Gestolen banden

Vanochtend stond ik mijn glas leeg te drinken en ondertussen een beetje naar buiten te kijken. Opeens zag ik dat bij een van de auto's er 2 banden onderuit waren. Na 3 keer gekeken te hebben, waren de banden er inderdaad onderuit en was het niet een droom. Het was de auto van Lindy en Talitha. In eerste instantie dacht ik wat moet ik hiermee doen, maar besloten om hun toch maar wakker te maken. Ze lagen beide nog te slapen, dus aangeklopt en het minder goede nieuws maar even verteld. Vervolgens keken ze me allebei aan alsof ze een spook zagen.

Ineens waren ze beide heel snel uit bed en gingen ze mee naar de keuken om te kijken of ze er inderdaad onderuit waren en dat was zo. Dus hebben ze de eigenaar van de auto ofwel het verhuurbedrijf gebeld en uitgelegd wat er aan de hand was. Zij zeiden dat ze er zo waren met nieuwe banden en dat was inderdaad ook zo, want Ingrid en ik waren net op stage en toen belde Lindy al op om te zeggen dat de banden er al onder lagen.

Ook vertelde ze dat ze Martijn had gebeld om te vertellen wat er gebeurd was. Martijn vertelde dat hij dit nog nooit had meegemaakt. Wel dat er een ruitje ingetikt werd en een radio gestolen wordt. Maar banden stelen was nieuw voor hem en ook voor ons.

Op stage keek Lauren ons erg verbaasd aan toen we het hele verhaal vertelde. Ze had dit ook nog nooit gehoord en meegemaakt. De dag op stage was erg leuk, want de ochtend hebben we op kantoor doorgebracht met het maken van de workshops.

Om 12 uur hadden we een afspraak op de Lonwabo school (waar we de sponsoractie voor gedaan hebben). De gehele weg kende we al, want de school lag in het township waar we elke vrijdag komen. De school zag er enorm oud en kaal uit. De klassen hadden een gelig kleurtje en in de klassen met jongere kinderen had nog wat aankleding en speelgoed, maar de klassen waar oudere kinderen zaten had helemaal geen aankleding. De kinderen waren enorm lief en ze vonden het helemaal geweldig dat we zouden komen.
We hebben een gesprek gehad met de occupational therapist en zij heeft ons de hele school laten zien. Ook zij vond het erg leuk en fijn dat we kwamen helpen. We gaan een keer per week er naar toe om de kinderen voor te lezen, individueel te begeleiden en de kinderen met problemen te helpen. Deze problemen kunnen betrekking hebben op van alles.

Het lastige, ook op deze school, is dat de kinderen Xhoza spreken en geen engels of afrikaans. Wel kunnen veel kinderen afrikaans en engels verstaan met echt communiceren wordt erg lastig. Dus ben benieuwd hoe dit gaat, maar we gaan het gewoon proberen en ik heb er nu al zin in om te beginnen.

Vervolgens zijn we nog even naar kantoor gegaan en daarna naar huis. Marjella had ons 's middags gesmst met de vraag of we 's avonds mee wilde naar een concert op haar school. Haar school bestond 40 jaar en ze hadden maanden geoefend op een concert en dat was het ook waard. Het zag er prachtig uit. We hebben enorm veel filpmjes gemaakt en deze zal ik een keer online zetten, maar dat wordt wel volgende week.
Alle kinderen waren aan het dansen en veel van hen zongen ook. Dat was erg mooi. Het was enorm leuk in elkaar gezet. We hadden een leuke avond en daarna zijn we heerlijk op tijd, na een telefoontje van ons mam naar bed gegaan.

Een kantoordag

Vandaag hebben we een saaie kantoordag gehad ... Helaas weinig over te vertellen. We hebben met name de workshops uitgewerkt en wat dingen voor school gedaan. Zelf vind ik het nog lastig om schoolopdrachten in te plannen. Want thuis heb ik er nog niet echt tijd voor en op het werk dan wel af en toe. Maar jezelf er echt toezetten is lastig. Maar dat gaat wel helemaal goed komen.

