Een avontuurlijke dag

Op woensdagochtend wordt het vuilnis opgehaald. Hier kennen ze geen kliko's of afval dat je moet scheiden, dus verzamelen we alles in vuilniszakken die we vervolgens langs de weg zetten. Dit hebben we vanochtend ook gedaan.

Vervolgens gingen Ingrid en ik de deur uit en liepen in de richting van de auto. Ineens zagen we een man en een vrouw bij onze vuilniszakken staan. Wat bleek, zij waren in onze vuilniszakken op zoek naar etenswaren en andere bruikbare spullen. Toen we eenmaal in de auto zaten en wegreden, zagen we dat ze wegliepen met een van onze vuilniszakken. Dit was een enorm rare ervaring, met name om te zien. Op zo'n moment wordt je met je neus op de feiten gedrukt en met name op het verschil tussen rijke en arme mensen en dat jij hier behoort tot de rijke mensen.

Na een kwartiertje waren we op stage, waarna we een half uur later naar een school voor gehandicapte kinderen vertrokken. Deze school zag er erg goed uit en je zag dat ze geen tekorte hadden op financieel gebied. We zijn in enkele klassen wezen kijken en het zag er erg leuk uit. Ook hebben we enkele uren met diverse kinderen gespeeld. We hebben met name met ballen (van allerlei formaten) gegooid en een huis met blokken gebouwd. Het was erg leuk om met deze kinderen te spelen en ze zijn enorm enthousiast. Bij enkele kinderen kon ik een lachje tevoorschijn toveren.

Hierna zijn we naar een 24 uurs opvang voor meervoudige gehandicapten vertrokken. Dit was schokkend om te zien. Er waren 4 grote zalen met op elke zaal een stuk of 40 clienten. Zij lagen in bedden die allemaal langs elkaar stonden. Sommige kinderen zaten op de grond of in een stoel. De meeste kinderen hadden dezelfde kleren aan. Verder werd er hun een dagprogramma geboden, maar het zag er zo raar uit en zo verschillend van Nederland. Je kunt de zalen vergelijken met de ziekenzalen uit de jaren 50. Zo oud en slecht onderhouden.

Vervolgens reden we terug naar ons kantoor en kwamen we onderweg werkzaamheden tegen. In Nederland trekken ze wegstrepen op de grond met een machine. Hier gebeurt dat met een emmertje verf en een verfroller op een lange stok. Erg apart om te zien.
Natuurlijk kwamen we ook weer vele mensen tegen die achter op de auto zaten en rustig aan het wachten waren tot ze op hun plaats van bestemming waren.

Op het kantoor hebben we nog wat gewerkt en zijn we bezig geweest voor school. We hebben o.a. een enorme lange mail naar Taco gestuurd. Hopelijk heeft hij binnekort even tijd om op onze mail te reageren. Ook hebben we met Lauren een gesprekje gehad over een verslag dat we voor school moeten maken. Dit kostte nog wel wat moeite, want een aantal woorden wisten we niet in het engels, zoals methode, methodiek en beleidsdocumenten. Het bleek dat Lauren helemaal nog nooit van een methode of methodiek gehoord had. Ze werken er ook niet echt mee binnen de organisatie. Het was een apart gesprek met veel gelach en rare woorden.

Eenmaal thuis, onderweg hadden we een insectensprai gehaald om van de kakkerlakken af te komen, zijn we op onze kamer tegen de plinten gaan spuiten met de sprai. Niet veel later kwamen er 5 kakkerlakken achteruit. Helaas niet allemaal kleine, maar na een paar minuten waren ze allemaal dood en konden we ze opruimen.

