Inbrekers deel 2

Waar we een paar dagen geleden nog hartelijk hebben gelachen om de inbrekers welke hard hun best hebben gedaan om bij Vera de kamer binnen te komen (complete schuifpui verwijderd) enkel om gestuit te worden door een metalen hek is het lachen mij nu dan toch vergaan.

Vera en ik hebben het vandaag al enkele malen over de terugreis gehad en besproken dat we van backpacks zouden ruilen voor deze terugreis, dit daar de backpack van Vera groter is en ik meer gewicht aan boord van het vliegtuig mee mag nemen. De bedoeling was dat ik alvast wat spullen van Vera mee naar NL zou nemen zodat zij geen ruzie kreeg met haar luchtvaartmaatschappij over een overschrijding van het maximum koffergewicht.

Zojuist zitten Vera en ik lekker te lezen op onze kamer en vraagt Vera opeens aan mij 'waar is je backpack eigenlijk?' Waarop ik antwoordde 'in de hoek, naast de schuifpui, hoezo?' Vera wist mij te vertellen dat daar in elk geval geen backpack stond. Na, enigszins verontrust en in het achterhoofd al bewust van het gebeurde, het doorzoeken van de gehele kamer en de rest van het huis konden wij helaas slechts tot één conclusie komen:

De dieven hebben mijn backpack en rugzak, na het verwijderen van de schuifpui, onder het hek door weten te trekken.

Gelukkig had ik zowel mijn backpack als mijn rugzak (welke ik van Kees had geleend, sorry Kees) leeggemaakt bij aankomst en zat er verder niets van waarde in. Wel bijzonder onhandig omdat ik nu morgen of overmorgen nu nog snel met Vera op zoek moet naar een nieuwe rugzak en backpack danwel koffer en deze dingen over het algemeen niet goedkoop zijn.

Een verhaaltje van Maarten

Dat Zuid Afrika een ander land is als Nederland wist ik toen ik door Vera werd uitgenodigd, dat dingen in Zuid Afrika anders werken als in Nederland wist ik toen ik mijn ticket boekte, dat Zuid Afrika bij benadering niet eens in de schaduw van de Nederlandse welvaart kan staan wist ik toen ik in het vliegtuig stapte en dat in Zuid Afrika tot voor niet al te lang geleden apartheid bij grondwet was geregeld wist ik ook. Ondanks al deze prachtige theoretische wetenswaardigheden en feiten kennis kon niets mij voorbereiden op de werkelijkheid zoals ik deze tot op heden heb ervaren in Zuid Afrika.

Vera heeft de armoede al enkele malen aangehaald op haar weblog maar ik wil er toch even de aandacht op vestigen omdat, ondanks het feit dat ik haar weblog lees, de totale en absolute armoede mij compleet heeft verrast. Natuurlijk ken ik, zoals een ieder, de beelden welke je wel eens op de televisie voorbij ziet komen; droevige townships en magere kinderen. Er zit echter een heel groot verschil tussen iets zien op de televisie en het daadwerkelijk zien, voelen, proeven, ruiken en ervaren in eigen persoon, en dan ben ik pas een goede anderhalve week hier terwijl Vera en consorten al 4 maanden hier mee om moeten gaan.

Vanaf het moment dat ik voet op Zuid Afrikaanse bodem zette was de armoede en de hiermee, logischerwijs, gepaarde criminaliteit op een onontkoombare manier aanwezig. In de auto onderweg naar mijn verblijf gedurende de vakantie keek ik (vanachter gesloten deuren) mijn ogen uit naar hoge hekken (welke in menig geval onder hoogspanning staan) om de huizen, de straatverkopers welke je bij het stoplicht aan de auto benaderen, de kapotte kleren en de vervallen staat van elk gebouw dat je ziet. Vera vertelt mij dat je hieraan went maar na anderhalve week ben ik hier in elk geval nog niet aan gewend.

In theorie is in de jaren ‘90 de apartheid afgeschaft maar in de praktijk zie je dat deze nog steeds voort blijft bestaan en dat de sociale ongelijkheid schrijnend is. Het is een droevige constatering te moeten concluderen (voor zover dit kan na slechts anderhalve week aanwezigheid) dat de “rainbow nation” een mislukking is. De blanken verschuilen zich (een absolute noodzaak gezien de grote criminaliteit) achter grote hekken met stekels en prikkeldraad terwijl de gekleurde afrikanen vaak in erbarmelijke omstandigheden in of nabij een township leven. Dit heeft tot gevolg dat de gekleurde afrikaan niet tot ontwikkeling kan komen (want een township, dus geen geld) en de blanke afrikaan de betere opleiding, de betere baan en het betere salaris krijgt en vervolgens ook een woning met een groot hek, prikkeldraad en alarmsysteem aan kan schaffen.