's avonds zijn we uit eten geweest, hier hangt nog een leuk verhaal aan vast. Want 's ochtends stond ik met mijn fohne in het stopcontat en zetten ik hem aan, maar hij deed niks. Dus ging ik kijken of de lampen het wel deden, want de stroom stond toch echt aan, maar ook de lampen deden het niet. Dan maar even checken of we nog genoeg electriciteit hebben, ook dat hadden we nog genoeg. Wat bleek de electriciteit in het hele huis deed het niet meer. Dat is wel vervelend want ook de koelkast en de vriezen stonden nu zonder stroom.

Ingrid en ik moesten naar stage dus hebben we een briefje achter gelaten voor de andere om te vragen of ze wilde kijken of er tegen de tijd dat zij opstonden wel weer stroom was. Later kreeg ik een smsje dat er geen stroom was en dat ze Martijn gebeld hadden, hij zou er werk van maken.

Tegen de tijd dat we thuis was ik benieuwd of er weer stroom was, maar helaas, we zaten nog steeds zonder stroom. Dus Martijn maar weer gebeld en we moesten gaan informeren bij de buren of zij wel electriciteit hadden. Het antwoord daarop was ja. Zij hadden gewoon licht en electriciteit, dus wij Martijn weer gebeld en hij zou iemand langs sturen. Dus even later stond de loodgieter die 's ochtends voor de douche was geweest nu in onze keuken onze stoppen om te zetten. Wat bleek nu, want het was enorm simpel. We hadden alle stoppen om moeten zetten en ze vervolgens allemaal terug behalve die van de geizer. Die moesten we als laatste tegelijkertijd weer doen en doen hadden we weer electriciteit. Zo raar ...

De bioscoop

Vanochtend gingen we naar de Northern Light School omdat we vandaag zouden beginnen met de kinderen die al langer in het project zitten. Helaas kwamen we erachter, toen we al een half uur op de Northern Light School waren omdat Lauren een beetje te laat was (half uurtje maar), dat de kinderen examens hebben en we ze dus niet kunnen spreken. Deze examens duren de komende 2 weken, dus toen zijn we maar kantoorwaars gegaan, want op de school konden we verder niks meer doen.

Zelf vond ik dit wel erg jammer, want we waren eindelijk een week aan de gang en nu konden we weer 2 weken niks doen. Na deze examens hebben de kinderen een week vakantie en wij ook, want we gaan met 5 meiden een week naar Kaapstad en de omgeving bezichtigen.

Op kantoor hebben we samen met Lauren gebrainstormd over het resource centre dat ze op wil gaan zetten. We hadden hiervoor diverse ideeen, waaraan zij nog helemaal niet gedacht had. Veel dingen kennen ze hier ook niet, die in Nederland erg normaal zijn.

's Avonds zaten we rustig op de bank, natuurlijk met onze laptop op de bank, en toen kwamen Lindy en Talitha thuis. Ze vroegen of we mee naar de bioscoop gingen. Er draaiden een leuke maffe comedy. Daar hoefden we niet lang over na te denken en een half uurtje later zaten we in de auto in de richting van de bioscoop.

De film was erg leuk en met name erg goedkoop. Je kunt hier naar de film voor 30 rand ofwel 3 euro. Natuurlijk moest er vandaag nog wel iets gebeuren voordat we gingen slapen. Dus wij waren onderweg naar de auto, bleek de in/uitgang waardoor we gekomen waren afgesloten te zijn. Dus moesten we weer terug naar een andere in/uitgang. Het vervelende was dat deze in/uitgang aan de zijkant van het gebouw was en we daarom om het hele gebouw heen moesten lopen, wat een flink eind was. Tijdens het lopen kwam er opeens een auto aangereden en wij allemaal een beetje achterom kijken want we liepen hier met een aantal dames in het donker. Was het de auto van de beveiliging van het winkelcentrum waar de bioscoop in zat. Hij vroeg of we het konden vinden en waarom we hier liepen. Dus wij uitgelegd dat de auto aan de andere kant van het gebouw staat en de andere in/uitgang afgesloten was. Hij moest erom lachen en we mochten doorlopen. Hij wilde het alleen maar even checken. Even later toen we aan de andere kant van het gebouw waren zagen we hem nog een keer langs rijden en groete hij naar ons.

