten klontjes ijs in het ijs. Heel apart om te proeven.

Daarna was het tijd om te gaan stappen. Nog steeds blijf ik er bij dat het stappen in Ierland het leukste is. Maar voodat we er waren moesten we een stukje rijden. Martijn reed voorop, maar helaas lette hij niet erg op of iedereen volgde, want op een gegeven moment waren we ze kwijt. We hebben nog een stukje rond gereden, maar hadden geen idee welke kant ze op waren, dus dan maar bellen waar ze waren. Gelukkig vonden we ze uiteindelijk weer, maar erg leuk was het niet.

Toen werd het stappen al was het wel even wennen, want de mensen van onze groep waren de enigste blanken in de kroeg. Verder waren er alleen maar gekleurde mensen. Dat voelde wel erg raar en ik voelde me er enorm onzeker door. Net alsof je anders bent dan de andere en iedereen je constant aan kijkt en je beoordeeld. (Je voelt je net alsof je een handicap hebt en iedereen dat kan zien. Op die momenten merk je toch wel dat t heel anders is dan Nederland en we overduidelijk uit een ander land komen. Zulke gevoelens heb ik in Ierland nooit gehad.

Tegen een uur of 1 zijn we naar huis gegaan, want we waren allemaal toch wel moe. Een deel van de groep is nog verder gaan feesten in een ander cafe.

Stage

Vanochtend zijn we naar onze stage geweest om kennis te maken. Onze stagebegeleider heet Lauren en is erg aardig. Ze heeft ons enorm veel verteld. Gelukkig konden we het meeste verstaan, maar zo wordt onze engels alleen maar beter.

Als we alles goed begrepen hebben krijgen we ieder 3 clienten die we de komende maanden begeleiden. Het idee is dat we aan hun groep van specialisten worden toegevoegd en samen een plan gaan opstellen voor de toekomst en ze binnen loodsten op scholen. Verder komen we op diverse projecten te staan en komt het regelmatig voor dat we naar scholen moeten en bij clienten of ouders op bezoek moeten. Deze bezoeken zijn door heel PE.

We krijgen samen een kantoor waar we allerlei werkzaamheden kunnen doen. De eerste 2 weken zullen met name meekijken en ontdekken zijn en daarna zullen we wel een idee hebben wat de bedoeling is. Ook hebben we een tas vol met informatie gekregen, o.a. hoe een dossier van een client eruit ziet, een boekje vol met informatie over cerebrale palsey, etc. Veel stuff om te lezen dus.

Maandag beginnen we en moeten we er rond 8 uur zijn. Onze werktijden zijn: Beginnen tussen 8 en 9 uur en we zijn klaar tussen 3 en 4 uur. Dus dat zijn prima tijden.

Hierna zijn we nog voor de fotocamera van Ingrid weggegaan want deze is kapot. Helaas kunnen ze er hier weinig aan doen. Het enige wat ze kunnen doen is er een nieuwe lens opzetten en dat kost evenveel of meer dan een nieuwe camera. Dus zijn we gaan kijken voor andere camera's, maar we hebben er nog geen gehaald.

Daarna hebben we nog een bezoekje aan het winkelcentrum gebracht en meteen even getankt, want van al dat rijden wordt de tank als maar leger. Het is erg raar om hier te tanken, want je hoeft niks te doen. Als je het tankstation binnen komt rijden, dan vragen ze hoe het is, waar je ook echt antwoord op moet geven voordat je verder kunt gaan. Hierna geef je je sleutels af (om het klepje naar de tank open te maken) en zeg je welke benzine erin moet. Vervolgens vullen zij de tank en maken ze je ramen schoon. Ze komen terug met je sleutels en vertellen hoeveel je moet betalen. Je geeft het geld en even later komen ze terug met je bonnetje. En je kunt weer verder rijden ....
Het is zo vreemd dat je niks hoeft te doen en lekker kunt blijven zitten. We worden zo nog lui van al die dingen die voor ons gedaan worden.