Vera en ik zijn samen een week aan het rondreizen geweest door zowel de Eastern Cape als een gedeelte van de Western Cape. Afgezien van het feit dat deze week rondreizen een geweldige en prachtige week was (zoals ook te lezen op dit weblog) heb ik er ook een heel apart gevoel aan overgehouden. Nog nooit in mijn leven ben ik mij zo bewust geweest van mijn huidskleur en wat dit voor je sociale status kan beteken. Elk hostel, elke B&B en elke Backpackers (ZA variant van een jeugdherberg) waar wij kwamen werd bestiert door een blanke Zuid Afrikaan welke een leger aan gekleurde Zuid Afrikanen als personeel had, de behandeling van dit gekleurde personeel varieerde van ronduit slecht tot middelmatig at best. En toch is dit hier de norm en is dit normaal. Zoals geschreven ik kan er niet aan wennen; in het plaatsje Craddock waren wij de enige twee blanken bij de supermarkt en van alle kanten voelde ik mij bekeken en bekroop mij het akelige gevoel dat de algemene gedachte over blanken, begrijpelijkerwijs, niet al te positief was. Ik voelde mijzelf hierdoor uitermate geïntimideerd (wat waarschijnlijk meer aan mij ligt dan aan de Zuid Afrikanen) en dat ik in dit dorpje door de gekleurde Zuid Afrikanen non stop werd aangesproken met de titel “master” droeg niet bij aan mijn gemoedsrust. Als iemand de behoefte voelt om mij in Nederland met deze titel aan te spreken heb ik hier, uiteraard, geen bezwaar tegen.

Tijdens de rondreis hebben wij met enkele Zuid Afrikanen gesproken en allemaal geven zij te kennen dat het verschrikkelijk is wat er met hun land gebeurt, zij zien ook dat het land door criminaliteit, drugsgebruik, ziektes en schaarste verscheurt wordt. Vroeger was het beter en hadden we deze problematiek niet. Voordat hier de vicieuze cirkel van armoede en apartheid welke geen apartheid meer heet doorbroken wordt dient er nog heel wat te gebeuren. Helaas is de armoede en ellende zo groot dat deze slag nooit vanuit onderop, de mensen zelf, gerealiseerd kan worden. Men snakt naar een sterke overheid met bijbehorende sterke instanties welke niet geplaagd worden door corruptie en criminaliteit, helaas is de werkelijkheid van alledag anders.

Om de lezers van Vera’s blog niet al te depressief achter te laten eindig ik met de opmerking dat, ondanks al zijn problemen, Zuid Afrika een prachtig, geweldig land is met eveneens prachtige en geweldige natuur en net zo prachtige en geweldige mensen.

Een land met twee gezichten.

Afscheid nemen van lieve mensen

Nu realiseer ik me weer dat ik afscheid nemen helemaal niet leuk vindt. De afgelopen 2 dagen heeft in het teken gestaan van het vertrek van Lindy en Marjella. Maandag ofwel 20 december vertrekken zij terug naar Nederland!!

Het is zo raar om te beseffen dat zij alweer terug gaan naar het zeer koude kikkerlandje, terwijl jij hier nog een maand blijft en daarna weer voet op de koude bodem van de Nederlandse aarde zet. Inmiddels heb ik een goede band met beide dames opgebouwd en was het een enorm gezellige tijd. Waar ik ze dan ook uitbundig voor wil bedanken!!

Baye dankie vir die baye leuke tijd!!

Vaak hebben we het al gehad over reunietjes en die zullen er zeker plaats vinden. Gelukkig wonen we allemaal in Nederland en is dat in vergelijking met Afrika een zeer klein landje. Dus elkaar zien komt vast wel goed.

Zondagochtend zijn we nog met een kleine groep naar het marktje geweest. Ik wilde de markt graag aan Maarten laten zien en hij vond het erg leuk :) Daarnaast was het heerlijk om er nog even over te slenteren voordat de groep voor een deel uit elkaar gaat.