Uiteindelijk waren we ruim een half uur later thuis en zijn we vlug ons bed in gekropen. Wat een dag en we wilde alleen maar naar de bioscoop. De film was trouwens erg geslaagd, met name een lach film.

The Merryvale School

Het is weer maandag en dat betekend stage lopen. Dus om half 8 stonden we langs ons bed en om half 9 zaten we in de auto. We moesten, voordat we naar stage gingen, eerst even langs the patrol station omdat onze linkerband enorm slap was. Bij the patrol station vullen ze deze voor je, dus dat is makkelijk. Om iets voor 9 uur waren we op stage.

Ingrid en ik wilde graag een dag in de week stage lopen op een school en vorige week hebben we enkele scholen bezocht. Daar kwam uit dat we de Merryvale school het leukste vinden en denken dat we daar het meeste kunnen leren en van nut kunnen zijn voor de kinderen. Dus belde Lauren naar de school en sprak af met de fysiotherapeut (die we vorige week ook hadden gesproken) dat we een half uur later aanwezig zouden zijn.

Zelf had ik ingedachten dat we een gesprek zouden hebben en dat daarin besproken zou worden wat we zouden kunnen doen en wat ze van ons verwachten. Ik had niet verwacht dat we meteen een halve dag mee zouden draaien.

De fysiotherapeut liet ons 2 klassen zien, eentje met kinderen van 6 tot 8 jaar en eentje met kinderen van 9 tot 11 jaar. Ingrid mocht kiezen en ze koos de klas met de jongere kinderen, dus ging ik naar de oudere kinderen toe. Wat mij betreft prima en het is een leuke klas, ook is de lerares erg aardig en ze is enorm blij met mijn hulp.

In eerste instantie heb ik even met de lerares gepraat en toen ik binnen kwam was het net pauze voor de kinderen, dus heb ik ze een beetje leren kennen en met ze gespeeld. De meeste kinderen zitten in een rolstoel en enkele kunnen lopen. Er zitten trouwens 8 kinderen in de klas. Alle kinderen spreken Afrikaanse en enkele engels, dus dat is af en toe wel lastig maar ik kan ze meestal redelijk verstaan en of ze mij begrijpen is een tweede maar daar kom je niet zo goed achter omdat het niveau nogal laag is. De verdere dag tot een uur of 1 ben ik op de school geweest en bezig geweest met de kinderen. Ook ben ik een tijdje individueel bezig geweest met enkele kinderen.

De lerares vertelde dat ze graag wilde dat ik individueel met kinderen bezig zou zijn, met name op de computer en het leren van woordjes/alfabet. Ze vertelde dat van een van de jongens de ouders een maand geleden gescheiden zijn en hij nu heel ander gedrag vertoont dan voorheen. Graag wilde ze dat ik een oplossing voor dit probleem vond omdat ik een social worker ben. (Er wordt zeer regelmatig zo gereageerd als je verteld dat je social worker bent. Jij bent de social worker dus jij moet maar een oplossing zoeken) Oei, dacht ik, maar ik heb haar wel uitgelegd dat ik eerst de jongen wat meer wilde leren kennen en veel met hem zal gaan werken, maar of ik een oplossing wist/kan vinden weet ik niet. Natuurlijk ga ik wel mijn best doen, maar of ik echt een oplossing kan vinden weet ik niet.