Ook heeft Ingrid gelukkig haar pinpas terug. Een jongen die ze kent uit Biezenmortel is gister aangekomen in PE en had haar pinpas en een ander fototoestel voor haar meegenomen. Dus nu hebben we voorlopig weer genoeg geld :) Hopelijk heb ik snel weer een nieuwe pincode. Volgens mij heb ik dit trouwens nog helemaal niet verteld. Afgelopen maandag gingen Ingrid en ik shoppen en we hadden niet zoveel geld meer, dus ging ik pinnen. Alleen toen ik aan het pinnen was, dacht ik mijn pincode te weten, maar dit bleek niet zo te zijn. Na 3 pogingen kreeg ik hem terug met een briefje erbij dat mijn pas geblokkeerd was. Dat was natuurlijk niet zo slim, want nu zitten we zonder pinpas. Het was erg hilarisch en heb van diverse mensen al andere benamingen gekregen, zoals muts.
Gelukkig heb ik ons mam gemachtigd en kan zij voor mij naar de Rabobank om een nieuwe pincode aan te vragen en mijn pas te deblokkeren.

Dus dat was de afsluiting van 2 leuke dagen :) Morgen gaan we weer naar de Northern Light School en hebben we een nieuwe intake, een vervolg gesprek met de client van dinsdag en een support group.

In het diepe gegooid...

Bij aankomst op stage vanochtend, kregen we te horen dat de stakingen tijdelijk voorbij zijn. Ze zijn opgeschort voor 3 weken, hopelijk blijft t hierbij. Maar t kan goed zijn dat er over 3 weken weer stakingen zijn. Gelukkig kunnen we nu aan de gang.

Dat was ook meteen duidelijk, want we kregen te horen dat we naar de Northern Light School zouden gaan en we ieder een intake zouden moeten houden. Oef, dacht ik, maar veel tijd om erover na te denken had ik niet en een uurtje later zat ik tegenover mijn client. Een meisje van 14 jaar oud met Cerebral Palsy aan haar rechterarm en been. Ze was enorm lief en praat erg zacht, maar ze vertelde dat ze het fijn vond om met ons te praten.

Zelf was ik erg onzeker omdat ik graag alles meteen goed wil doen en graag geliefd wil zijn bij mijn clienten en collega's. Natuurlijk had ik ook enorme hoge eisen aan mezelf gesteld. Het praten in het engels ging beter dan ik verwacht had, maar ik had nogal wat moeite met het formuleren van goede, begrijpbare zinnen voor de client. Inmiddels heb ik het intakeformulier goed doorgenomen en weet ik alle woorden, wat ik in eerste instantie niet wist. Het volgende intakegesprek gaat hopelijk een stuk beter.

Hierna hadden we nog een afspraak staan bij een day care centre in een township. Het was een hele ervaring om daar over de vloer te komen. Alle kinderen spraken Xhoza en kunnen geen engels verstaan. Er zaten 6 kinderen bij elkaar in een groep, maar deze kinderen kende helemaal geen regels. Ze gooide met blokjes, sprongen heen en weer, bleven niet op hun stoel zitten en krijste. Dit werd helemaal erg toen de social worker even weg ging, toen gingen ze helemaal uit hun dak. We kregen ze ook niet rustig, maar toen de social worker terug kwam waren ze ineens weer lieve kindjes. Heel apart om mee te maken, maar ik zou daar niet kunnen werken. De kinderen kregen alleen maar blokjes en autotjes om mee te spelen. Verder helemaal niks uitdagends, terwijl je ze echt wel wat aan zou kunnen leren. Maar helaas ... daar werd niks aangedaan.

De rest van de dag verliep verder goed, lekker rustig en ik heb nog veel na kunnen denken over het gesprek en wat ik de volgende keer anders wil doen. Met name mijn engels moet verbeterd worden en mijn vraagstelling.

Toen we thuis kwamen en ik de wasmand optilde kwam er een kakkerlak tevoorschijn. Je wilt niet weten hoe groot deze was. In eerste instantie gaf ik een gilletje meer van schrik dan iets anders. Vervolgens kwam Ingrid de kamer binnen om te kijken wat er aan de hand was en begon ook te gillen en Dirk's naam te roepen. Die vervolgens aan kwam gelopen om te vragen wat er aan de hand was. Natuurlijk was de kakkerlak inmiddels al verdwenen en stond hij ons wat raar aan te kijken. Hij zal vast gedacht hebben, die vrouwen van tegenwoordig.