In de avond hebben we met z'n allen gebraaid en lekker van de avond genoten. Het was erg gezellig, maar op zo'n moment besef je nog helemaal niet dat het de laatste avond is en dat zij morgen in het vliegtuig terug naar huis zitten. Zo vreemd ... en met name heel onwerkelijk. Ik vin het wel lastig om het goed te omschrijven en neer te zetten, maar je zult er vast zelf ook wel een idee bij hebben.

Maandagochtend heb ik samen met beide dames hun auto weggebracht en zijn ze daarna met mij naar huis gereden. In de middag hebben we nog even geluncht met z'n allen en straks vertrekken we naar het vliegveld om ze weg te brengen. Daarna ruilen Ingrid en ik meteen onze auto om. We zijn gister nog langs de verhuurder gereden en hij had een andere auto voor ons staan. Dus hopelijk is die beter en kunnen we daar de rest van de maand nog wel goed in rijden.

In dit verhaal wil ik nog een keertje stil staan bij de 2 dames die vertrekken, namelijk Lindy en Marjella. De afgelopen maanden heb ik hun enorm goed leren kennen. We hebben enorm veel plezier gehad, samen dingen beleefd, verdriet en blijdschap samen gedeeld. Bij het zo lang samenwonen leer je veel over elkaar en ik mag me geluk wensen beide dames te hebben leren kennen en hoop ze nog vaak in Nederland te zullen zien!!

Het gaat jullie beide dames zeer goed!! Geniet van de terugreis (hopelijk zonder problemen, ondanks de sneeuw) maar geniet met name van jullie warme welkom door familie en vrienden in Nederland!!

Tot in Januari 2011!!!!

Back in P.E.

Vanochtend hebben we een beetje uitgeslapen en daarna snel onze spullen gepakt. Eenmaal beneden in het backpackers kwamen we erachter dat we nog de enigste in het hostel waren kwa bezoekers en het was pas 9 uur. Na ons ontbijt zijn we de auto gaan inladen en vertrokken naar de Zipline die we vanochtend zouden doen.

Het was niet verder rijden en al snel stonden we voor de kantoor om te betalen en daarna werden we aangekleed om te kunnen ziplinen. We kregen een tuigje aan, een helm op en handschoenen aan. Helmaal klaar waren we ervoor, alleen moesten we nog even wachten tot dat de groep wat groter was. Gelukkig waren we al snel met een groep van 8 mensen en konden we vertrekken.

De tocht en het zwieren over de lijnen was weer net zo gaaf als de eerste keer. Het blijft een gaaf gevoel om met een flinke snelheid over allerlei touwen heen te zwieren, onder je de rivier en watervallen te zien en de wind langs je gezicht te voelen. Super!! Ook Maarten vond het erg leuk en genoot met volle teugen.

Na deze overheerlijke tocht zijn we verder gereden naar P.E., maar helaas ging dat niet zonder slag of stoten. Aangezien onze auto weer niet wilde starten en dat terwijl het zonnetje zo lekker schijnt. Normaal heeft de auto daar geen moeite mee, maar na tig keer proberen, ben ik hulp gaan halen, want het zag er niet naar uit dat er snel verandering in zou komen.

Niet veel later kwamen ze ons met 2 man sterk helpen en na een flink kwartier knutselen onder de moterkap, konden we weer verder rijden. Wel kregen we als advies mee om de auto om te gaan ruilen, wat hier kun je niet langer mee blijven rijden. De auto is zeer hard aan een onderhoudsbeurt nodig. Maar op dit moment was ik veel te blij dat de auto het weer deed en inruilen zou ik zeker gaan doen.

Uiteindelijk konden we er gelukkig wel om lachen, aangezien je in Nederland nooit zo'n oude auto mee zou krijgen. Maar goed, een uur of 2 later waren we weer thuis!! Joepie!

Het voelt toch wel echt thuis komen voor mij als ik P.E. weer in rijdt. Het geeft bijna hetzelfde gevoel alsof ik Valkenswaard in kom rijden. Apart he ....

Eenmaal thuis wilde ik het hek open maken die voor de voordeur zit, maar deze was kapot, dus liepen we naar binnen via de garage. Na iedereen begroet te hebben, was ik toch wel erg nieuwsgierig naar mijn kamer en de deur en hoe die eruit zagen.