Tegen 1 uur vertrok ik samen met Ingrid weer omdat we nog enkele dingen op kantoor moesten doen. De lerares vertelde nog dat ze het erg fijn vond dat ik gekomen was en uitzag naar de volgende maandag. Want we komen voortaan elke maandag naar Merryvale. Zelf vond ik het enorm leuk, veel leuker dan ik gedacht had. Het is leuk om de kinderen uit te dagen en nieuwe dingen te leren. De kinderen lachen veel en vinden veel leuk wat je doet. Wel ga ik nog wat moeite krijgen met de taal en met mijn geduld. Want deze kinderen snappen het niet altijd helemaal en jij snapt hen niet, maar ook dat komt wel goed. Het is een mooie uitdaging.

Op kantoor hebben we nog enkele dingen gedaan en overlegt met Lauren, waardoor we nu een enorme lijst van dingen te doen hebben. Nu is het zelfs zo dat ik niet meer weet waar ik moet beginnen, maar dit is stukken beter dan 2 weken geleden waarbij ik helemaal niks te doen had. Dus hup aan het werk :)

's Avonds zijn we uit eten gegaan bij een leuk restaurantje midden in het centrum. Het is hier werkelijk zeer goedkoop, want je kunt hier een hoofdgerecht, nagerecht en drinken voor ongeveer 10 euro kopen. Het uit eten was erg gezellig en nu zit ik rustig op de bank mijn verhalen bij te werken en een nieuw filmpje te maken. Over een half uurtje ga ik lekker naar bed :) Slaap lekker en tot morgen.

Naar de kerk & Paintballen

Vanochtend was het erg vroeg dag, aangezien we om 9 uur in de kerk moesten zijn. Anouk was uitgenodigd door een collega van haar stage. Bij Anouk komen wij wekelijks op stage omdat zij op de Northern Light School werkt, waar wij de meeste clienten hebben. Dus zo gezegd, zo gedaan stonden we om half 8 langs ons bed en waren we een uurtje later klaar om te vertrekken.

De kerk was genaamd de Evangelische Bijbel Kerk en lag niet ver van Walmer / Greenshieldspark vandaag. Het was een kwartiertje rijden. Het zag er niet echt als een kerk uit en dit komt omdat ze nog niet genoeg geld bij elkaar hadden om een kerk te kunnen bouwen. Daarom werden de diensten nu gehouden in een zaal.

De dienst begon met zingen. In eerste instantie waren de kinderen er ook bij, maar na een half uurtje moesten zij weg en werden zij ergens anders bezig gehouden. Na de liederen werd er gevraagd wie er jarig waren deze week en we zongen Happy Birthday voor deze mensen! Hierna werden er nog meer liederen gezongen en werden we voorgesteld. We moesten onze namen zeggen en ze waren enorm blij dat wij er waren.
Vervolgens moesten de kinderen weg en ging de dienst verder, alleen was dit volkomen gericht op de bijbel. Er werden stukken uit voorgelezen en een ander stuk werd uitgelegd. Apart om dit mee te maken, op een gegeven moment had ik echt t idee dat ze me probeerde te overtuigen dat ik in God moest geloven. Zo merkte ik, sorry voor de mensen die wel geloven, dat ik weinig met het geloof heb. Wel vond ik het enorm gaaf om een dienst in Zuid-Afrika mee te maken. Op het einde werden er nog meer liederen gezongen.
Je merkt dat het hele andere diensten zijn als in Nederland.

Vervolgens kwamen we thuis en hadden een aantal andere iets leuks gevonden om te doen, namelijk paintballen. Dit had nog nooit iemand gedaan, dus het was de moeite waard om te proberen en het voordeel was dat het 10 minuten rijden was van ons thuis.

Dus om 2 uur zaten we allemaal in de auto en hup daar waren we dan, klaar om te paintballen. In eerste instantie moesten we ons naam en handtekening op een verklaring zetten. Vervolgens mochten we allemaal een overal aantrekken, zodat onze kleren wat beschermd werden tegen de verf. Vervolgens kregen we allemaal een geweer, verfballen en een masker zodat we de verf niet in ons gezicht zouden krijgen.