Afgelopen week heeft Marjella een nieuw spel geintroduceerd, namelijk Jungle Speed. Het is een fantastisch spel. Het werkt met kaarten, waarvan je allemaal een stapel krijgt. In het midden staat er een totem. Omste beurt draai je een kaart om en als je dezelfde kaart als iemand anders omdraait dan moet je zo snel mogelijk de totem pakken. Degene die als eerste de totem pakt mag zijn open kaarten aan de ander geven. Zo ga je door tot dat iemand al zijn kaarten kwijt is. Dus dat hebben we de avond een aantal potjes gedaan. Hierna was het tijd om naar bed te gaan, want ik was toch wel aardig moe van de hele dag.

Weer een nieuwe stage week

Vanochtend bij het opstaan regende het en niet zo'n beetje ook. Het had de hele nacht al geregend, gewaaid en enorm gestormd. Iedereen had ook niet zo goed geslapen. Wel was het raar om in Zuid-Afrika regen te zien en te voelen. Helaas is het hier dan ook meteen enkele graden kouder, net zoals in Nederland.

Gisteravond kregen we een smsje van Lauren dat de strikes nog steeds doorgaan en met de vraag of we naar stage komen. We hadden terug gesmst dat we toch kwamen omdat we wilde kijken of we tijdelijk een andere stageplek kunnen vinden, zodat we toch aan de gang zijn. Dus om half 11 waren wij op stage.

In eerste instantie ging Lauren bellen of we op een school vandaag of morgen konden kijken en had ze niet zo goed door dat we voor enkele weken, totdat de strike voorbij is, ergens stage willen lopen. Nadat Ingrid en ik even samen overlegd hadden, hebben we het aan Lauren wat beter uitgelegd en daarbij gezegd dat we aan onze uren voor school moeten komen. Hierna ging ze scholen bellen om te vragen of we tijdens de strike stage kunnen lopen en daarna nog voor 1 of 2 dagen kunnen blijven. Na uiteindelijk een stuk of 10 adressen gebeld te hebben had ze 3 plekken waar we terecht kunnen. Morgen gaan we op een school kijken en woensdag gaan we op een school en een verblijf waar de kinderen 24 uur per dag zitten kijken. We mogen kiezen waar we stage willen lopen en zelfs op diverse plekken als we willen.

Ik ben erg benieuwd hoe de stageadressen zijn en we zijn erg blij dat Lauren zoveel moeite voor ons doet

Een dagje op stap met 7 vrouwen

Vanochtend heerlijk uitgeslapen en daarna zijn we naar de markt in st Georges park gegaan. Deze markt is elke eerste zondag van de maand. Helaas stelde de markt niet zoveel voor. Er waren met name kraampjes waar ze 2e hands spullen verkochten. Dit vonden we niet erg interessant, dus gingen we naar de markt langs de zee.

Vorige week zijn we ook bij de markt geweest en deze was erg leuk. Ze hebben daar enorm veel handgemaakte spulletjes die je alleen maar in Afrika ziet. Zo heb ik vandaag een schilderijtje gekocht in zwart wit met daarop een deel van een township. Hij ziet er erg mooi uit en ben er zeer tevreden en trots op.

Na op de markt rond gelopen te hebben zijn we naar een restuarantje aan de zee gegaan. Daar hebben we heerlijk gegeten. We hadden uitzicht op de zee en hebben lekker zitten kletsen. Na nog wat boodschappen gedaan te hebben, zijn we naar huis gegaan en nu zit ik heerlijk achter mijn laptop met een boekje langs me op de bank.

Vanavond gaan we lekker niks doen. Een beetje bank hangen en verder wat lezen.

Een avondje in PE

Gisteravond zijn we uit eten gegaan in PE zelf. Tegen 7 uur vertrokken we en het was een schokkende reis naar het restaurant, want toen we op de straat Buffelsfontein reden, lag er bij het stoplicht ineens een jongen op de weg. Eenmaal dichterbij zagen we dat hij aangereden was, maar het was heel raar want er zat niemand bij. Er stonden wel enkele mensen langs de kant, maar verder was er niks afgezet. De jongen lag heel stil, toch bewoog hij volgens de andere.