Ik weet niet wat ik verwacht had, maar het zag er toch wel flink gehavend uit toen ik mijn kamer in liep. De deur zat er scheef in, zodat hij aan de onderkant wel sloot maar aan de bovenkant er een flinke spleet was. Daardoor kon het slot van de deur er ook niet op. Daarnaast stond het hek helemaal scheef en was er flink aan gerommeld en gesleuteld. De plint langs de deur was eraf en er was flink wat verf afgekomen van de muur.

Maar buiten dit alles, ze zijn niet binnen gekomen en daar ben ik al veel te blij om!! Het hek is toch wel erg stevig en heeft zijn dienst bewezen. Hopelijk blijft het de komende maand ook nog zijn dienst bewijzen.

In de avond zijn we uit eten geweest, nog voor Heidi's verjaardag. Zij was namelijk afgelopen week jarig en er was toen bijna niemand thuis. Het was enorm gezellig en we hebben heerlijk gegeten :) Een zeer gezellige avond die we afsloten met een cocktailtje in de coktailbar. Daarna zijn we lekker gaan slapen, aangezien ik toch wel erg moe was van de hele week reizen :) Morgen een nieuwe dag!!

Een game drive

Maarten en ik had besloten om niet meer vroeg op te staan om naar dieren te gaan kijken, maar op dit besluit kwamen we al snel terug. Aangezien we vandaag deel zouden nemen aan een game drive. Dit stond al heeeel lang op mijn verlanglijstje en het leek me super gaaf.

Zo stonden we vanochtend om half 7 langs ons bed en een uurtje later zaten we kant en klaar in de auto. Helaas regende het en even dacht ik dit gaat mis, want zitten we dadelijk in een open auto te verregen. Maar gelukkig zat er een doek dat doorging als dak op de auto.

De game drive werd gehouden bij de Botelierskop en dit is een groot prive natuurgebied. Om half 9 zaten we in de grote auto en klaar met onze fototoestel in onze hand. De eerste dieren die we zagen waren de olifanten. Ze waren prachtig om te zien en stonden rustig te eten en bladeren van de bomen af te trekken. Het kleintje dat inmiddels al 3 jaar oud was, maar nog steeds erg klein, stond rustig mee te eten en zo af en toe even naar ons te kijken.

Vervolgens reden we verder en kwamen we bij de bokken. Deze bokken had ik nog nooit eerder gezien en wilde maar al te graag op de foto. Het was erg leuk want iedere keer als we bij de dieren stopte dan vertelde de driver iets over de dieren.

Zelf hoopte ik heel graag dat we nog neushoornens zouden zien, want deze heb ik pas 1x gezien. Mijn geluk kon niet op, wat op een gegeven moment zouden we naar de giraffe gaan, maar de driver kreeg via zijn walki talki door dat er verderop neushoorens zaten, dus daar gingen we direct naar toe. Er lagen 4 neushoorens heerlijke te liggen in het gras. Toen we aan kwamen rijden, keken ze een beetje loom op en legde daarna hun hoofd weer neer. Op een gegeven moment stond er dan toch een neushoorn op en toen werd me toch wel duidelijk dat het forse dieren zijn.

Deze staande neushoorn wilde niet alleen staan en ging vervolgens zijn vriendje wakker maken. In eerste instantie een beetje tegen hem aan wrijven, maar dat hielp niet dus zetten hij groter geschut in. Namelijk heel hard duwen, dan wordt het op een gegeven moment vanzelf vervelend en staat hij op, dat was inderdaad zo. Zo gaaf om te zien :) Het zijn zulke imposanten dieren en dan met zo'n lange hoorn op de neus. Prachtig om te zien.

Vervolgens reden we over de bergen naar de andere kant van het park en kwamen daar nog veel meer dieren tegen, zoals zebra's, elanden, kudu's. Overigens vertelde de driver dat het zeer zeldzaam om kudu's tegen te komen. Waarop Maarten en ik elkaar aankeken en concludeerde dat wij dan erg veel geluk hadden, aangezien we ze al meerdere keren gezien hadden.

Een stukje verderop stonden er ook giraffe die rustig aan het genieten waren van enkele boomtoppen. We hebben een flinke tijd gestaan om te kijken hoe deze dieren aan het eten waren. Erg mooi en leuk om te zien :)

Na een flinke tijd zijn we verder gereden en hebben we nog struisvogels, nog meer bokken en we kwamen nog een keer de neushoorns tegen. DIt keer waren ze enorm bruin en zoals de driver vertelde heerlijk in de modder liggen rollen. Het leek net alsof ze geverfd waren vanaf de bovenkant.