Toen waren we klaar om te beginnen en mochten we het eerste veld op. DIt was een veld met alleen maar betonnen buizen waar we achter konden schuilen. Als je geraakt werd met een verfballetje dan moest je terug naar je post (het team was in 2e gedeeld en ieder had een eigen post aan de andere kant van het veld) en daar de palen aanraken. Vervolgens mocht je weer meedoen. Dit ging een tijdje zo door en ik werd een keer geraakt op mijn masker waardoor ik niks meer zag, dus hup mijn geweer omhoog (dan mochten ze niet op je schieten) en naar het mannetje buiten het veld, zodat hij mijn bril schoon kon maken.

Na een tijdje op dit veld gespeeld te hebben, gingen we naar een ander veld. Dit was een veld in het bos. Hier was het een stuk lastiger om mensen te zoeken en te raken, omdat er overal takken hingen en daar je balletjes op afkaatsen. Bij dit veld hadden ze andere regels, namelijk als je een balletje verf tegen je aan had gekregen dan moest je het veld verlaten en zo kon je zien welk team er wint.
Als laaste veld hadden we een veld vol met houten huisjes. Dit vond ik het leukste veld, maar ook wel moeilijk. We hebben hier 2 games op gespeeld en hierna waren alle verfballetjes op was het tijd om naar huis te gaan. Iedereen was erg moe en had last van zijn armen van het geweer vast houden. Deze was best zwaar, maar het was een gave ervaring.

Na een half uur waren we weer thuis en konden we allemaal lekker onder de douche, want het paintballen had wel wat inspanning gekost. Ik ben een tijdje op mijn kamer geweest, want had het even gehad en had even wat tijd alleen nodig. Je merkt dat het op een gegeven moment wel even veel is als je constant met z'n 8e op elkaars lip zit. Na een tijdje op mijn kamer gezeten te hebben ben ik naar de woonkamer gegaan en heb ik heerlijk zitten lezen tot dat we konden eten. Inmiddels heb ik mijn weblog weer bijgewerkt, al komen er binnekort nog enkele foto's op (Van Lia Schilder heb ik nog meer fotoruimte gekregen, dus voorlopig kan ik flink vooruit, aangezien ik nu 1000 foto's kwijt kan. Aan het begin van mijn reis had ik van Kees ook 200 foto's als fotoruimte gekregen.) Zo meteen ga ik mijn bed opzoeken, want ik ben toch aardig moe en morgen moeten we weer fit zijn om aan stage te beginnen. Dus slaap lekker ...

Cricketwedstrijd

Vanochtend hebben we eerst boodschappen gedaan, want dat was hoogste tijd aangezien we stroom moesten hebben en diverse andere boodschappen. 's Middags zou om half 2 de cricketwedstrijd beginnen, eigenlijk zou Lauren meegaan, maar helaas was haar vriend flink ziek en had ze ons gesmst om te vragen of het erg was als ze niet meeging. Hierop reageerde we dat we dit geen probleem vonden en dat we het wel zouden vinden.

Tegen 1 uur waren we bij het stadion en vonden we een plaasje in de zon (al verdween deze na een uurtje achter het stadion). We waren met het hele huis gegaan samen met Berend (hij zit in een gastgezin, maar komt hier regelmatig over de vloer). Om half 2 begon de wedstrijd en het eerste half uur zijn we bezig geweest met het uitzoeken van de regels, want geen van ons wist hoe het spel gespeeld werd. Gelukkig was het niet zo heel moeilijk en het was leuk om te zien. Ondertussen hadden we wat eten en drinken gehaald. Het rare is dat het eten soms heel duur is (vergelijkbaar met Nederland) terwijl het de volgende keer enorm goedkoop was. Zo hadden we een ijsje met 2 bolletjes voor 10 rand (= ongeveer 1 euro) en je had een grote zak met een suikerspin erin voor 5 rand (= ongeveer 50 eurocent) Maar na 2 uur was het spel nog steeds niet voorbij en iedereen had het inmiddels erg koud. Zo zijn we tegen 4 uur / half 5 naar huis gegaan om vervolgens lekker op te warmen in de zon in de tuin. In het huis is het ook erg koud, omdat ze hier geen verwarming hebben, dikke muren hebben en de zon het huis niet echt verwarmd. DIt is natuurlijk heerlijk in de zomer, maar in de winter / lente is het soms nogal koud.