Eenmaal verder had niemand ineens meer honger, maar goed, we zijn toch door naar het restaurant gereden. Helaas was er daar geen plek dus op naar het volgende restuarant. Daar was plek genoeg en een uurtje later zaten we aan ons eten. Zelf had ik een heerlijke bak met pasta en vis.

Hierna zijn we coctails gaan drinken in een bar in summerstrand. Deze zag er enorm modern en gezellig uit. We hebben hier enkele uren gezeten en daarna was het tijd om naar huis te gaan en ons bed in te duiken.

Kragga Kamma Game Park

Vanochtend zijn we rond 11 naar het Kragga Kamma Game Park vertrokken. Dit park ligt ongeveer een half uurtje rijden van ons huis (ligt nog in PE). Het is niet zo'n groot park als als het Addo Elephant Park, maar vergelijkbaar met Seeview.

We zijn met 2 auto's gegaan, omdat we met 6 mensen waren. Eenmaal aangekomen bij het park, hoefde we dit keer geen verklaring te ondertekenen, want in voorgaande parken wel moest. Dit is in verband met je eigen risico en veiligheid.

Heel veel bijzonders heb ik niet over het park te vertellen, omdat deze hetzelfde was als de andere 2 parken waar we al geweest zijn. We hebben tijdens de rit de volgende dieren gezien, neushoorns (helemaal op het laatst), giraffe, zebra's, heel veel soorten herten, everzwijnen, struisvogels en we hebben cheetahs geaaid. Deze cheetahs waren 2 en 8 jaar en nadat we een ticket gekocht hadden, mochten we onder begeleiding naar binnen in het hok. Ze lagen heerlijk onderuit tegen het hek aan en keken loom op toen we aankwamen lopen. We mochten ze gewoon aaien, alleen bij een cheetah moesten we niet aan de achterkant komen, want dat vond hij erg vervelend. We hebben een tijd lang de cheetahs geaait en enorm veel foto's gemaakt, waaronder een groepsfoto.

Hierna hebben we nog geluncht in het restaurant en daarna zijn we weer in de auto gestapt om verder te rijden en nog meer dieren te zien. Zelf vond ik het erg gaaf om de neushoorns te zien, want deze had ik nog nooit in levende lijven gezien.

Tegen een uur of 5 waren we weer thuis en vanavond gaan we uit eten.

Vrijwilligerswerk in een township

Vandaag zijn we naar het Missionvale township gegaan, want dat is de plek waar Marjella vrijwilligerswerk doet. Vandaag was de eerste keer dat ze zou gaan en als eerste zouden we een rondleiding krijgen. In de auto, toen we het township in reden, vertelde ze dat ze het fijn vond dat we mee waren gegaan. Het is toch erg raar om een township in te rijden en er mensen te zien rondlopen die geen geld hebben, in huisjes wonen die gemaakt zijn van blik en hout en waar de werkeloosheid enorm hoog is.

Eenmaal de auto geparkeerd te hebben liepen we naar het kantoortje, waar we om 10 uur verwacht werden. Na elkaar handen geschut te hebben vertelde ze, Linda, dat we een rondleiding zouden krijgen op het terrein. We zijn niet het township zelf ingegaan, maar we zijn op het terrein van het care centre gebleven. Als eerste liepen we in de richting van de kerk, deze was pas 5 jaar oud, hiervoor had er een andere kerk gestaan. De kerk zag er enorm mooi uit en je zou helemaal niet het idee hebben alsof je in een township stond, maar toen we buiten kwamen was dat meteen weer duidelijk. In dit township wonen 140 duizend mensen, hutje op mutje.

Vervolgens gingen we een kijkje nemen in de tuinen. Deze bestaan pas enkele jaren, omdat de grond zeer zout is door een fabriek verder op. De grond is zouter dan zeewater, dus daar groeit niks in. Als eerste hebben ze de grond klaar moeten maken om er een moestuin te kunnen maken, dit heeft enkele jaren geduurd. Inmiddels groeit er flink wat groenten en zijn er 42 vrijwillgers, vanuit het township, die helpen in de moestuin. In verband met het water te kort, blijbaar verkeerd Zuid-Afrika in een noodtoestand, want is het water in juni volgend jaar op als er niks gebeurd. Dus hebben ze tonnen neergezet die het regenwater opvangen, daarmee kunnen ze de planten water geven. In heel het township zijn er maar 16 kranen, waarbij alle mensen water moeten halen.
De groentes die in de moestuin groeit mogen de vrijwillgers mee naar huis nemen of verkopen, om wat geld te verdienen. 3 dagen in de week komt er een vrouw (vrijwilliger) die de mensen leert hoe je een moestuin moet onderhouden. Zodat de mensen op een moment zelf de moestuin kunnen onderhouden.