In eerste intantie mochten we niet naar de leeuwen omdat door de regen de weg te glad was geworden en het daardoor te gevaarlijk zou zijn. De auto zou weg kunnen glijden, maar gelukkig was het opgehouden met regen en mochten we er op het eind alsnog naar toe. Dus we hebben ook nog leeuwen gezien die in een zeer groot hok leefde. Maar zo heel indrukwekkend vond ik het niet, misschien omdat ze als nog in een hok verblijven en niet gewoon rond lopen in de wilde natuur. Maar het is wel gaaf om ze gezien te hebben.

De game drive duurde ruim 3 uur en tegen een uur of half 1 waren we klaar en stonden we weer langs de auto. Na een korte plas stop zijn we weer in de auto gestapt om naar stormsriver te rijden. In middels was de lucht flink opgeklaard en begon de zon heerlijk te schijnen.

De backpackers in stormsriver was prachtig en lag midden in de natuur. Het dorpje zelf bestaat uit 3 straten en verder heel veel natuur. In de avond zijn we in een restuarantje om de hoek gaan eten, dat zeer gezellig en klein was. Erg gezellig en het eten was overheerlijk. Er was een buffet dus we konden kiezen wat we wilde eten.

Na dit overheerlijke eten was het tijd om terug naar de backpackers te gaan en zijn we op bed geploft. De laatste avond van onze weektrip!! Morgen rijden we weer terug naar P.E.!

Het was vandaag een super dag en ik ben enorm blij dat we de game drive hebben gedaa! Weer iets wat ik van mn lijstje af kan strepen :)

Een pechdag in Afrika

Gisteravond werd ik door Heidi opgebeld, zij is op het moment alleen in het huis in Robinstreet, met de medeling dat er is ingebroken. Meteen zat ik rechtop in bed en was ik een en al oor. De inbrekers hebben eerst geprobeerd om via mijn kamer binnen te komen. Ik heb namelijk een grote glazen want, waar een hek voor zit, maar ze hebben de glazen wand eruit gehaald en daarna geprobeerd om het hek te forceren. Gelukkig is het ze niet gelukt en zijn ze niet binnen gekomen.

Daarna hebben ze het in de woonkamer geprobeerd, daar stond namelijk een raampje niet helemaal dicht. Ze hebben het raampje open gekregen en de dvd-speler en radio meegenomen. Maar hoe ze dat gedaan hebben is een raadsel, aangezien er voor het raam een hek zit zodat ze niet binnen kunnen komen. Daarnaast hadden ze ook de hele tafel en kast verschoven.

Het verhaal was een beetje wazig en vreemd, dus het hele uur erna heb ik flink zitten nadenken en brainstormen hoe ze het allemaal voor elkaar hebben gekregen. Natuurlijk kom je niet met een oplossing en bedenk je de meest rare scenarios, maar het blijft vreemd en het is een raar gevoel omdat je zelf niet thuis bent. Het liefste was ik naar huis gegaan om te zien hoe het eruit zag, maar dat kan natuurlijk niet en eigenlijk wil je dat dan ook weer niet.

Dat was de eerste ramp van vandaag, vervolgens kwamen we buiten en wilde onze spullen in de auto gaan zetten. Kom ik ineens Linda en Saskia tegen (zitten beide in een ander huis van Khaya en op dezelfde school als ik), dus even bij gekletst en het is erg apart om hun ineens tegen te komen. Vervolgens toch maar door gelopen naar de auto om de spullen erin te leggen, komt er ineens een man naar ons toe met de mededeling dat onze rechter achterband slap is. Slap is nog zachtjes uitgedrukt, de band was compleet lek. Wat nu ...

Dan maar eerst een garage opzoeken voordat we verder zouden rijden. Gelukkig kon de hulpvriendelijke man ons een garage vertellen en een kwartiertje later stonden we daar voor de deur. Een lekke band?? O, die is zo gefixt, kom maar achterom. Dus wij achterom gereden en inderdaad 10 minuten later was de band gefixt en was ik 30 Rand (3 euro) armer. Je leest het inderdaad goed, de band fixen was maar 3 euro :) Dat viel weer mee.