Niemand had zin om te koken vandaag, dus hebben we pizza laten bezorgen. Erg lui, maar het was erg lekker voor een keertje :)

's Avonds zijn we nog naar de cocktailbar gegaan. Dit blijft een enorme relaxte plek en de cocktails / smoothies zijn enorm lekker. Iedereen gaat er graag naar toe en ik heb altijd het idee alsof ik er even uit ben. DIt keer, omdat ik reed, heb ik een heerlijke smootie met allerlei vruchten op. Heerlijk om te drinken .... Mocht je ooit naar Zuid-Afrika en naar PE gaan, ga dan vooral even een drankje drinken bij deze cocktalbar. Hij zit in summerstrand aan de boulevard bij de zee, voor het benzinestation tegenover de haven. Zo kunnen jullie hem vast wel vinden, of niet??

Townshiptour met Khaya

Vandaag zijn we in de middag met Marjella meegegaan naar Missionvale Township om de kinderen van de school bezig te houden. Dit is Marjella's vrijwilligerswerk. Vorige week waren we hier ook geweest en hebben we een rondleiding gekregen, maar deze week zouden we echt beginnen. Bij binnekomst in het township bleek de poort bij de parkeerplaatsen afgesloten te zijn, dus dan maar even bellen naar onze contactpersoon. Na 5 minuten kwam er iemand de poort open maken. Het is wel raar om dan een tijdje in de auto te zitten wachten, terwijl er allemaal mensen langs lopen en je aankijken en grondig bekijken, want wat doen 5 blanke dames nu in een township in een auto.

Eenmaal binnen werden we overgedragen aan het hoofd van education van de school. Hij vertelde dat de kinderen nog in de klas waren en we de kokkin even moesten helpen. Zij was bezig met het maken van sandwiches voor de kinderen. Ineens kwamen we met 5 man helpen en het vrouwtje stond een beetje raar te kijken, van dat gaan snel. En inderdaad na 20 minuten waren alle 100 sandwiches klaar en lagen ze in een grote mand te wachten om opgegeten te worden.

Vervolgens mochten we een tijdje op de kinderen passen en bezig houden, want de leerkrachten hadden een vergadering. Als eerste zijn we met ze gaan lummelen, dit is een makkelijk spelletje en kende ze ook. Het lastige was dat de kinderen geen engels spraken en sommige het wel verstaan, maar alleen maar simpele woorden en ga dan maar eens een spel uitleggen. Maar het lummelen ging erg goed en de kinderen vonden het leuk om te spelen, aangezien de groep steeds groter werd.

Veel kinderen waren ook zelf aan het spelen, dus heel veel bezig houden hoefde niet. Na een tijdje hebben we nog wel tikkertje gedaan. Dat spel kende ze ook, dus dat hebben we een tijd gedaan. De kinderen vonden het ook erg leuk om aan onze haren te zitten. Deze zijn heel anders dan zij gewend zijn en ze vonden het vooral prachtig dat onze haren zo lang zijn.
Je merkte wel dat deze kinderen uit een township kwamen, want hun kleren waren vaak kapot en met name hun schoenen, daar zaten hele gaten in. Verder roken ze ook niet allemaal erg fris en hadden de meeste kinderen geen schooluniform.