Vervolgens gingen we kijken in de school. Deze zag ik, tot onze verrassing, zeer goed uit. De klassen hingen vol met allerlei platen met daarop cijfers, het alfabet, de seizoenen en de maanden. Ook hadden ze wat speelgoed waarmee de kinderen kunnen spelen.

Hierna liepen we naar de naairuimte. Hier waren 15 vrouwen bezig met het maken van tassen en kussen. Ook maakte ze kleding die kapot was en deze kon dan in de kledingruimte weer uitgedeeld worden aan de mensen in het township. Deze kledingruimte draaid puur op kledinggiften van mensen van buitenaf. 2 keer per jaar (in de zomer en winter) krijgen de mensen in het township nieuwe kleding, meestal zijn dit 2 paar per persoon.

Verder was er een voedselruimte, hier werden voedselpakketen samengesteld. De mensen kregen een blauw plankje, als ze papier of plastic inleverde (dit om het township zo schoon en veilig mogelijk te houden). Dit blauwe plankje konden ze inleveren voor een kopje soeppoeder en een stuk brood. Ook kregen mensen die op een lijst stonden een voedselpakket. Dit voedselpakket bestond uit een blik bonen, een blik vis, een pak suiker, een pak meel, 5 theezakjes, een stuk zeep voor je lijf en een stuk zeep om je kleding te wassen. Dit voedselpakket is voor een week en voor een gezin, die meestal uit minimaal 5 mensen bestaat. Het is niet te geloven dat deze mensen zo weinig te eten hebben, want alles wat in deze zak zit eten wij in 1 dag op met minder mensen.

Vervogens kwamen we aan de achterkant van het Care centre en daar hadden ze een pharmacy, soort verpleegsterpost en een Kerstmis ruimte. In deze kerstmis ruimte maakte ze kleine pakketjes met cadeautjes (speelgoed) voor de kinderen. Dit speelgoed krijgen ze allemaal uit donaties van mensen uit de stad. Vorig jaar hebben ze 8000 cadeautjes uit kunnen delen, helaas hebben ze dit jaar in verband met de crisis veel minder speelgoed binnen gekregen en kunnen ze waarschijnlijk maar een deel van de kinderen een cadeautje geven. Maar het is een prachtig idee dat ze toch iets proberen te doen aan Kerstmis.

Hierna was de rondleiding afgelopen en mochten we weer gaan. Het is zo raar, want de eerste dag hier (en dat is overal) bestaan uit een kennismaking en een rondleiding. Vervolgens mag je weer gaan en begin je de volgende dag of week met werken.

Onderweg naar huis hebben we nog zitten kletsen over wat we gezien hadden. Het is zo raar dat er zoveel mensen in zulke armoede leven. Het liefst zou ik enorm veel geld, speelgoed en kleding inzamelen om deze mensen te helpen.

Jeffreys Bay

Vandaag hadden Ingrid en ik vrij, aangezien er nog steeds gestaakt wordt door alle scholen. Lauren had gister gebeld met de mededeling dat het weinig zin had om te komen, aangezien we toch weinig konden doen en aan school werken heeft nog weinig zin aangezien we wat vragen naar de docent hebben gemaild voordat we verder kunnen en het ook wel belangrijk is om enkele clienten gezien te hebben voordat we verder kunnen met school. Dus dan maar een dagje vrij, wat ook erg lekker is.