Nu konden we dan eindelijk vertrekken naar de struisvogelboerderij die we zouden bezoeken. Helaas regende het een beetje, maar dat houdt ons niet tegen dus een half uurtje later liepen we rond in een tour over de boerderij. Onze tourguide was erg enthousiast en vertelde het zeer interessant. Het eerste deel van de tour bestond uit informatie en dingen zien, het tweede gedeelde van de tour bestond uit exercises with the osterichs. Daar waren we nu aangekomen en als eerste mochten we de struisvogels voeren, daarna op de eieren staan en als laatste op de struisvogels rijden. Dat was erg leuk en ik heb flink gelachen toen Maarten op de struisvogel zat en rond reed.

Na deze leuke tour hebben we nog even gegeten in het restaurantje en daarna wilde we weer aanrijden richting Mosselbay, wat vandaag onze eindbestemming zou zijn. Eenmaal bij de auto aagekomen probeerde we hem te starten maar hij wilde niet. Na nog tig keer geprobeerd te hebben, gaven we het maar op. Hij wilde echt niet starten, dan maar hulp halen. Niet veel later kwam er een andere auto met 2 mannen en 2 kabels om de auto te helpen starten. Na nog even geprobeerd te hebben starten de auto ineens en konden we gelukkig weer verder rijden.

Wat een dag ... maar we waren gelukkig weer op weg en onderweg kwamen we langs een zeer mooie weg. We reden door de bergen en hadden mooie uitzichten. Ondanks de regen was het misschien soms wel nog mooier, omdat er een lichte mist rondom de bergen hing.

Eenmaal in Mosselbay was het even zoeken naar het hostel, maar ook dat hadden we snel gevonden. Het was een mooi hostel en we slapen in de Dolphin room. Wat ook echt vol met dolfijnen hing, van het dekbed tot de kapstok.

Maarten had zijn boek alweer uit, die leest me toch wat af, dus we gingen op zoek naar een boekhandel. Daarvoor moesten we een stukje terug rijden naar een wat groter winkelcentrum, maar daar was een grote cna en hebben we een mooi boek kunnen scoren. Verder hebben we nog wat rondgekeken en gewinkeld.

In de avond hebben we in een prachtig restaurantje aan de zee gegeten. In het restaurant lag er zand op de grond en het was helemaal mooi aangekleed met dingen uit en van de zee. We hebben lang zitten eten en kletsen. Het was een zeer gezellige dag en een mooie afsluiting van een pechdag!!

In alle vroegte opstaan

Voor vandaag stond het Karoo national park op het programma. Gister hadden we gehoord dat we het beste vroeg konden komen, met vroeg bedoelen ze dan een uur of 7, aangezien je dan veel dieren kunt zien. Zo gezegd, zo gedaan en om kwart over 6 ging de wekker en stonden we langs ons bed. Een ruim half uurtje later zaten we in de auto en waren we onderweg naar het national park.

Na een uur rond gereden te hebben door het park, kwamen we tot de conclusie dat we verbazingwekkend weinig dieren zagen voor dit vroege uur. De dieren die we gezien hadden waren springbokken en nog meer bokken. De volgende keer dat iemand ons aanraad om zo vroeg te vertrekken, doen we het niet meer. Dat hadden we wel besloten.

Toch bleven we het proberen om dieren te zien en zo kwamen we terecht op een gravel road van 45 km lang. Dat was heeeeel erg lang ... en ik voelde me daarna net een milkshake, zo goed was ik door elkaar geschut. Gelukkig zagen we op deze gravel road in het begin wel enkele dieren zoals zebra's en kudu's.

Verder hebben we nog enkele nieuwe dieren gezien, namelijk jakhals, een nieuwe soort bok (waarvan ik de naam ben vergeten) en de cape zebra.

Tegen een uur of 2 hielden we het voor gezien en zijn we aangereden naar Oudtshoorn. Onderweg staken er nog ineens apen over voor onze auto en hebben we ze eens goed kunnen bekijken. Daarnaast kwamen we door een prachtige pass. Ik heb mijn ogen uitgekeken en wat een prachtig stuk om te zien. Er zaten flinke scherpen bochten in, met meters hoge, rotsachtige bergen en zo hier en daar liep een klein watertje. Het was een gave weg om te rijden en je rijkunsten worden flink op de proef gesteld.

Eenmaal aangekomen bij het hostel in Oudtshoorn werden we aardig ontvangen en snel naar onze kamer gebracht. Na een rondleiding door het huis, zijn we in onze kamer neergeploft en hebben we lekker even liggen niksen.