Om een uur of half 3 kwam de drumteacher. Hij vertelde dat het voor ons vandaag een speciale dag was en wij mee moesten meedoen/kregen les. Dus zo gezegd zo gedaan, en binenn 5 minuten zaten wij ieder met een trommel tussen onze benen. Stap voor stap kregen we diverse ritmes uitgelegd en deze moesten we (na)spelen. Het was erg leuk, want ook diverse kinderen deden mee. Een van de kinderen zat langs mij en als ik het ritme niet helemaal snapte of het fout deed. Deed hij het voor op mijn trommel, net zolang tot dat ik hem door had. Nadat wij een tijdje gespeeld hadden, stelde de drumteacher voor dat hij met de kinderen een stuk voor ons zou spelen. Dit stuk was alleen langer dan even, en na een half uur waren we nog steeds aan het kijken. Helaas was het op een gegeven moment tijd om te gaan, aangezien we op tijd thuis moesten zijn voor de townshiptour van die avond.

Om 5 uur moesten we verzamelen op de hoek van 8th avenue en heugh road. Vervolgens reden we naar het township waar we de auto bij het politiebureau neerzetten. Daar zou hij veilig staan, wat wel een erg fijn gevoel was. Vervolgens stonden Prof en Juice op ons te wachten, onze tourguides. De groep werd in 2e gedeeld en elke groep ging mee met een andere tourguide, zelf zat ik bij Prof. Beide kwamen uit het township en konden er enorm veel over vertellen.
Het was erg apart om door een township te lopen. Je ziet dan ineens hoeveel armoede er is en het liefst zou je alles aan hen geven wat je had, alleen maar zodat ze even geen honger hadden. In een van de huisjes mochten we ook kijken en ze hadden daar werkelijk niks. Alleen enkele matrassen, om te drinken hadden ze enkele koppen en kistjes/dozen om op te zitten. De rest lag en sliep op de grond. Erg apart om te zien.

Je kunt moeilijk omschrijven hoe raar het is om door zo'n township te lopen. Je kijkt zelf veel rond, maar de mensen kijken jouw ook aan en ze vinden het allemaal prachtig om op de foto te komen. Met name de foto's bekijken vinden ze prachtig.

Vervolgens gingen we naar een taverne in het township om wat te drinken. We waren daar niet te enigen, want er waren ook allerlei locals. Het was een gezellige plaats en na een tijdje vertrokken we naar het community centre waar we een 3 gangen diner zouden krijgen.
Het voorgerecht was een spinaziesoep met heerlijk zelfgemaakt brood. Op dit brood kon je een soort chutney of boter doen. Na het voorgerecht kregen we een optreden van de kinderen uit het township. Zij konden erg goed dansen en het was erg leuk om te zien :) Fasinerend wat zij kunnen en met name hoe slecht wij kunnen dansen in vergelijking met hen.

Het hoofdgerecht bestond uit spinazie (deze was overgebleven van de spinaziesoep, maar nu was het sap eruit gehaald), een soort rijs/mais, pompoen, lam en kip. Deze kip was die middag geslacht en daarna voor ons klaargemaakt. Als toetje kregen we vanilleijs met chocoladesaus. Het was een heerlijk diner en fantastisch om de kinderen te zien dansen. De mensen waren zo gastvrij. De vrouwen die het eten hadden gekookt, waren echt Afrikaanse dames en zagen er ook zo uit :)

Op het eind hebben deze dames ook het volkslied van Zuid-Afrika gezongen. Dit was erg gaaf om te horen. Hierna moesten wij het Wilhelmus zingen, wat redelijk ging maar na een couplet wist niemand het meer. Vervolgens was het tijd om naar huis te gaan en ik merkte dat ik erg moe was van alle indrukken. Dus om half 12 was t tijd om naar bed te gaan...