Dus is het tijd om iets te gaan doen, maar wat, want inmiddels hadden we het meeste hier in de buurt al gezien. Dus dan maar eens verder kijken, helaas zijn de wegen hier niet zo goed en zijn de meeste dingen te ver om in 1 dag te bezichtigen, maar Jeffreys bay lag op een prima afstand om te rijden. Dus hup in de auto en na een uurtje waren we er. Het was een mooi stuk om te zien en natuurlijk was de zee heerlijk ruig, waar ik van hou. We hebben ook een stuk over het strand gelopen, op onze blote voeten wat hier kan in de winter en zag in het water een flamingo staan. Gaaf om deze zo in de wilde natuur tegen te komen.

Onderweg werk er flink aan de weg gewerkt. Het aparte is dat er delen wel afgezet zijn, maar alleen maar met paaltjes en de mensen lopen hier gewoon rustig langs de weg zonder bang te zijn aangereden te worden. Op een gegeven moment reden we op de snelweg waar je 120 mag en daar liepen gewoon enkele mensen langs de weg, die een stuk verderop moesten zijn. Ook kwamen we op een gegeven moment borden tegen met daarop een lopend mannetje, wat bleek op deze stukken kunnen mensen de snelweg oversteken, dus daar moet je voor uitkijken. Dit zou in Nederland nooit mogelijk zijn.
We kwamen onderweg ook enkele townships langs de weg tegen. Het blijft triets om deze te zien en het viel me op dat deze met name langs grote wegen en snelwegen liggen.

Na een tijdje zijn we verder gereden naar nog 2 andere bay's, ook deze waren erg mooi om te zien. Op sommige plekken lagen flinke rotsen en daar sloeg de zee flink tegen aan. Wat ik prachtig vind om te zien.

Op een gegeven moment zag ik een bordje met daarop een plek waar je walvissen kon spotten, dus zijn we hup die weg ingereden en hebben we een tijd staan kijken. Maar helaas waren er geen walvissen. Er sond ook een man te kijken en zijn lunch op te eten. Daar hebben we een tijdje mee staan kletsen en hij vertelde dat het walvissen seizoen bijna voorbij is omdat het te warm wordt. Hij werkte hier in de buurt en kwam hier elke week om even naar de walvissen te kijken. Vervolgens vroeg hij waar we vandaag kwam en wat we in Zuid-Afrika kwamen doen. Na dit verteld te hebben was hij zeer geinteresseerd in onze opleiding en wenste hij ons nog een fijne tijd en veel plezier. Waarvoor we heb bedankte en verder reden.

Vervolgens was het wel weer tijd om naar huis te rijden, aangezien we het meeste wel gezien hadden. We reden dit keer niet over de snelweg terug maar over een wat kleinere weg, maar wat een prachtige weg. We reden dwars door de bergen en kwamen op een geven moment een prachtige, hoge brug tegen. Natuurlijk stopte we even om foto's te maken en moesten we er ieder even voor om op de foto te gaan.

Op de weg terug naar huis kwamen we langs Sardinia bay. Dit is een prachtig stuk strand wat enorm rustig is. Je moet wel eerst een duin over klimmen voordat je op het strand terecht komt, alleen is er geen wandelpad dus moet je flink door het zand klimmen voordat je boven bent. Maar het is prachtig om de zee met daarachter de duinen te zien. Laatst waren we er met de zonsondergang, maar toen was ik zo stom om mijn fotocamera te vergeten. Helaas waren we er nu te vroeg, dus moeten we binnekort nog een keertje terug om mooie foto's te maken.

Ingrid en ik hebben ons even uitgeleefd in het zand (zie de foto's) en even bewezen dat we wel degelijk van onze vriendjes houden. Ook hebben we flinke voetsporen in het zand achtergelaten. Na de duin weer omhoog geklommen te zijn, zorgde Ingrid nog voor een lawine van zand, doordat ze uitgleed. Het zag er enorm grappig uit. Hierna zijn we terug naar huis gereden en hebben we verder lekker rustig aan gedaan.

Morgenochtend en middag gaan we 200 kinderen in een township vermaken. Dit is het vrijwilligerswerk dat Marjella doet en ze vind het erg fijn als we meegaan, dus dat gaan we morgen doen. De bedoeling is dat we proberen om elke vrijdag mee te gaan en haar te helpen, want 200 kinderen in haar eentje vermaken is wel heel erg veel.