In de avond zijn we uit eten gegaan bij La dolce vita en heel toevallig heb ik hier de vorige keer ook gegeten toen ik in Oudtshoorn was. Het blijft er super gezellig en natuurlijk was het hondje Stoffel ook weer van de partij. Al was hij dit keer al wel een stuk groter, maar wilde nog steeds graag aangehaald worden.

Na het eten kwamen we er ineens achter dat er een Nederlands stel aan het tafeltje langs ons zat en dat was natuurlijk even kletsen. Dat is apart om een ander stel ineens tegen te komen. Na dit gezellige kletspraatje was het tijd om weer terug te gaan naar het hostel en lekker te gaan slapen.

Extreem watertekort ...

Onze volgende bestemming is Beaufort West en als reactie daarop kregen we te horen neem vooral veel water mee, want in dat plaatsje is er een extreem watertekort. Zo stond er in de supermarkt een grote box van hout met daarop een bord 'Water donations for Beaufort West'. Als voorbereiding daarop besloten Maarten en ik om 10 liter aan water mee te nemen, voor geval dat. Je weet in Afrika nooit waar je in terecht komt.

In de ochtend hebben we nog een stukje door Graaff-Reinet gereden en we konden concluderen dat het een vrij rijke stad is. Het zag er allemaal prima uit en de kerk was zeer mooi van buiten.

Voordat we verder rijden moesten we de tank nog even volgooien zodat we zeker niet zouden stranden ergens halverwege. Ondertussen ging Maarten nog snel even naar de supermarkt en ik werd ondertussen geholpen door 3 aardige mannen. Eentje was mijn tank met bezine aan het vullen, eentje was de ramen aan het wassen en de andere stond mijn water & oliepeil bij te vullen. Hoezo werkverschaffing?? Met een van de mannen raakte ik aan de praat en hij vroeg waarom ik in Afrika was en voor hoe lang. Na mijn korte uitleg dat ik er voor mijn stage was en dat Maarten mij op kwam zoeken, vroeg hij wanneer ik zijn achternaam aannam. Achternaam? Dan moeten we wel eerst trouwen. Deze man vond dat ik dat maar snel moest doen. Het werd de hoogste tijd en met deze woorden liep hij naar binnen om mijn wisselgeld te halen.

Na nog enkele woorden gewisseld te hebben en ze ons een fijne vakantie toewenste zijn we aangereden. Op naar het droge Beaufort West waar we 3 uur later aankwamen.

Dit stadje was ongeveer net zo groot als Graaff-Reinet, maar er was wel 20x minder te doen. Maar eerst op naar onze B&B en eenmaal daar kregen we een kamer toegewezen. Het zag er okeej uit maar niet heel speciaal, daarnaast hadden we geen douche maar alleen een bad. Wat een beetje vreemd is in een stad waar een flink water tekort heerst. Maar goed ...

Nu maar eens kijken wat we kunnen gaan doen en niet veel later stonden we in het toerist information. We kregen een foldertje mee over het Karoo National Park wat we morgen graag willen bezoeken. Verder konden ze ons aan weinig informatie helpen, dan maar even informeren in de B&B. De eigenaresse keek ons raar aan op de vraag wat er te doen is in de stad en antwoorde dat er een museum is en het nationaal park. Het museum hadden we inderdaad ook gevonden, maar dat was gesloten wegens een renovatie. De conclusie er is dus niks te doen in de stad.

Dan wordt het tijd om te gaan lunchen, gelukkig vonden we een klein restaurantje waar we lekker geluncht hebben en daarna zijn we maar naar de kamer gegaan en hebben een spelletje gedaan. Veel meer was er helaas niet te doen.

In de avond zijn we op zoek gegaan naar een restaurant en dat was nog een hele zoektocht, aangezien restaurantjes ook ver te zoeken waren in dit stadje. Uiteindelijk vonden we de spur (een steakhouse) en daar hebben we prima gegeten. Dit restaurant is helemaal in Indianenstijl en ziet er erg leuk uit.

Op een gegeven moment ging er een mobiele telefoon af en vrij direct daarop begon het liedje 'Follow the leader' te spelen. Alle persooneelsleden gingen achter elkaar in een rij dansen totdat het liedje was afgelopen. Dat was apart om te zien, maar wel erg gaaf. Bijna wilde ik zelf ook mee gaan doen, maar aangezien er verder niemand anders ging, durfde ik het toch niet zo heel goed. Dan maar toekijken en ze aanmoedingen door te klappen.