Het was een fantastische en rare dag. Je ziet zoveel tegenstellingen en om je dan voor te stellen dat jij enorm rijk bent in dit land, is vreemd. Deze mensen hebben gewoon niks, helemaal niks en zijn blij als ze elke dag iets te eten hebben. Zo vreemd...

Back at Northern Light School

Vandaag gingen we weer terug naar de Northern Light School voor onze 2e intake en voor ons 2e gesprek met de intake van afgelopen dinsdag. Dit keer had ik me een stuk beter voorbereid, aangezien ik het hele intakeformulier had doorgenomen en deels vertaald naar het Nederlands. Op het intakeformulier staat een deel waarin er allerlei vragen worden gesteld over je gezondheid, misbruik, pesten, etc. Deze vragen heb ik op een betere, aansluitendere manier (voor de doelgroep) beschreven zodat ik vandaag de vragen goed kan stellen. Het is wel enorm raar om sommige vragen in het eerste gesprek te stellen. In Nederland zou je zulke vragen helemaal niet durven te stellen. Enkele voorbeelden hiervan zijn 'Ben je ooit seksueel misbruikt?', 'Ben je ooit lichamelijk of geestelijk misbruikt?', 'Ben je ooit gepest?'. Bij de vragen hoe oud je ouders zijn en of je een goede relatie met je ouders hebt, staat er ook een optie of de ouders overleden zijn, wat zeer regelmatig voorkomt, zoals ik gehoord heb.

Eenmaal aangekomen op de Northern Light School hebben we eerst een support group gehad met alle kinderen die verbonden zijn aan het Ukheto project. Tijdens deze bijeenkomst wilden we inventariseren wat zij nog graag wilde leren of behoefte aan hebben, zodat we hierover workshops kunnen geven. Helaas, kwam er weinig reactie. Je merkte dat alle kinderen nogal verlegen zijn en niet zo goed hun vragen aan durfde te geven. Uiteindelijk hebben we met ze afgesproken dat ze over de workshops na gaan denken en dat wij ook met enkele ideeen zullen komen.

Hierna had ik mijn 2e intake. Dit keer met een jongetje van 17 jaar en hij zit in de grade 6. Je merkte tijdens de intake dat hij moeite heeft met praten, met name in het engels (hij is van orgine Afrikaans) en met het vormen van zinnen. Dit keer ging de intake een stuk makkelijker. Met name het praten in het engels en het maken van de zinnen, zodat deze goed aansluiten bij de doelgroep. Wel had ik enkele keren dat het jongetje mij niet goed begreep.

Ik merkte tijdens de intake dat het lastig is om zinnen op verschillende manieren/intonaties te zeggen. In het Nederlands heb je een zin die je op verschillende manier/intonaties kan zeggen, maar in het engels is dit veel moelijker. Je kunt de zin vaak maar op een manier zeggen, omdat je al blij bent dat je de zin op een goede, vaak correctie, manier kunt zeggen. Verder is het lastig om te peilen wat de client er nu van vindt, hoe hij de zinnen oppakt en wat hij van jou/het gesprek vindt. In Nederland heb je hier nog wel enig beeld van, maar als ik in het engels praat vind ik dit erg moeilijk om te peilen. Als ik mezelf zo hoor klinkt het echt enorm slecht, vreemd en zijn het brakke zinnen. Hopelijk verbeterd dit nog wel wat.

Het tweede gesprek ging redelijk. Ik wist deels waar ik het over moest hebben, maar de client gaf alleen maar antwoord met enkele woorden en daarna was ze stil en zat ze me verwachtingsvol aan te kijken. Zelf merk ik dat ik het nog lastig vind om hier goed op in te spelen en op door te blijven vragen, zeker omdat dit pas de 2 keer was dat ik haar zag.

Hierna was het tijd om weer terug naar kantoor te gaan en daar nog wat zaken af te ronden. Nu hebben we ineens een hoop meer werk, want we kunnen de workshops uit gaan werken, de dossiers gaan maken, de verslagen voor school maken, etc.